Μα... Δεν καταλαβαίνω.
Οι διαφημίσεις είναι άθικτες.
Δεν υπάρχει κανένα γκράφιτι.
Ούτε ένα σπασμένο παράθυρο.
Ναι. Και;
Και τα ράφια είναι εντελώς άδεια!
Μήπως απλά άδειασαν όλα τα εμπορεύματα,
ή όντως παίχτηκε πλιάτσικο;
Χαχα, τι; Πλιάτσικο εννοείται,
από ολόκληρη τη γειτονιά. Γυναίκες και παιδιά πρώτα.
Και κανείς δεν κατέστρεψε... τίποτα;
Κοίτα, η ιδέα δεν είναι να πληρώσουν περισσότερα ασφάλιστρα
Εξάλλου, αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι αυτό το κτίριο μπορεί σύντομα να είναι δικό μας.
Ουαου.
Αυτό θα είναι ένα σοβαρό βήμα μπροστά.
Δεν μπορώ να φανταστώ τα πράγματα να φτάνουν σε τέτοιο σημείο στη χώρα μου.
Καλή τύχη στον αγώνα σας.
Όχι όχι αδερφέ - στον αγώνα ΜΑΣ.
Είσαι εδώ. Είσαι και συ κομμάτι του. Ενημέρωσε τον κόσμο.
Δεν ξέρω καν πώς να τα εξηγήσω όλα στους φίλους μου πίσω.
Εξήγησε το έτσι:
Ο νεοφιλελευθερισμός γεννήθηκε στη Χιλή
και εδώ θα πεθάνει.
ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ
Στην επίσημη ιστορία,
τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα από την 18η Οκτώβρη του 2019
ως τον Μάρτη του 2020.
Ξεκινούν με ταραχές κατά των πλουσίων
και την εφαρμογή στρατιωτικού νόμου απέναντι στην κοινωνική ανυπακοή
για πρώτη φορά μετά τη χιλιανή μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία.
Και τελειώνουν με την επιστροφή του στρατού στους δρόμους, μισό χρόνο μετά,
όταν η εξελλισόμενη πανδημία αξιοποιείται για την επιβολή της τάξης τους.
Θα σας πω τα γεγονότα,
αλλά υπάρχει μια βαθύτερη ιστορία
από αυτά που μπορεί να φέρει στο φως
η μηχανική χρονολόγηση μιας αλληλουχίας γεγονότων:
Η επανάσταση είναι ένα ζήτημα στο εδώ και τώρα
Χρόνος και έδαφος.
Ο χρόνος όχι μόνο επιταχύνθηκε εκείνες τις «εβδομάδες που συνέβησαν δεκαετίες»,
ξαναμοιράστηκε, και το μέτρο του επινοήθηκε εκ νέου.
Με την κατάρρευση του συστήματος συγκοινωνίας του μετρό
έσπασε το ξόρκι της εβδομαδιαίας καπιταλιστικής εργασιακής ρουτίνας.
Κανείς δεν περίμενε τους εργαζόμενους να είναι στην ώρα τους,
ή ότι οι managers θα ήταν εκεί για να ανοίξουν τα καταστήματα,
αν αυτά δεν είχαν ήδη λεηλατηθεί πλήρως.
Ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης έμοιαζαν
απλά να απουσιάζουν παντού στις επίσημες καταγραφές.
Ήταν επείγον να μην υπακούσουμε.
Είχε πορεία την επομένη,
ανεξάρτητα από το πότε θα έφτανε στα χέρια σου το κάλεσμα.
Οι μέρες μετριούνταν σε φωτιά.
Αυτό είναι το ημερολόγιο στο διαμέρισμα ενός φίλου
στο οποίο σημείωναν τις ημέρες που έβλεπαν φωτιά στον δρόμο.
Ακόμα και όταν το ημερολόγιο προχώρησε στην επόμενη χρονιά,
όλοι κουβαλούσαν το πνεύμα του Οκτώβρη του 2019:
Octubrismo.
Η ρομαντικοποίηση προηγούμενων εξεγέρσεων ξεθώριασε
όσο όλο και περισσότερο η επαναναστική δραστηριότητα
ξεδιπλωνόταν ρομαντικά γύρω μας στο παρόν.
Έπρεπε να πολεμήσουμε τώρα για να αποτρέψουμε να επαναληφθούν οι τραγωδίες της ιστορίας
Ένα χρονοδιάγραμμα σε νάρκωση ξύπνησε ξανά.
Ακόμα και όταν η εργασιακή ρουτίνα επανήλθε,
έπρεπε να ανταγωνιστεί μια νέα ρουτίνα:
Διαμαρτυρία κάθε Παρασκευή στην πλατεία,
όταν οι πέτρες ήξεραν ότι θα πετάξουν.
Φιγούρες που διατηρούνταν ψηλά για αιώνες κατέρρεαν.
Το 1950 ένα άγαλμα του Pedro De Valdivia,
του Ισπανού κατακτητή που ίδρυσε την πόλη Concepción
μετά τη μαζική σφαγή των Ινδιάνων Μαπούτσε,
παραχωρήθηκε στη Χιλή από –ποιον άλλο;–
τον φασίστα δικτάτορα της Ισπανίας, Francisco Franco.
Όμως εδώ, 69 χρόνια αργότερα,
οι αντιαποικιακοί εικονοκλάστες ανέτρεψαν τον De Valdivia
και τον έσυραν μπροστά στα πόδια του Μαπούτσε μαχητή Lautaro.
Όμορφο!
Αν και η 18η Οκτώβρη κρατούσε όσο οι μέρες περνούσαν
το επίσημο ημερολόγιο 77.1
χρησιμοποιούταν για την κατάλυση της ανατρεπτικής δραστηριότητας.
Αυτό το flyer υποτίθεται ότι είναι πρόσκληση από τον πρόεδρο
για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά του με φλεγόμενα ομοιώματα στους δρόμους.
Αυτό τραβήχτηκε κατά τη Διεθνή Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία
που συνήθως καλύπτεται από το δημοφιλέστερο τηλεοπτικό γεγονός
στην κοινωνία της Χιλής, τον ετήσιο έρανο Teletón.
Αλλά αντί για μια παρέλαση οίκτου για φιλανθρωπία,
αυτοί οι άνθρωποι διεκδίκησαν ως δικαίωμα την υγεία των ατόμων με αναπηρία,
και είχαν αυτό το πανό που γράφει:
«το πρόβλημα με την κυβέρνηση δεν είναι ότι είναι τυφλή ή κουφή,
είναι ότι βιάζει και δολοφονεί».
Αυτό είναι από την πρώτη απόπειρα
διεξαγωγής των εξετάσεων επιλογής για το πανεπιστήμιο
αντίστοιχο των SAT για τις ΗΠΑ (ή των πανελλαδικών για την Ελλάδα).
Με αφορμή αυτή την ημερομηνία οι μαθητές άδραξαν την ευκαιρία
να αμφισβητήσουν αυτό το εργαλείο ταξικού διαχωρισμού
που καμουφλάρεται ως αξιοκρατία.
Για μήνες κανένα μεγάλο event δεν μπορούσε να λάβει χώρα.
Πρώτα ακυρώθηκε η εμπορική σύνοδος APEC (Asia-Pacific Economic Cooperation).
Μετά η «Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή».
Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είχε σταματήσει εντελώς,
και όταν ξεκίνησε, δεν επιτρεπόταν να μπουν φίλαθλοι στα γήπεδα.
Το πρώτο μεγάλο event που διοργανώθηκε ήταν το μουσικό φεστιβάλ Viña del Mar,
το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ στη Λατινική Αμερική.
Το κοινό κατεύθηνε το show περισσότερο από ποτέ,
τραγουδώντας «όποιος δεν χοροπηδάει είναι μπάτσος»,
και οι celebrities υπάκουσαν.
Όμως το πραγματικό rock’n’roll ήταν έξω από το φεστιβάλ
Περισσότερα από 3 μίλια στο κέντρο του Santiago
καλύφθηκαν συνεχόμενα με γκράφιτι.
Μεταξύ των χρωμάτων και των αφίσων ανάμεσα στα οποία μπορούσες να χαθείς
βρισκόταν καταγεγγραμένη ολόκληρη η ιστορία της Χιλής
όχι όπως θα τη μάθαινε κανείς στο σχολείο:
Mια ιστορία του λαού της Χιλής,
μνημονεύοντας τους μάρτυρες που δολοφονήθηκαν από το σήμα ή τη σημαία
τον αναρχικό εκδικητή που μαχαίρωσε έναν στρατηγό που σφάγιασε χιλιάδες απεργούς,
τα στιγμιότυπα υπεράσπισης της γης και αντίστασης στους Κονκισταδόρες
ή στη δικτατορία.
Οι τοίχοι ήταν ζωντανοί, φέρνοντας σε διάλογο το παρελθόν
με το μέλλον το οποίο διεκδικούταν.
Ενώ η γραμμή του χρόνου συσκοτίζει
το πώς οι εκμεταλλευόμενοι πήραν τον έλεγχο του ίδιου του χρόνου,
το να κατανοήσουμε αυτήν την ιστορία ως ιστορία της Χιλής
αγνοεί τους τρόπους με τους οποίους απομακρύνθηκε από το έθνος.
Συνέβη σε μια περιοχή που ελεγχόταν από το χιλιανό κράτος, ναι,
στην οποία όμως ποτέ δεν ανέμιζαν περισσότερες σημαίες των Μαπούτσε,
τόσο η σύγχρονη σημαία του έθνους των Μαπούτσε
όσο και η άσπρη-μπλε σημαία των πολεμιστών που κατέβαινε στις μάχες εναντίον των Ισπανών.
Το έθνος των Μαπούτσε είναι ένας ιθαγενής λαός χωρίς κράτος
που οι Ισπανοί δεν κατάφεραν ποτέ να κατακτήσουν.
Χρειάστηκε μια εκστρατεία από τη χιλιανή κυβέρνηση
για την συνολική αφαίρεση της αυτονομίας τους
Εδώ η σημαία των Μαπούτσε ανεμίζει ενώ οι εξεγερμένοι μπαίνουν στο πιτ
υπό τον ήχο ενός αντιμπατσικού pop punk ύμνου των 90s' από την Αργεντινή.
Εκτός κάδρου, η εκκλησία των αστυνομικών υπαλλήλων,
όπου γίνονται γάμοι ή κηδείες μπάτσων,
λεηλατείται και καίγεται.
Το μνημείο πεσόντων αστυνομικών βρίσκεται στην άλλη πλευρά της οθόνης,
επίσης μερικώς κατεστραμμένο.
Η νέα, μαυρισμένη χιλιανή σημαία αναδείχθηκε.
Το αν σήμαινε εθνική κατάπτωση ή απόρριψη του έθνους
εξαρτιόταν από το ποιος την κρατούσε,
βέβαια, οι αναρχοπάνκηδες που γνώριζα
κατέληξαν να την αποκαλούν σημαία της μετα-Χιλής (post-Chile)
Υπήρχαν αρκετές σημαίες της Χιλής επίσης,
αν και συχνά ήταν ματωμένες ή γεμάτες τρύπες από σφαίρες.
Η σημαία συχνά ήταν αναποδογυρισμένη – μια σαφής περιφρόνηση του έθνους.
Αυτό είναι ένα καμπ φίλων που γνώριζαν τον Mauricio Fredes,
έναν διαδηλωτή της πρώτης γραμμής, 145.1
που δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης.
Και αυτό είναι το μέρος που πέθανε.
Και για έναν μήνα, 147.1
το μνημείο καθαριζόταν από την αστυνομία το πρωί,
για να επιστρέψει ξανά στη ζωή το βράδυ.
Ήταν μια εμπόλεμη περιοχή.
Παρακάμπτοντας τα επίσημα όργανα, οι διαδηλωτές
άλλαξαν το όνομα του δρόμου όπου πέθανε σε «οδό Mauricio Fredes»,
τοποθετώντας πινακίδα κυκλοφορία
με γραμματοσειρά αντίστοιχη όπως σε κάθε άλλο δρόμο στο Σαντιάγο
Το συμβολικό κέντρο της διαμαρτυρίας, η Plaza Italia,
έγινε Plaza de la Dignidad,
για την αξιοπρέπεια (Dignidad).
Αυτοί οι μαθητές λυκείου παρέστησαν στην αποφοίτησή τους
απλώς για να σταθούν κατά τον εθνικό ύμνο και να γυρίσουν την πλάτη στη σημαία,
με πολλούς από αυτούς να έχουν καλυμμένο το ένα μάτι ως φόρο τιμής
στους εκατοντάδες διαδηλωτές
που τραυματίστηκαν στα μάτια από σφαίρες της αστυνομίας.
Η εξέγερση έδωσε ώθηση στην αυτονόμηση περιοχών.
Εδώ είναι το Melipeuco, όπου για χρόνια ένας πλούσιος γαιοκτήμονας
δήλωνε δημόσια γή ως δική του
και φύτευε καλλιέργειες που έβλαπταν την τοπική χλωρίδα και πανίδα.
Την προηγούμενη πενταετία, οι πνευματικοί ηγέτες των Μαπούτσε έκαναν εκστρατεία,
για την ανακατάληψη της γης αλλά μόνο όταν ξέσπασε η εξέγερση,
και η αστυνομία συγκεντρώθηκε στα αστικά κέντρα των ταραχών,
ήταν η εκστρατεία σε θέση να καταλάβει πλήρως τη γη για εβδομάδες,
επιτρέποντάς τους να κατασκευάσουν μια πύλη και να ελέγχουν την είσοδο και την έξοδο.
Ομοίως, στο Santiago, το αναρχοσυνδικαλιστικό Σωματείο Διαφόρων Επαγγελμάτων
είχε αφιερώσει χρόνια στην οργάνωση των μικροπωλητών,
πολλοί εκ των οποίων ήταν μετανάστες ή βρίσκονταν σε επισφαλείς συνθήκες,
απέναντι στα πρόστιμα και τις ενοχλήσεις από την αστυνομία.
Με την εξέγερση, η αστυνομία κλήθηκε να διαχειριστεί σημαντικότερους «παίκτες»
που συνέρρεαν στις πλατείες πουλώντας λέιζερ, αντιασφυξιογόνες μάσκες, σπρέι,
πυροτεχνήματα, σφεντόνες, και τουλάχιστον σε μία περίπτωση,
πέτρες.
Μπορούσες να μαζέψεις κάποια από αυτά τα πράγματα από το έδαφος
κάθε βράδυ μετά την τελική εκκαθάριση της πλατείας από διαδηλωτές,
που επίσης αποτελούσε μια καλή ευκαιρία να παρατηρήσουμε
και να εκτιμήσουμε πόσο εξαντλημένη ήταν η αστυνομία.
Μόλις λίγα μέτρα μακρία από την Plaza de la Dignidad,
άνοιξε για μήνες μια αναρχική κατάληψη.
Οργάνωνε συνελεύσεις και δραστηριότητες, αλλά έπρεπε τακτικά να κρυβόμαστε
και να κρατάμε την ανάσα μας, όσο το δακρυγόνο από τους δρόμους κατέκλυε τον χώρο.
Ωστόσο, η αστυνομία δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί της.
Μερικοί από τους πυρπολημένους σταθμούς μετρό μετατράπηκαν σε υπαίθρια κοινωνικά κέντρα
όπου λάμβαναν χώρα συνελεύσεις γειτονιάς ή αποτελούσαν σημεία συγκέντρωσης
όταν χρειαζόταν.
Οι τοίχοι κουβαλούσαν αναφορές κάθε είδους σε αγώνες για αυτονομία και αυτοκαθορισμό:
Τσιάπας, Ροζάβα, Παλαιστίνη, Χονγκ Κονγκ, Εκουαδόρ, Γαλλία,
ακόμα και σε συγκεκριμένες καταλήψεις στην Ευρώπη, όπως η Rigaer 94.
Αυτό είναι φόρος τιμής στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, τον 15χρονο αναρχικό
που σκοτώθηκε από την αστυνομία στην εξεγερμένη γειτονιά των Εξαρχείων στην Αθήνα,
γεγονός που πυροδότησε μια παρόμοια εξέγερση εκεί.
Ένιωθες πραγματικά πως ένας άλλος κόσμος ήταν όχι μόνο εφικτός,
αλλά υπήρχε
στο παρόν
και τα εθνικά σύνορα του χάρτη δεν θα σε οδηγούσαν εκεί.
Αντιθέτως, βρίσκεται οπουδήποτε οι άνθρωποι αγωνίζονται για έναν κόσμο
οργανωμένο έξω από τη λογική του ανταγωνισμού και της κυριαρχίας.
Αυτό είναι —ήταν— μια καπιταλιστική διαφημιστική ταμπέλα,
που καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε από έναν κήπο με παχύφυτα..
Η πινακίδα γράφει:
«Καταστρέφουμε αυτόν τον κόσμο, για να φτιάξουμε έναν καλύτερο».
Αν το βίντεο που ακολουθεί σας αφήνει με την επιθυμία να είστε σε μια επανάσταση,
είναι όμορφο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι αυτός ο σκοπός του.
Μπορεί να περιμένεις τόσο πολύ την επανάσταση
και να χάσεις την ευκαιρία να είσαι επαναστάτης.
Η ελπίδα μου μεταφέροντας αυτές τις ιστορίες
είναι να επισημάνω προοπτικές για τον κόσμο και την ίδια τη ζωή
που άνθισαν στην εξέγερση
και που μπορούν να δυναμώσουν κάθε αγώνα για ελευθερία
όσο ταπεινός κι αν είναι.
Όταν μαθαίνουμε τις θαμμένες ιστορίες της αντίστασης,
εξαφανισμένων ή ξεχασμένων τρόπων ζωής,
όταν απελευθερώνουμε εδάφη από τον νόμο της επικράτειας,
όταν επιτιθέμεθα στην παρούσα τάξη και αποκαλύπτουμε τις αδυναμίες της,
γίνεται ευκολότερο να δούμε πώς ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Και όταν αρνούμαστε να βάλουμε τη ζωή σε αναμονή
με αντάλλαγμα μια υπόσχεση ειρήνης ή παραδείσου,
όταν διεκδικούμε τον χρόνο μας από αφεντικά και γραφειοκράτες,
θυμόμαστε πώς είναι να ζούμε για αυτοκαθορισμό στο τώρα,
στον πιο σημαντικό χρόνο που υπάρχει.
Τον μόνο χρόνο που πραγματικά έχει κανείς. 226.
Κεφάλαιο 1: Ιστορική Νεολαία
Plaza de la Dignidad Santiago, Χιλή - Ιανουάριος 2020
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ
Γιατί βρίσκεσαι εδώ σήμερα?
Για την ελευθερία των ανθρώπων, που υποφέρουν για περισσότερα από 30 χρόνια.
Είμαι εδώ ώστε η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο αδερφός μου
να μπορούν να γεράσουν με αξιοπρέπεια.
Και ο ανιψιός, που «έρχεται».
Ώστε οι παππούδες μας να έχουν καλύτερη συνταξιοδότηση.
Ώστε, ξεκινώντας από αύριο, η Χιλή ίσως γίνει ένα καλύτερο μέρος.
Για τα δικαιώματά μου, γιατί θέλω μια πιο δίκαιη Χιλή.
Διαδηλώνω επειδή τα παιδιά εδώ,
πάμε τσάμπα στο σχολείο, αλλά είναι κακό,
ενώ τα παιδιά σε πλουσιότερες περιοχές έχουν την καλύτερη εκπαίδευση
μόνο και μόνο επειδή μπορούν να πληρώσουν για αυτήν.
Υποστηρίζουμε αυτή τη διεργασία που συμβαίνει σε ολόκληρη τη χώρα.
Και, βέβαια, για όλους τους λόγους.
Πώς θα ήθελες να είναι η Χιλή;
Πιο μορφωμένη.
Όσο πιο αξιοπρεπής γίνεται.
Πρώτα απ' όλα, μια Χιλή χωρίς μπάτσους, και χωρίς πρόεδρο.
Ένας μέρος όπου οι μπάτσοι δεν χρησιμοποιούν όπλα.
Όπου οι πλούσιοι δεν έχουν όλο τον πλούτο.
Όπου οι άνθρωποι πληρώνονται καλύτερα.
Ισότητα πλούτου.
Καλύτερη περίθαλψη για τους μεγαλύτερους.
Ποιοτική περίθαλψη.
Να νοιάζεται και για τα ζώα.
Θέλω η εκπαίδευση να είναι ελέυθερη και καλύτερη για όλα,
όχι μόνο για όσους έχουν λεφτά.
Δεν είναι σωστό που κάποιοι μπορούν να πληρώσουν για εκπαίδευση
γιατί υπάρχουν παιδιά που ζουν στον δρόμο, που δεν μπορούν
να πληρώσουν ούτε για το σχολείο.
Θέλω τα πράγματα να αλλάξουν προς όφελος όλων, όχι μόνο των πλουσίων.
Και με ό,τι ζητάει ο λαός.
Γιατί σου αρέσει να είσαι εδώ;
Οι άνθρωποι εδώ δείχνουν αποφασισμένοι να κάνουν κάτι.
Έχει πλάκα, όλοι τραγουδάνε και χορεύουν.
Βλέπεις τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, ενωμένους για το ίδιο πράγμα: Μια καλύτερη Χιλή.
Μ' αρέσει περισσότερο που βλέπω τους πάντες να παλεύουν για τα δικαιώματά τους.
Είναι σαν ένα μεγάλο πάρτι, και συν τοις άλλοις υπάρχει πίτσα.
Που πολλοί άνθρωποι έρχονται για να υπερασπιστούν την κοινότητά τους.
Περισσότερο από όλα, αυτοί στην πρώτη γραμμή.
Είναι οι πιο κουλ.
Χάρις σε αυτούς μπορούμε να αναπνέουμε εδώ,
γιατί κρατάν μακριά τα δακρυγόνα και τις αύρες.
Οι μπάτσοι μάς καταστέλλουν κάθε μέρα, ό,τι και να γίνει,
ακόμη και όταν είμαστε εδώ ειρηνικά.
Όταν υπάρχουν άνθρωποι που καίνε τα μάτια τους,
τους περιποιούμαστε με λίγο γάλα.
Ακόμα και όταν ρίχνουν δακρυγόνα κανείς δεν φεύγει, γιατί παλεύουμε για τη Χιλή.
Και, ένα μήνυμα για την κυβέρνηση;
Θέλω να τους δω να τρέχουν.
Πρέπει να βελτιώσουν τα πράγματα.
Λοιπόν, δεν θέλω να χρησιμοποιώ κακές λέξεις…
Επιτρέψτε μου,
εύχομαι να πάνε όλοι στο διάολο.
Έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να αντιληφθεί η κυβέρνηση ότι η Χιλή ξύπνησε,
και συνεχίζουν να κάνουν ότι δεν το «πιάνουν».
Θα ήθελα να δουν τι συμβαίνει και να κάνουν αλλαγές, και μάλιστα τώρα.
Nα σταματήσουν να ρίχνουν δακρυγόνα και να νοιαστούν περισσότερο για τους ανθρώπους
και να σκεφτούν πως όταν ήταν μικροί, 287.1
οι μαμάδες τους έπρεπε επίσης να τους βρουν κάτι να φάνε.
Θέλω να σταματήσουν να κάνουν κακά πράγματα.
Γιατί δεν κάνουν κάτι τελικά, πέρα από κούφια λόγια;
O Πινιέρα πρέπει να παραιτηθεί.
Παραιτήσου, Πινιέρα!
Πινιέρα καλύτερα παραιτήσου.
Θα ήθελα να παραιτηθεί ο Πινιέρα και να ακούσει τι έχει να πει όλη η Χιλή.
Και ένα μήνυμα σε όλα τα παιδιά: Μην φοβάστε αυτό που συμβαίνει.
Ελάτε εδώ! Δεν χρειάζεται να φοβάστε.
Στην αρχή κι εγώ φοβόμουν πολύ,
αλλά όταν είσαι εδώ θυμώνεις βλέποντας πώς συμπεριφέρεται η αστυνομία.
Θέλω να έρθουν γιατί είναι τέλεια εδώ, υπάρχουν τόσα πολλά,
και δεν είναι λάθος να κατεβαίνεις στον δρόμο για μια καλύτερη Χιλή.
Γιατί να κάτσεις σπίτι; Για να δεις τηλεόραση;
Αυτό είναι και για το δικό τους μέλλον,
για το μέλλον της Χιλής και για να μεγαλώσουν σ' ένα καλύτερο μέρος
Κατεβείτε!
Με δύναμη και κίνητρο να βοηθήσετε τους γονείς σας.
Και στα παιδιά στα κρατικά ορφανοτροφεία, να φροντίζετε το ένα το άλλο.
Μην τα παρατάτε. Ο λαός δεν θα κοπάσει.
Εδώ μάθαμε πώς να μην ζούμε με φόβο όσο μεγαλώνουμε.
Δεν σταματάμε να διαδηλώνουμε, μέχρι να μας δώσουν αυτό που θέλουμε.
Γυρίστηκε τον Ιανουάριο του 2020, τρεις μήνες μετά την «αφύπνιση» της Χιλής.
Όλα τα πλάνα με τα παιδιά γυρίστηκαν με τη συγκατάθεση των γονέων τους.
«Ο λαός έχει αφυπνιστεί και θέλει αλλαγή για τη Χιλή».
«Να είσαι νέος και όχι επαναστάτης αποτελεί αντίφαση ακόμη και με βιολογικούς όρους».
Αυτά είναι λόγια του πρώτου μαρξιστή αρχηγού κράτους
που εξελέγη δημοκρατικά στην Αμερική.
Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη θητεία του ως πρόεδρος
καθώς το 1973, οι ένοπλες δυνάμεις της Χιλής, υποστηριζόμενες από τη CIA
έκαναν πραξικόπημα και εγκαθίδρυσαν μια στρατιωτική δικτατορία 17 ετών.
Το πραξικόπημα δεν στοχοποίησε μόνο τους πολιτικούς αντιπάλους στην εξουσία,
αλλά συνελήφθησαν χιλιάδες αριστεροί και αντιφρονούντες σε όλη τη χώρα
και μεταφέρθηκαν σε μυστικά κέντρα βασανιστηρίων
και αυτοσχέδιες υπαίθριες φυλακές.
Αυτή η φωτογραφία δείχνει τους μακρυμάλληδες αντιφρονούντες
που φυλακίστηκαν στο Εθνικό Στάδιο,
εκεί όπου Victor Jara, ένας μουσικός ήδη δημοφιλής στην εποχή του,
αναγνωρίστηκε από στρατιώτες που τον διέταξαν να συρθεί προς την κιθάρα του,
έπειτα τον έβαλαν να παίξει ενώ χτυπούσαν τα χέρια του μέχρι να γίνουν ματωμένος πολτός,
προτού τελικά τον εκτελέσουν.
Καθ' όλη τη διάρκεια της δικτατορίας, 328.1
χιλιάδες εξαφανίστηκαν και δολοφονήθηκαν απ' το κράτος,
δεκάδες χιλιάδες συνελήφθησαν και βασανίστηκαν,
και ένας στους εξήντα ανθρώπους οδηγήθηκε στην εξορία.
Ωστόσο, η βαρβαρότητα ήταν μόνο το μέσο της δικτατορίας,
σκοπός της ήταν το κέρδος.
Χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση,
η δικτατορία εκσυγχρόνισε τις υποδομές της χώρας,
με την ανάπτυξη αυτοκινητόδρομων στον νότο για εξαγωγή ξυλείας,
λιμάνιων στον βορρά για εξαγωγές μεταλλευμάτων,
και την κατασκευή ενός νέου συστήματος μετρό στην πρωτεύουσα
για να επιταχύνει τη συμπίεση του εργατικού δυναμικού
στο νευραλγικό κέντρο του έθνους, το Santiago.
Η δικτατορία αναβάθμισε επίσης την κοινωνική υποδομή του έθνους,
με την κατάργηση του παλαιού συντάγματος και την επικύρωση ενός νέου το 1980,
που εξακολουθεί να ισχύει σήμερα.
Το σύνταγμα της δικτατορίας βοήθησε να ξεπουληθούν σχεδόν τα πάντα στη Χιλή:
Φυσικοί πόροι σίγουρα, ενώ επίσης διευκόλυνε
την ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης, της εκπαίδευσης, ακόμη και της ασφάλισης.
Ο Χαϊμέ Γκουσμάν, ο συντάκτης του δικτατορικού συντάγματος,
συνδύασε τη ναζιστική νομολογία του Καρλ Σμιτ
με τη νεοφιλελεύθερη οικονομία της Σχολής του Σικάγο,
προκειμένου να εγκαθιδρύσει το πλαίσιο για ένα αυταρχικό κράτος,
με οικονομία ελεύθερης αγοράς.
Και αυτοί οι τύποι εκτέλεσαν τον τύπο.
Ήταν μια από τις αριστερές αντάρτικες ομάδες που αναδύθηκαν στα τέλη των 80s',
ταυτόχρονα με τις όλο και πιο συχνές παράνομες μαζικές διαδηλώσεις
που ώθησαν τη δικτατορία σε δημοψήφισμα με ερώτημα
να διατηρηθεί η στρατιωτική κυβέρνηση ή να γίνει μετάβαση στη δημοκρατία.
Αλλά ακόμα και όταν η δημοκρατία ήρθε στη Χιλή, δεν άλλαξαν πολλά.
Το σύνταγμα της δικτατορίας παρέμεινε σε ισχύ.
Μόνη διαφορά ήταν πώς η υπογραφή του Πινοσέτ αντικαταστάθηκε απ' την πένα του νέου προέδρου.
Ο ίδιος ο Πινοσέτ παρέμεινε στην εξουσία με το αξίωμα του «ισόβιου γερουσιαστή»
διατηρώντας τη δυνατότητα άσκησης ειδικού βέτο.
Ο καπιταλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας συνεχίστηκε, βάθυνε περαιτέρω
και συγκεκριμένα η ιδιωτική εκπαίδευση έγινε η μεγαλύτερη κληρονομιά της δικτατορίας
με καταλυτικό ρόλο στους κύκλους αγώνα των επόμενων ετών.
Το 2006, μαθητές γυμνασίου και λυκείου σε όλη τη Χιλή
κατέλαβαν τα σχολεία τους σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κερδοσκοπική εκπαίδευση.
Έμεινε γνωστό ως το κίνημα των πιγκουίνων, από τις σχολικές τους στολές.
Το 2011, όταν η ίδια γενιά ήταν στο πανεπιστήμιο, το έκανε ξανά,
καταλαμβάνοντας τα πανεπιστήμια όχι μόνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας
για την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης και τα φοιτητικά χρέη,
αλλά χρησιμοποιώντας τις προσωρινές αυτόνομες ζώνες τους
για να φιλοξενήσουν εκθέσεις αναρχικού βιβλίου,
punk cumbia και hip-hop shows, tattoo events,
κατασκευάζοντας ένα γενικό όραμα για έναν κόσμο πέρα από τον καπιταλισμό
και, σε πολλές καταλήψεις, πέρα από την κυβερνησιμότητα.
Αυτή τη φορά, πολλά κομμάτια της κοινωνίας βγήκαν στους δρόμους μαζί με τους φοιτητές
Το κράτος γνωρίζει ότι οι φοιτητές αποτελούν απειλή για την εξουσία του,
έτσι το 2018 πέρασε τον νόμο "Safe Hallways" («Ασφαλείς Διάδρομοι»)
και όταν η κυβέρνηση δηλώνει την πρόθεσή της να καταστήσει κάτι «ασφαλές»
τότε καλύτερα οι άνθρωποι εκεί να είναι προσεκτικοί.
Με το Safe Hallways, μπήκαν για πρώτη φορά μπάτσοι στα λύκεια της Χιλής
καταλαμβάνοντας τον χώρο ισχύος του μαθητικού κινήματος.
Σχεδόν έναν χρόνο μετά την κατάθεση του Safe Hallways,
το μετρό του Σαντιάγο ανακοίνωσε αύξηση στα εισιτήρια κατά 30 πέσος.
Αντί να αντιπαρατεθούν κατά μέτωπο με την αστυνομική κατοχή των σχολείων τους,
Οι μαθητές προσέλκυσαν την υπόλοιπη κοινωνία και αμφισβήτησαν την αύξηση των εισιτηρίων
με ενέργειες αποφυγής εισιτηρίων μετά το σχολείο (evasiones masivas),
όπου κρατούσαν ανοιχτά τα τουρνικέ,
επιτρέποντας στους επιβάτες να μετακινηθούν δωρεάν.
Από την εμπειρία σας με το μετρό,
αν συνεχιστούν αυτές οι ενέργειες,
μπορούν να έχουν οικονομικό αντίκτυπο στο σύστημα του μετρό;
Όχι, ακούστε, επιτρέψτε μου να το θέσω από μια προοπτική…
Ξέρω ότι η οικονομική ανησυχία ίσως δεν είναι η πιο σημαντική,
αλλά μιλώντας συγκεκριμένα...
Έχουν περάσει 2 ή 3 μέρες και μόνο 3.500 άτομα έχουν μετακινηθεί δωρεάν.
Παιδιά, δεν μιλάμε για κάτι που εξαπλώνεται.
Τι συνέβη λοιπόν;
Οι μαζικές αρνήσεις πληρωμής εισιτηρίου πολλαπλασιάστηκαν σε 10 μέρες
ώσπου, μια Παρασκευή, η αστυνομία κλιμάκωσε,
συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας παιδιά
που, με τη σειρά τους,
κατέστρεψαν τους σταθμούς και μπλόκαραν τις γραμμές.
Ολόκληρο το μετρό έκλεισε,
και όλοι οι επιβάτες των ωρών αιχμής
αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν το ήδη υπερφορτωμένο οδικό δίκτυο.
Tέλη άνοιξης, υπό καυτό ήλιο
με όλο τον κόσμο να ανυπομονεί να γυρίσει σπίτι για το Σαββατοκύριακο,
όταν η ίδια γενιά που είχε καταλάβει τα σχολεία της το 2006,
και κατέλαβε τα πανεπιστήμιά της το 2011,
που πλέον αποτελούσε το εργατικό δυναμικό και είχε κολλήσει στην κίνηση,
άρχισε να λαμβάνει βίντεο στο κινητό
με μπάτσους να βαράνε μαθητές σε σταθμούς του μετρό.
Kαι ολόκληρη η πόλη εξερράγη.
Οι άνθρωποι εξαπέλυσαν επίθεση
σε κάθε πτυχή της μιζέριας από την καθημερινή καπιταλιστική ρουτίνα:
Συγκρουόμενοι με την αστυνομία,
λεηλατώντας κέντρα πλούτου και καταστρέφοντας δημόσιες υποδομές.
Περισσότεροι από 100 σταθμοί μετρό δέχτηκαν επίθεση,
20 πυρπολήθηκαν,
και κάποιοι κατέστησαν εντελώς μη λειτουργικοί για μήνες.
Σε αντίθεση με τις αλλεπάλληλες θεωρίες συνωμοσίας,
απόρροια της ολομέτωπης κυβερνητικής εκστρατείας αποπροσανατολισμού,
βγαίνοντας έξω και βλέποντας τον εκτεταμμένο χαρακτήρα του χάους,
εκτιμούσες το πόσο απροετοίμαστο,
ή απλά ανεπαρκές, ήταν πραγματικά το κράτος.
Ειλικρινά, το πιο σημαντικό πράγμα ήταν η μέγιστη καταστροφή:
Φανάρια, ταμπέλες, κιγκλιδώματα, στάσεις λεωφορείων.
Όπου δεν απαντούσαν οι δυνάμεις ασφαλείας,
εκεί μπορούσε να οικοδομηθεί η αυτονομία.
Εδώ, το ειδησεογραφικό κανάλι Megavision
αναφέρει ότι χαρούμενοι, συνεργατικοί μπαχαλάκηδες
κατέλαβαν δημόσιο λεωφορείο
για να εμβολίσουν τις πόρτες ενός εμπορικού κέντρου
και να το λεηλατήσουν.
Στην πάνω αριστερά γωνία της οθόνης,
ένα χρονόμετρο μετράει αντίστροφα
για την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας από τον στρατό στις 8 μ.μ.,
που διαμηνύθηκε μέσω σειρήνων αεροπορικών επιδρομών,
που μπορούσαν να ακουστούν σε κάθε γωνιά της πόλης.
Δυστοπία.
[ΧΙΛΗ: ΑΨΗΦΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ]
Από πού είστε;
Είμαι απ' το Telefe στην Αργεντινή.
Μας ρωτάνε, συνεχώς, από πού είμαστε.
Είναι σημαντικό να δείξουμε ότι είμαστε Αργεντινοί επειδή...
[ΕΠΕΙΔΗ ΤΑ ΧΙΛΙΑΝΑ ΜEDIA ΘΑ ΔΕΧΟΝΤΟΥΣΑΝ ΕΠΙΘΕΣΗ]
Είναι οι καταπιεστές μας!
Είναι φονιάδες!
Να θυμάστε τι κάναν στον Camilo Catrillanca!
Προσέχτε.
Ενώ υπήρξαν κάποια γενναία σκηνικά αμφισβήτησης
της απαγόρευσης κυκλοφορίας στο κέντρο της πόλης,
ως επί το πλείστον ο στρατός άδειασε επιτυχώς τους δρόμους.
Μερικές καλά οργανωμένες γειτονιές με παράδοση στην αντίσταση
διατήρησαν φλεγόμενα οδοφράγματα όλη τη νύχτα.
Αλλά ο στρατός κατέβαζε το ρεύμα
και έκανε επιδρομές σε αυτές τις περιοχές.
Μα απλώς το ότι ο κόσμος πήγε σπίτι
δεν σήμαινε ότι θα μείνει ήσυχος.
Την ώρα της απαγόρευσης, στην πόλη αντηχούσαν κατσαρόλες και τηγάνια
από τα μπαλκόνια και τις ταράτσες.
«Δεν είναι τα 30 pesos Είναι τα 30 χρόνια
Το σύνταγμά τους Η ατιμωρησία τους»
Και την επομένη, όταν σταμάτησε η απαγόρευση,
η μάχη για τους δρόμους συνεχίστηκε.
Ο στρατιωτικός νόμος καθ' εαυτός δεν ήταν κάτι καινούργιο,
είχε κηρυχθεί για φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί ή ηφαίστεια,
αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο στρατός κλήθηκε
να καταστείλει πολιτικές ταραχές, από την εποχή της δικτατορίας,
και στο μυαλό όλων γυρόφερνε η ίδια ερώτηση:
Ήταν ένα νέο πραξικόπημα προ των πυλών;
Πολλοί φίλοι μου στην ηλικία μου, στα 30 και τα 40 τους,
μου μίλησαν για βλέμματα φόβου στα πρόσωπα των γονιών
ή των παππούδων τους, βλέμματα που δεν είχαν ξαναδεί.
Η μητέρα μιας φίλης είχε καλή σχέση με έναν συμμαθητή της όταν ήταν παιδιά,
οι γονείς του οποίου εξαφανίστηκαν από τη δικτατορία,
και εκείνη αφού παντρεύτηκε κάποιον από εύπορη, δεξιά οικογένεια
δεν μοιράστηκε πότε τούτη την τρομακτική ιστορία με την κόρη της
μέχρι τις πρώτες μέρες της εξέγερσης του 2019.
Αυτές οι αντιδράσεις, αυτός ο φόβος,
απλώς παρακίνησαν τη νέα γενιά να αγωνιστεί ακόμη σκληρότερα,
για να μην επιβάλει ο στρατός δεκαετίες σιωπής
και συστηματικής βαρβαρότητας στις ζωές τους.
Το σύνθημα που διέδιδε το πνεύμα της εποχής
ήταν το «Μας έχουν πάρει τα πάντα, ακόμα και τον φόβο».
Μέσα σε μια μέρα,
οι ταραχές εξαπλώθηκαν σε κάθε μεγάλη πόλη της χώρας.
Δημιουργήθηκε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας για την υποστήριξη των συγκρούσεων.
Φοιτητές νοσηλευτικής και εργαζόμενοι στην υγεία
έφτιαξαν μικρούς σταθμούς πρώτων βοηθειών, σαν αυτόν εδώ,
κατά μήκος των πεδίων μάχης στο κέντρο της πόλης.
Αυτός είναι ένας χάρτης των σταθμών πρώτων βοηθειών στο Σαντιάγο,
αλλά υπήρχαν ακόμα περισσότεροι.
Ένας σταθμός πρώτων βοηθειών που δεν βρίσκεται στον χάρτη
ήταν το Cinearte Alameda, ένα ανεξάρτητο σινεμά
που συνέχισε να προβάλλει την ταινία για τον ταξικό πόλεμο, το Joker,
αφού οι εταιρίες την απέσυραν από τους κινηματογράφους
υπό τον φόβο περαιτέρω υποκίνησης των ταραχών.
Δυστυχώς, το Cinearte Alameda κάηκε ολοσχερώς
όταν ένα δακρυγόνο της αστυνομίας προκάλεσε φωτιά στην οροφή του.
Ξεπήδησαν κάθε είδους αυθόρμητες αποκεντρωμένες προσπάθειες
ώστε να μοιράζεται φαγητό στις διαδηλώσεις.
Τόσο λόγω του εκτεταμένου κλεισίματος καταστημάτων μετά τα πλιάτσικα,
όσο και για την υποστήριξη των διαδηλωτών της πρώτης γραμμής
που θα περνούσαν κυριολεκτικά όλη την ημέρα στις συγκρούσεις.
Αυτό έκανα εγώ το μεγαλύτερο διάστημα.
Αυτοί οι άνθρωποι πήραν το παρατσούκλι «πυροσβέστες».
Κουβαλούσαν κανάτες με νερό για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα.
ΔΕΝ πρέπει να σφραγίσετε το δοχείο εντελώς.
Αυτό είναι κάτι που έμαθα με τον δύσκολο τρόπο.
Με το μετρό κλείστο την πρώτη εβδομάδα
και το συνδικάτο οδηγών λεωφορείων να δηλώνει
ότι θα σταματάει να εκτελεί δρομολόγια το βράδυ,
η επιστροφή στο σπίτι από τις διαδηλώσεις πριν την απαγόρευση κυκλοφορίας
έγινε δύσκολη.
Αυτή είναι μια δωρεάν εφαρμογή τύπου Uber που ανέπτυξαν ορισμένοι Χιλιανοί,
ώστε ο κόσμος να επιστρέφει σπίτι με ασφάλεια
αλλά χρησιμοποιήθηκε πολύ και το αναλογικό ωτοστόπ.
Έπαιζαν δωρεάν κουρέματα,
δωρεάν μασάζ,
και τσάμπα μάσκες.
Οι μάσκες είχαν τη μεγαλύτερη ζήτηση.
Μετά από μια εβδομάδα οδομαχιών και ένοπλης απαγόρευσης κυκλοφορίας,
κατά την οποία ο στρατός πυροβόλησε και πάτησε δολοφονικά διαδηλωτές με οχήματα,
η μεγαλύτερη πορεία στην ιστορία της Χιλής
πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου.
Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι,
πάνω από το 5% του πληθυσμού της Χιλής,
διαδήλωσαν μόνο στο Σαντιάγο.
Τα χιλιανά μέσα ενημέρωσης δικαίως θεωρούνταν φερέφωνο των πλουσίων
και η παρουσία τους απλώς δεν ήταν ανεκτή.
Αυτή είναι ανεξάρτητη ζωντανή μετάδοση από την οροφή μιας κοντινής πολυκατοικίας.
Θα τους δείτε να εμφανίζουν μια ταμπέλα με τα αιτήματα του κινήματος
κάθε φορά που αντιλαμβανόντουσαν πως ένα καθεστωτικό κανάλι μεταδίδει τη ροή τους.
Μετά από αυτό, ο πρόεδρος ήρε την απαγόρευση κυκλοφορίας
και απέσυρε τον στρατό από τους δρόμους,
αφού πρώτα χαρακτήρισε ψευδώς την πορεία που βλέπετε εδώ
ως «χαρούμενη» και «ειρηνική».
Έπρεπε να το κάνει, βέβαια, καθώς [η πορεία] αποτελούσε
την πλέον νομιμοποιημένη κοινωνική δύναμη στη χώρα εκείνη την περίοδο.
Από αυτό το σημείο, φαίνονται λίγες συγκρούσεις με την αστυνομία.
Όλη η σύγκρουση λαμβάνει χώρα εκτός οθόνης, κάτω δεξιά.
Την εβδομάδα μετά την πορεία, περισσότερος κόσμος της μεσαίας τάξης
εμφανιζόταν στις διαδηλώσεις, και με καλές προθέσεις,
αλλά και παράπονα για τον καταστροφικό ή μαχητικό χαρακτήρα τους,
πιστεύοντας τον πρόεδρο ή όσα είδαν στα social media
ότι δηλαδή η 25η Οκτωβρίου ήταν απλώς μια ειρηνική διαμαρτυρία.
Πιθανώς, ένας σημαντικός λόγος για τη μετατόπιση της καταστολής
από τον στρατό στην αστυνομία, ήταν να αποφευχθεί ο έλεγχος
από την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, που είχε σταλεί
μετά τη χρήση από τον πρόεδρο του στρατού εναντίον των πολιτών.
Μετά από αυτό,
η αστυνομία ξεκίνησε συστηματικά να στοχεύει τα μάτια των διαδηλωτών
με τα βλήματά της.
Κατά το ηλιοβασίλεμα, ένα εκατομμύριο άνθρωποι βγάζουν μια φωτογραφία
επειδή θέλουν να θυμούνται την ομορφιά εκείνης της στιγμής για πάντα.
Και παρ' όλο που δεν υπήρχε πλέον στρατιωτική απαγόρευση κυκλοφορίας,
επιβλήθηκε αποτελεσματικά απαγόρευση κυκλοφορίας από την αστυνομία
που καθάριζε τις διαμαρτυρίες γύρω στις 22:00 κάθε βράδυ.
Αυτή η δραστηριότητα είναι που στην πραγματικότητα απέτρεψε την αστυνομία
από το να εισβάλει στις ειρηνικές σκηνές διαμαρτυρίας
που είδατε στο τελευταίο βίντεο.
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ: Ο καλύτερός μας φίλος, ο χειρότερος εχθρός τους
Το ποσοστό αποδοχής του προέδρου έπεσε στο 4%
και ο αληθινός ηγέτης της Χιλής ήταν το πνεύμα του Negro Matapacos (μαύρος φονιάς μπάτσων),
του πιο διάσημου μπαχαλόσκυλου της χώρας
που ήταν πάντα στο πλευρό των διαμαρτυρόμενων φοιτητών.
Στη Χιλή, γίνεται προσπάθεια για τη φροντίδα των αδέσποτων σκύλων
χωρίς να μετατρέπονται σε αντικείμενο ιδιοκτησίας.
Χρόνια πριν, όταν ζούσα στο Santiago,
πήγα σε μια έκθεση φωτογραφίας σε ένα πανεπιστήμιο
γνωστό για τις ριζοσπαστικές τοιχογραφίες και τις άγριες διαμαρτυρίες του.
Η έκθεση ονομαζόταν «Σκυλιά σε μπάχαλα»,
και πουλούσε φωτογραφίες των ίδιων των σκύλων που ζούσαν στην πανεπιστημιούπολη
για να μαζευτούν χρήματα για τη φοιτητική ομάδα που τους ταΐζει,
τους χτίζει σκυλόσπιτα,
και φροντίζει για τα εμβόλιά τους.
Δυστυχώς, ο Matapacos δεν έζησε για να δει το 2019,
αλλά το μαχητικό πνεύμα του
μνημονεύθηκε σε αφίσες, αυτοκόλλητα, τοιχογραφίες και μνημεία.
Αυτό το μνημείο κάηκε από αντιδραστικούς,
μόνο και μόνο για να ζωντανέψει ξανά.
Σε όλη τη Χιλή, σύντροφοι ξεκίνησαν λογαριασμούς στο Instagram
για τα πιο δραστήρια μπαχαλόσκυλα στις διαδηλώσεις,
προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα για τη φροντίδα και τους τραυματισμούς τους.
Στο Valparaiso, σε μια πράξη αλληλεγγύης μεταξύ ειδών, απαλλοτρίωσαν σκυλοτροφή
και πρόσφεραν στους σκύλους του δρόμου ένα τεράστιο γιορτινό γεύμα.
Στην Concepción υπήρχε ένας σκύλος με όνομα Pepe Camote.
Το camote στη χιλιανή αργκό αναφέρεται στα μπάζα που πετάγονται στην αστυνομία,
και ο Πέπε σου έφερνε πέτρες για να πετάξεις στις στολές.
Στη La Serena τα συντρόφια έκαναν πορεία προς τιμήν όλων των σκύλων του αγώνα.
Στο Valparaiso, ένα μπαχαλόσκυλο τραυματίστηκε σοβαρά,
αλλά η αλληλεγγύη της εξαντλούταν στο να μάχεται στο πλευρό των διαδηλωτών.
Προκειμένου να της δοθεί η φροντίδα που χρειαζόταν,
χωρίς να δεχτούν καμια δαγκωνιά
κανόνισαν πορεία με πανό και συνθήματα
με μοναδικό σκοπό να την παρασύρουν ως τον κτηνίατρο,
όπου τελικά έλαβε θεραπεία για τα τραύματά της.
Κεφάλαιο 2: Το Βελούδινο Γάντι και η Σιδερένια Γροθιά
Όπως ακριβώς και τις πρώτες μέρες στην εξέγερση για τον George Floyd στις ΗΠΑ,
πάρα πολλά συνέβαιναν πολύ γρήγορα για οποιονδήποτε τομέα της κοινωνίας,
και ειδικά για τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης
ώστε να έχουν μια συνολική εικόνα.
Στον αντίποδα, η οριζόντια προφορική συνομιλία με τον γείτονα απέκτησε βαρύτητα,
και οι ειδήσεις γράφονταν στους τοίχους:
1300 τραυματίες, 23 νεκροί, περίπου 150 τυγλώθηκαν από βλήματα της αστυνομίας.
Για ποια γαμημένη κανονικότητα μιλάει ο πρόεδρος;
Αυτό το γκράφιτι έχει ακόμα και ημερομηνία, 11 Νοεμβρίου 2019.
Η επομένη, 12 Νοεμβρίου, ήταν η πιο έντονη ως τώρα.
Μια γενική απεργία, κατά την οποία οι εργάτες όχι μόνο αρνήθηκαν να πάνε στη δουλειά
αλλά γέμισαν το κέντρο της πόλης με μαχητική ενέργεια.
Στάθηκα σε μια γωνία του δρόμου για 20 λεπτά και είδα 7 διαδηλωτές
να μεταφέρονται μπροστά μου με φορείο.
It was hard to take. (Ήταν δύσκολο να το δεχτώ/τραβήξω)
Κάθε μέρα τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο,
πίστευα ακράδαντα ότι θα τελείωνε μέχρι την επομένη.
Και μόλις τρεις μέρες μετά τη γενική απεργία,
η δεξιά και η αριστερή πτέρυγα του Κογκρέσου συσπειρώθηκαν
και ανακοίνωσαν μια συμφωνία ώστε η Χιλή να επιστρέψει στην κανονικότητα:
Mια συμφωνία για κοινωνική ειρήνη.
Η συμφωνία έγινε χωρίς συμμετοχή από τον δρόμο,
στην πραγματικότητα, χωρίς οποιαδήποτε συμβολή από τον πληθυσμό.
Και η νομιμοποίησή της, αρχικά,
φαινόταν να περιορίζεται μόνο σε όσους ήταν στην αίθουσα.
Το καρότο ήταν ο δρόμος ψήφισης ενός νέου εθνικού συντάγματος,
και το μαστίγιο 3 νέοι νόμοι
που άυξαναν τις ποινές για το χτίσιμο οδοφραγμάτων,
τη χρήση μάσκας και τα πλιάτσικα.
Στην αρχή της εξέγερσης, ο πρόεδρος προσπάθησε να θέσει υπό έλεγχο τα πράγματα
αποσύροντας την αύξηση των εισιτηρίων του μετρό, αλλά ήταν πολύ αργά.
Το κίνημα δεν διεκδικούσε κάτι συγκεκριμένο πλέον,
διεκδικούσε τα πάντα.
Στη συνέχεια, προσέφερε μια πενιχρή φορολογική ελάφρυνση,
και ακόμα απέλυσε το υπουργικό του συμβούλιο,
στρατιώτες συνελήφθησαν για δολοφονίες πολιτών,
αλλά δεν νοιάστηκε κανείς.
Ωστόσο, ο κόσμος επαναπαύτηκε στο ενδεχόμενο ενός νέου συντάγματος.
Αυτό ήταν ένα αίτημα της αριστεράς για δεκαετίες,
από την επιστροφή στη δημοκρατία,
μα χωρίς καμία πραγματική πίστη ότι θα μπορούσε ποτέ να ικανοποιηθεί.
Ό,τι κι αν προσέφερε η κυβέρνηση,
κάτι νέο, ακαταμάχητο συνέβαινε δημόσια,
χαρούμενο, μα και ανυπότακτο.
Κάτι που κανένα σύνταγμα δεν μπορεί να προσφέρει.
Σου έδινε την αίσθηση ότι αν μπορούμε να φροντίζουμε ο ένας την άλλη,
να φερόμαστε ουσιαστικά μεταξύ μας, και να θριαμβεύουμε μέσα στην κατάρρευση,
φαντάσου τι θα μπορούσαμε να πετύχουμε με όλα τα μέσα παραγωγής διαθέσιμα.
Αλλά αυτό το ενδεχόμενο ήταν ακόμα μακριά.
Εντωμεταξύ,
αν αυτοί που βρίσκονταν στην εξουσία πίστευαν ότι μπορούσαν
να επιβραδύνουν τα πράγματα με μια φτηνή πινελιά,
έπρεπε να το ξανασκεφτούν.
Τα δημόσια λιντσαρίσματα εκλεγμένων πολιτικών αξιωματούχων
γίνονται όλο και πιο συχνά.
Μόνο αυτή την εβδομάδα,
μια γερουσιαστής από το ακροδεξιό κόμμα του Jaime Guzman
γιουχαρίστηκε μέσα στο αεροπλάνο, την περασμένη Δευτέρα.
«Είσαι εντελώς λερωμένη με το αίμα του λαού. Δεν σε αγαπάμε καθόλου».
Και το ίδιο συνέβη την Τρίτη με την Υπουργό Γυναικών και Ισότητας των Φύλων
όταν έφευγε από μια ραδιοφωνική συνέντευξη.
Την ίδια ημέρα, ο διορισμένος από τον πρόεδρο
συγκυβερνήτης της περιοχής Bío-Bío αποδοκιμάστηκε δημόσια
και αναγκάστηκε να φύγει από τον κινηματογράφο.
Πρόσφατα, αντίστοιχα περιστατικά εκδηλώθηκαν προς το προεδρικό συμβούλιο
σε εκπρόσωπους του Κογκρέσου, κυβερνήτες και δημάρχους.
«Προδότη!»
Παρ' όλο που το πρόσφατα ανακοινωμένο συνταγματικό δημοψήφισμα
δεν κατεύνασε τον δρόμο
—πώς θα μπορούσε άλλωστε;—
είχε άλλες αποδυναμωτικές επιπτώσεις.
Για πάνω από έναν μήνα,
από το ξεκίνημα της εξέγερσης στις 18 Οκτωβρίου
και μετά τη Συμφωνία για την Κοινωνική Ειρήνη στις 15 Νοεμβρίου,
η πλειοψηφία του Σαντιάγο
και —θα στοιχημάτιζα— μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Χιλής
αυτοδιοικούταν μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς.
Συχνά πλαισιώνονταν από 10 ως 100 άτομα,
και περιλάμβαναν δωρεάν συλλογικό γεύμα,
συζητήσεις για τον τρόπο υπεράσπισης της γειτονιάς από την αστυνομία,
καλέσματα για βοήθεια με project ή εκδηλώσεις όπως τα ανταλλακτικά παζάρια,
κατά τα οποία γινόταν αναδιανομή των ψειρισμένων αγαθών,
γυναικείες συνελεύσεις, φοιτητικές συνελεύσεις, εκδηλώσεις μνήμης…
Απλά, γενική αυτοδιαχείριση των περιοχών
Δεν υπήρχε ενιαία μορφή, δομή λήψης αποφάσεων,
ή θεματολογία των συζητήσεων μεταξύ των συνελεύσεων γειτονιάς.
Η καθεμία λειτουργούσε υπό τη δική της εξουσία
και σύμφωνα με τις επιθυμίες όσων συμμετείχαν.
Ωστόσο, όταν ανακοινώθηκε το συνταγματικό δημοψήφισμα,
ένα διαφορετικό μοντέλο δημόσιου διαλόγου κέρδισε έδαφος: το cabildo.
Το cabildo μπορεί να συγκριθεί με το δημαρχείο στη Βόρεια Αμερική,
και αντίστοιχα προέρχεται από την αποικιακή εποχή,
όταν η Χιλή ήταν ισπανικό έδαφος.
Τα cabildos του 2019 επικεντρώθηκαν στο νέο σύνταγμα
και στο τι θα έπρεπε να περιλαμβάνει.
Μερικά cabildos λειτουργούσαν παράλληλα με τις συνελεύσεις γειτονιάς,
ενώ άλλες συνελεύσεις γειτονιάς
μετεξελίχθηκαν σε cabildos επικεντρωμένα στο σύνταγμα.
Τελικά, γινόταν όλο και λιγότερη συζήτηση
για το τι θα μπορούσαν να κάνουν οι άνθρωποι στο τώρα,
με αυτά που είχαν,
και δόθηκε περισσότερη προσοχή
σε αυτό που ήθελαν να κάνει το κράτος,
κάποια στιγμή, στο μέλλον.
Αυτό άλλαξε την αντίληψη των ανθρώπων
για το από πού προέρχεται η εξουσία πάνω στη ζωή τους:
Από τα χέρια τους, στα κυβερνητικά έδρανα.
Ήταν ένα σημαντικό πλήγμα στην επαναστατική προοπτική της εξέγερσης.
Ορισμένοι αναρχικοί συμμετείχαν στα cabildos,
απλώς για να διαφωνήσουν με την πορεία τους
και να υποστηρίξουν την αποκεντρωμένη αυτοδιάθεση,
ενώ άλλοι απλώς κράτησαν απόσταση,
προτιμώντας το οριζόντιο, αρμονικό χάος των οδομαχιών.
Ένα νέο σύνθημα αναδύθηκε ενάντια στη δήλωση του προέδρου ότι
«τώρα, με το νεό σύνταγμα στον ορίζοντα,
η χώρα πρέπει να εστιάσει στην επιστροφή στην κανονικότητα».
«Δεν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, γιατί η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα».
«Η κανονικότητα θα είναι η ήττα μας».
Πράγματι, αυτοί οι έξι μήνες ήταν κάθε άλλο παρά κανονικοί.
Κεφάλαιο 3: «Μέσα» από το κανονικό
Οι νεκροί χόρευαν στους δρόμους.
Αυτή είναι η είσοδος ενός σταθμού μετρό στην Plaza Dignidad,
όπου στις αρχές της εξέγερσης,
ένας μαθητής οδηγήθηκε σε ένα αστυνομικό τμήμα και βασανίστηκε.
Εδώ, δέχεται κατάρες με επίθεση σαξοφώνων.
Το είδα επίσης πολλές φορές να καίγεται
και πραγματικά δεν ξέρω πώς μπορεί να καεί το τσιμέντο,
αλλά υποθέτω ότι μερικές φορές απλά πρέπει.
Η σχολική χρονιά έκλεισε εβδομάδες νωρίτερα
επειδή οι μαθητές απλά δεν άντεχαν άλλο.
Ιστορία, επιστήμες, ποίηση, γεωμετρία... όλα συνέβαιναν στους δρόμους,
και τα παιδιά δεν ήθελαν να είναι κλεισμένα μέσα όσο αυτά συνέβαιναν.
Και όταν τα παιδιά την κοπάναγαν από τα σχολεία τους,
δεν πήγαιναν απλά σπίτι.
Πήγαιναν στα διπλανά σχολεία, έβγαζαν έξω τους μαθητές,
και συνέχιζαν να μαζεύονται ώσπου να συγκεντρώσουν αρκετό κόσμο
για να καταλάβουν ένα αστυνομικό τμήμα,
ή να κρατήσουν ανοιχτές τις μπάρες του μετρό.
Τα memes ήταν καυτά.
Στα αριστερά, πλάνα από την τελευταία φορά
που η αστυνομία κατάφερε να πετάξει το ελικόπτερο παρακολούθησης.
εξαιτίας των λέηζερ στην Plaza de la Dignidad,
και στα δεξιά, πάρτυ χορού με τη J Lo.
...ξέσπασαν μετά από ένα σχετικά,
μα όχι εντελώς ήσυχο σαββατοκύριακο.
Ξεκίνησε εξαιρετικά ειρηνικά,
ήταν εδώ ολόκληρες οικογένειες,
μέχρι πριν λίγο που ξεκίνησαν τα μπάχαλα
περίπου 150 μέτρα από εδώ που βρισκόμαστε τώρα.
Έγιναν κάποιοι βανδαλισμοί
καθώς και κόσμος με κουκούλες 751.1
ξεκίνησε να ρίχνει μολότοφ στην αστυνομία.
Απάντησαν με τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων
για να οδηγήσουν ολόκληρη την πορεία...
Στις σημερινές ειδήσεις, σημειώθηκαν έντονες αντιδράσεις
απέναντι στην αστυνομική αυθαιρεσία από τους κουκουλοφόρους.
Για να σχολιάσει την επιχείρηση
έχουμε μαζί μας τον Γενικό Διευθυντή των κουκουλοφόρων.
Καλησπέρα, κύριε.
Καλησπέρα.
Όσον αφορά την επίθεση στο περιπολικό,
ακολουθήθηκαν όλα τα καθιερωμένα πρωτόκολλα και πρότυπα.
Σε καμία περίπτωση δεν υπήρξε υπέρμετρη χρήση βίας,
και το περιπολικό δέχτηκε επίθεση επειδή αποτέλεσε κίνδυνο για τους κουκουλοφόρους.
Τα πολεμοφόδια που χρησιμοποιήθηκαν στην επιχείρηση
αποτελούνταν κυρίως από πέτρα, με ένα ποσοστό καουτσούκ.
Επιπλέον, θα ήθελα να διευκρινίσω
ότι δεν θα βγάλω καμία κουκούλα,
καθώς στηρίζω απόλυτα τη διακριτικότητα των κουκουλοφόρων.
Χωρίς καμία αμφιβολία, αυτό το περιπολικό δεν ήταν αγγελούδι,
και για να βρέθηκε εκεί, πρέπει να είχε κακές προθέσεις.
Και με αυτό, ζητώ από όλους να σέβονται τους κουκουλοφόρους
και σας εύχομαι καλό βράδυ.
Αυτή η βουλευτής μπήκε στο Κογκρέσο φορώντας μπαλακλάβα,
φωνάζοντας «ζήτω η πρώτη γραμμή»,
αναφερόμενη στους κουκουλωμένους διαδηλωτές
που αφοσιώθηκαν στις μάχες με την αστυνομία.
Δίπλα σ' αυτή τη γυναίκα με το πλακάτ που γράφει
«Προτιμώ το χάος από αυτή τη μαλακία πραγματικότητα»,
είμαι εγώ ντυμένος φλεγόμενο λεωφορείο.
«Έπαιζαν» πολλά κοστούμια, τέχνη, μουσική..
Οι άνθρωποι όχι μόνο απέρριψαν
την κανονική λειτουργία της κοινωνίας σε πολιτικό επίπεδο,
αλλά υπήρξε και μια πολιτιστική αναγέννηση της αυτοέκφρασης, της εκκεντρικότητας,
της ελευθερίας να μην είσαι απλά κανονικός.
Αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που συνέβαλαν
στο να παραμείνουν οι δρόμοι το ιδανικό μέρος για να βρίσκεται κανείς.
Αυτός ο οδηγός λεωφορείου σταμάτησε το δρομολόγιό του
για να συμμετάσχει μαζί με τους επιβάτες
σε ένα μήνυμα προς τον πρόεδρο.
Σε ψήφισα, φίλε. Πίστεψα σε σένα.
Πίστεψα αυτά που είπες
αλλά είσαι ένας αχρείος, κλέφτης και απαίσιος από κάθε άποψη.
Και όσοι σε ψηφίσαμε έχουμε μετανιώσει. -Ναι!
Και τώρα θέλω να ακούσεις τι έχουν να σου πουν οι δικοί σου, ηλίθιε:
Πινιέρα άκου το καλά Άντε γαμήσου!
Πινιέρα άκου το καλά Πίσω στο μουνί της μαμάς σου!
Και μην το παρερμηνεύσεις, κωλόπαιδο!
Όταν αυτό το βίντεο εμφανίστηκε στο Instagram μου,
είχε 17 likes, κάτι που μου φάνηκε απίστευτα χαμηλό,
δεδομένου ότι τα περισσότερα βίντεο διαδηλώσεων στη ροή μου
είχαν δεκάδες χιλιάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες likes.
Τότε πρόσεξα ότι ήταν πληρωμένο, οπότε μου κίνησε το ενδιαφέρον
και ανακάλυψα την πιο φτηνή και κιτς προπαγάνδα της δεξιάς,
που παρ' όλα αυτά αντανακλά πόσο χαμηλά είχε πέσει ο λόγος τους.
«Αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μου, αλλά ειρηνικά.
Και εκείνοι που θέλουν να σπέρνουν τον τρόμο,
δεν με αφήνουν να εκφραστώ ή να ακουστώ.
Γιατί είμαστε τόσο μακριά από την ειρήνη;»
Δεν μπορούσαν πλέον να τη γλιτώσουν
απονομιμοποιώντας τις διαδηλώσεις ως εγκληματικές ή αντιπαραγωγικές,
αντίθετα, το μόνο που μπορούσαν να υποστηρίξουν
ήταν το φιλελεύθερο πρότυπο της «ειρηνικής διαμαρτυρίας»,
πάνω στην απαίσια μουσική του «We Are The World».
«Τι μας συμβαίνει, Χιλή;
Όχι άλλο αίμα, όχι άλλη βία»
Η δική μας προπαγάνδα, από την άλλη πλευρά...
«Ψώφα σκατόμπατσε!»
Κεφάλαιο 4: Από το Θριαμβευτικό Χάος στη Συνταγματική Αποτυχία
Μετά την Πρωτοχρονιά,
την πρώτη νύχτα που οι συγκρούσεις είδαν την ανατολή του ηλίου,
όταν μπουφέ για τις οικογένειες και παραστάσεις guerilla pop
γεμίζαν την πλατεία παράλληλα με τις σφοδρές οδομαχίες,
τότε παρέμεινα πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει επιστροφή.
Στη συνέχεια, τον Μάρτιο,
με την ίδια ταχύτητα με την οποία όλα εξερράγησαν,
η κατάσταση έσβησε με την εμφάνιση του COVID.
Εξακολουθούσαν να γίνονται μαχητικές διαδηλώσεις στην αρχή,
ειδικά από νέους που το είχαν σκάσει από τα κρατικά ορφανοτροφεία
για να ζήσουν σε σκηνές γύρω από την πλατεία,
αλλά ο αριθμός τους ήταν πολύ μικρότερος από πριν.
Οι άνθρωποι ήταν απλά πολύ φοβισμένοι μήπως κολλήσουν COVID
και δεν υπήρχαν αξιόπιστες πληροφορίες για να βασιστούν.
Δύο βασικοί παράγοντες ανέκοψαν το πνεύμα του δρόμου.
Πρώτον, ο στρατός ανέκτησε τον έλεγχο,
επιβάλλοντας απαγόρευση κυκλοφορίας και διασφαλίζοντας ότι
όποιος βρισκόταν έξω πήγαινε για δουλειά
ή είχε κατεβάσει μια κυβερνητική άδεια για να πάει για ψώνια.
Και δεύτερον,
το επίκεντρο της προσοχής επέστρεψε στην παραδοσιακή πολιτική
ενώ η ελίτ κατηύθηνε επιδέξια την ενέργεια της εξέγερσης
προς την επεξεργασία ενός νέου συντάγματος
ως διέξοδο από την κρίση.
Στις 25 Οκτώβρη 2020,
στην επέτειο της μεγαλύτερης πορείας στην ιστορία της Χιλής,
το 78% των ψηφοφόρων ενέκρινε τη δημιουργία
νέου συντάγματος από ένα νεοεκλεγμένο σώμα.
Τον Μάιο του 2021, οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τους συντάκτες,
οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν ανεξάρτητοι από πολιτικά κόμματα
και λίγο-πολύ ευθυγραμμισμένοι με τα αιτήματα που εκφράζονταν στους δρόμους.
Το προσχέδιο του συντάγματος αναγνώριζε τη Χιλή
ως χώρα που αποτελείται από αυτόχθονες εθνότητες με δικαίωμα στην αυτοδιάθεση,
εγγυόταν την ισότητα των φύλων στις εκλεγμένες θέσεις
και αναγνώριζε την ίδια τη φύση ως φορέα των δικών της μοναδικών δικαιωμάτων
όπως το δικαίωμα στην αναγέννηση (regeneration).
Στη διαδικασία σύνταξης προήδρευσε
μια γυναίκα-ηγέτιδα των Μαπούτσε.
Τον Δεκέμβριο του 2021, ο Gabriel Boric
ναι, αυτός ο Gabriel Boric,
ο πρώην ηγέτης των φοιτητών από το 2011
και ένας από τους αρχιτέκτονες της συμφωνίας για την κοινωνική ειρήνη
εξελέγη πρόεδρος,
ένα σημάδι μετατόπισης της εξουσίας προς τα αριστερά.
Ωστόσο, η δεξιά εκμεταλλεύτηκε πλήρως
μια σειρά από σκάνδαλα γύρω από τους συντάκτες του συντάγματος
για να ξεκινήσει μια εκστρατεία λασπολόγησης,
ακόμα και ο ίδιος ο Boric παραιτήθηκε
από την ηγεσία του θεμελιωδώς νεοφιλελεύθερου σχεδίου της Χιλής,
που μάλιστα διατηρούσε τον ίδιο αρχηγό της αστυνομίας
που ήταν υπεύθυνος για την καταστολή
καθ' όλη τη διάρκεια της εξέγερσης.
Το 2022, σε μια αναπάντεχη τροπή,
οι ψηφοφόροι, που ήταν υποχρεωμένοι να συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα,
απέρριψαν το νέο σχέδιο συντάγματος.
Όμως, για να σεβαστεί το αποτέλεσμα του πρώτου δημοψηφίσματος,
το κράτος ήταν νομικά υποχρεωμένο
να συγκαλέσει ένα ακόμη δημοψήφισμα το 2023,
αλλά αυτή τη φορά σε ένα πλαίσιο
πολύ μειωμένου εθνικού ενθουσιασμού για αλλαγή.
Έτσι, τα παραδοσιακά, δεξιά κόμματα
κέρδισαν μια θέση στη δεύτερη συντακτική συνέλευση.
Τον Σεπτέμβριο του 2023, ο πρώην πρόεδρος Πινιέρα,
ο τύραννος της εξέγερσης
που κατέβασε τον στρατό ενάντια στον λαό του,
εξίσωσε κυνικά το πραξικόπημα 50 χρόνια πριν
με τις ταραχές που αποσταθεροποίησαν την εξουσία του,
χαρακτηρίζοντας και τα δύο
ως στιγμές δημοκρατικής κατάρρευσης.
Ήταν σαφές ότι το δεύτερο προσχέδιο του νέου συντάγματος
θα ικανοποιούσε πολύ λίγες από τις διεκδικήσεις
που πυροδότησαν την εξέγερση του 2019.
Και τελικά, στα τέλη του 2023,
το εκλογικό σώμα απέρριψε
το συντηρητικό προσχέδιο της δεύτερης συντακτικής συνέλευσης,
μια πρόταση τουλάχιστον εξίσου κακή
όσο και το σύνταγμα που ισχύει από την εποχή της δικτατορίας.
Και αυτός,
με τα λόγια της Αναρχικής Συνέλευσης του Bio Bio,
είναι ο τρόπος, με τον οποίο η συντακτική διαδικασία,
που ξεκίνησε από την πολιτική τάξη ως απάντηση στην εξέγερση,
ολοκληρώθηκε,
αφήνοντας την αίσθηση πως στη Χιλή,
στη γενέτειρα του νεοφιλελευθερισμού,
άλλαξαν όλα
ώστε όλα
να μπορούν απλά να παραμείνουν ίδια.
Την ίδια στιγμή που οι θεσμοί της εξουσίας
διοχέτευαν τον ενθουσιασμό για αλλαγή προς το πολιτικό πεδίο,
το κράτος ασφάλειας επεδείκνυε την ικανότητά του
να τιμωρεί όποιον συνέχιζε να αναλαμβάνει ριζοσπαστική δράση,
το καρότο και το μαστίγιο.
Τον Ιούλιο του 2020,
μόλις 4 μήνες αφότου ο στρατός επέστρεψε στον δρόμο λόγω του COVID,
η αστυνομία έκανε έφοδο στα σπίτια του Francisco Solar και της Monica Caballero,
αναρχικών που ήταν ενεργοί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Το ζευγάρι κατηγορήθηκε για 3 βομβιστικές ενέργειες μεταξύ 2019 και 2020,
μία εναντίον πρώην υπουργού,
μία εναντίον αστυνομικού τμήματος,
και μία έξω από τα πολυτελή γραφεία μιας εταιρείας real estate.
Ο Francisco ήταν αναπόσπαστο μέλος της βασικής οργάνωσης
που υποστήριζε τις οικογένειες των κρατουμένων
κατά τη διάρκεια της εξέγερσης.
Αυτή η ομάδα τούς βοηθούσε να κατανοήσουν τη νομική διαδικασία,
όπως και τα logistics της υποστήριξης των φυλακισμένων,
και έφερε σε επαφή τα μέλη της οικογένειας
με λειτουργούς όπως ψυχοθεραπευτές και δικηγόρους.
Χρησιμοποίησε τη δική του εμπειρία ως πρώην πολιτικός κρατούμενος
για να βοηθήσει όσους φοβόντουσαν
για το τι θα μπορούσε να συμβεί στους αγαπημένους τους πίσω απ' τα κάγκελα.
Στην πραγματικότητα, το δείγμα DNA που χρησιμοποιήθηκε
για να συνδεθεί ο Francisco με τις αποδιδόμενες βομβιστικές ενέργειες,
ελήφθη από τα μαλλιά του μετά τη σύλληψή του
έξω από το στούντιο ειδήσεων ενός μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού,
όπου βρισκόταν μαζί με μητέρες κρατουμένων
κρατώντας πανό για να τραβήξουν προσοχή στο αίτημά τους.
Παρά τη βαθιά δέσμευση του Francisco
στην κοινωνική διεργασία του 2019 και του 2020,
τα ΜΜΕ, με την κάλυψη της σύλληψής του,
έβαλαν τα δυνατά τους για να τον διαχωρίσουν
από το ευρέως αποδεκτό και νομιμοποιημένο προφίλ
εκείνων που αγωνίστηκαν στην πρώτη γραμμή.
Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης που κάλυψαν τη σύλληψη του Francisco
υποστήριξαν ότι δεν μπορούσε να εξισωθεί
με όσους πετούσαν πέτρες ή μολότοφ, και ήρθαν αντιμέτωποι με την αστυνομία,
λόγω των φερόμενων ως δηλώσεών του σε ένα αναρχικό περιοδικό,
όπου κριτικάρει τον καταμερισμό εργασίας
που ενυπάρχει στην έννοια των «διαδηλωτών πρώτης γραμμής».
Εδώ, η άρχουσα τάξη λέει
«Κοιτάξτε, αν πετάξατε πέτρες στην αστυνομία το 2019,
αυτό είναι υπέροχο, ακόμη και πατριωτικό!
Αλλά αν συνεχίσετε να ονειρεύεστε την ανάληψη ριζοσπαστικής δράσης
που θα μπορούσε πραγματικά να ανατρέψει τα προνόμιά μας,
θα σας βάλουμε φυλακή ισόβια».
Στα τέλη Δεκέμβρη του 2023,
ο Francisco Solar καταδικάστηκε σε 86 χρόνια φυλάκισης
και η Monica Caballero σε 12.
Στο δικαστήριο, και οι δύο δήλωσαν ανοιχτά τη δέσμευσή τους
στην αναρχική αντίσταση ενάντια στην κρατική εξουσία.
Συμπέρασμα: Ένα πυρετώδες όνειρο ελευθερίας ή μια μόλυνση ανυπακοής;
Ποιον σκοπό υπηρετεί η επαναστατική μνήμη;
Αν η νοσταλγία, με τις διαρκείς αναπολήσεις της ζεστής δόξας,
μάς κάνει απλώς να περιφρονούμε το παρόν,
τότε μήπως είναι καλύτερα να ξεχάσουμε και να προχωρήσουμε;
Αλλά μερικές φορές, η μνήμη μάς βοηθά να ξεπεράσουμε τα εμπόδια.
Αν και μόνο προσωρινά,
κατοικούμε σε εδάφη που δεν υπάρχουν στον χάρτη.
Μερικές φορές,
έστω και ως εξωτερικοί παρατηρητές,
απελευθερώνουμε το δικό μας χρονολόγιο
από τα προκαθορισμένα συμπεράσματά του.
Κληρονομούμε μια ιστορία άγριας ελευθερίας
που δίνει στη δική μας ιστορία παρουσία και πρωταγωνιστικό ρόλο.
Κοιτώντας πίσω,
αν υπάρχει ένα μάθημα
από εκείνους τους έξι μήνες που βασίλευε η αναρχία
είναι ότι ήταν λάθος
να πιστεύουμε ότι τόση συσσωρευμένη δυστυχία
δεν θα εκραγεί.
Σήμερα, χωρίς νέο σύνταγμα,
με έναν νέο ηγέτη που έχει αποδεχτεί την προηγούμενη τάξη πραγμάτων,
χωρίς τις παγκόσμιες δονήσεις
όπως οι παράλληλες εξεγέρσεις στο Χονγκ Κονγκ,
τη Γαλλία,
και την Κολομβία...
είναι σχεδόν σαν εκείνες οι εβδομάδες όπου συνέβησαν δεκαετίες
να μην συνέβησαν ποτέ.
Πράγματι,
συνέβη πραγματικά
μόνο αν συμβεί
ξανά.
Ερωτευτήκαμε τη φωτιά
Ερωτευτείτε τη φωτιά
Με απεριόριστη ευγνωμοσύνη προς…
Dog Section Press για όλη τη βοήθειά σας μέχρι το τέλος. Τεράστια
Sugar bombing & StrayCat για τη στήριξη, και που μου δειξατε τι είναι τα higlights.
MB για τα πλάνα, και γιατί πάντα πηδάς και δεν είσαι μπάτσος
Sara για τη ρύθμιση της κάμερας και που μου έμαθες πώς να φτιάξω μια ταινία
@DundiEsTerrible για τις «άγριες» στιγμές και για τότε που μου είπες «ψηλέ, είναι σαν όσα μάθαμε στα punk rock νιάτα μας να ήταν σωστά»
Gabi για τα ηχητικά και την ανάλυση
EI Archivo de la Revuelta για τα stills (φωτογραφικά στιγμιότυπα) και για την αφοσίωσή σας στη μεταφορά της μνήμης αυτής της επαναστατικής περιόδου
Wind Born Films & Veins of Resistance για τα απίστευτα πλάνα και για την εμπιστοσύνη να αφηγηθούμε την ιστορία
Sebagaboo για τo αξιόπιστο af (auto/focus)
Reporteras del Caos για την επεξεργασία του ήχου
Juanon & Karl για τον εξοπλισμό
Richard Petty για το στούντιο και για τη σύστασή μου στο AtrocityGuide
Crimental για την καλύτερη συνέντευξη και τις προοπτικές από την εξέγερση
SubMedia για τον συντονισμό
…και σε όλους τους έγκλειστους φίλους μας μας λείπετε πολύ
Το Crimethinc.com περιλαμβάνει: -Τη σειρά Radio Evasion του podcast The Ex-Worker, με συνολικά 8 ώρες συνεντεύξεων και ρεπορτάζ από τη Χιλή, κατά τα έτη 2019-2020
Το Crimethinc.com περιλαμβάνει: -Άρθρα στα αγγλικά και στα ισπανικά με ρεπορτάζ και αναλύσεις για την κοινωνική έκρηξη στη Χιλή το 2019-2020
Το Crimethinc.com περιλαμβάνει: Το πλήρες βίντεο, διάρκειας μίας ώρας, με τα γκράφιτι που βρίσκονται πίσω από αυτούς τους τίτλους