Τα γεγονότα
Τον Φλεβάρη του 2026 συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δολοφονία τουλάχιστον 57 ανθρώπων από τη σύγκρουση των δύο τραίνων στα Τέμπη. Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή στον καθένα/καθεμία. Δύο τραίνα κινούνται στην ίδια γραμμή με αντίθετες κατευθύνσεις, συγκρούονται χωρίς καμία προειδοποίηση, δημιουργείται μια μεγάλη πυρόσφαιρα που σκοτώνει επιπλέον επιβάτες/επιβάτιδες και έπειτα ξεκινά η κρατική διαχείριση του εγκλήματος. Συγκάλυψη, ύβρεις, μπαζώματα, εξαφανίσεις στοιχείων, παραποίηση της πραγματικότητας, μαφιόζικες προσεγγίσεις και αποδιοπομπαίοι τράγοι αποτελούν τη συνταγή των εκάστοτε εξουσιαστών για να κρατήσουν την εξουσία τους ανέπαφη και το χρήμα να συνεχίσει να ρέει.
Στον αντίποδα, η δυναμική που ξεδιπλώθηκε με αφορμή την κρατική δολοφονία στα Τέμπη έθεσε άλλα όρια στην προβλεπόμενη από το κράτος διαχείριση. Το κάλεσμα για «πραγματική Δικαιοσύνη» ή «Οξυγόνο» απέδωσε, έστω και σε ένα επετειακό μομέντουμ, κάποιες από τις μαζικότερες συγκεντρώσεις και πορείες μετά τη μεταπολίτευση, και μάλιστα σε πανελλαδικό επίπεδο.
Η συγκυρία τώρα
Στο σήμερα, τρία χρόνια μετά, η υπόθεση είναι σε επίπεδο αναμονής στο δικαστικό της σκέλος. Ο δρόμος, η πίεση των χιλιάδων που κατέβηκαν στον δρόμο, είναι αυτό που -κυρίως- κρατά την υπόθεση ανοιχτή. Στο εδώλιο, φαίνεται ότι κάθονται κάποιοι γενικοί γραμματείς υπουργείων, και σίγουρα κανένα στέλεχος της κυβέρνησης, καθώς έχει ήδη φροντιστεί να μην την «πληρώσει» κανένας από τα υψηλόβαθμα στελέχη του κράτους. Ακόμη, οι συμβάσεις με τους ιδιώτες είναι στο απυρόβλητο, τα τραίνα σε μεγάλο βαθμό ακόμη πάνε στον αυτόματο και τον ανθρώπινο παράγοντα, ατυχήματα συνεχίζουν και συμβαίνουν (και μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως στην Ισπανία).
Ταυτόχρονα, η συγκυρία φέρει επιπλέον γεγονότα που παίζουν ρόλο και στη συγκεκριμένη υπόθεση. Η δολοφονία 500 και πλέον μεταναστών/μεταναστριών στην Πύλο, η live μετάδοση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων, οι εργοδοτικές δολοφονίες που ξεπερνάν το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο, τα συνεχή ατυχήματα ή blackout σε άλλες υποδομές, όπως ο εναέριος έλεγχος κυκλοφορίας, οι δολοφονίες στα σύνορα και τα pushbacks (όπως στη Χίο στις 3/2) και τα αδιέξοδα σε κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό επίπεδο δημιουργούν μία συνθήκη που το «οξυγόνο» μοιάζει πραγματικά απαραίτητο. Και όλα τα παραπάνω, είναι κάτω από την ομπρέλα της προετοιμασίας και εμπλοκής του ελληνικού κράτους στα πολεμικά μέτωπα, εναρμονισμένο με την παγκόσμια κίνηση της σκακιέρας. Η αξία της ανθρώπινης ζωής, όταν αντιμετωπίζεται έτσι από τα αφεντικά, το κράτος και τα ΜΜΕ, η μάχη των ανθρώπων ενάντια στο κράτος, ενάντια στη λήθη και τη βαρβαρότητα είναι ακόμη πιο επιτακτική, ακόμη πιο αναγκαία και πιο δίκαιη.
Δύο κατευθύνσεις ή μία ρεαλιστική;
Ο αγώνας για τη συντήρηση του ζητήματος της δολοφονίας των Τεμπών φαίνεται να παίρνει έναν πιθανό δρόμο που τον έχουμε ξανά δει, τηρουμένων πάντα κάποιων ιστορικών και συγκυριακών αναλογιών. Η εξαργύρωση των αγώνων ενάντια στα μνημόνια από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ κλείσανε έναν κύκλο βίαιων, εξεγερτικών και διεκδικητικών αγώνων με την κάλπικη ανατροπή των «μνημονιακών» κυβερνήσεων. Μετέπειτα, η ιστορία μίλησε από μόνη της: νέα μνημόνια, ιδιωτικοποιήσεις, ξεζούμισμα και επάνοδος της δεξιάς.
Στα Τέμπη τώρα, υπήρξε αδιαμφισβήτητα μία κοινωνική δυναμική στον δρόμο. Το υποκείμενο ήταν και παραμένει διαταξικό και δύσκολο στην ανάλυσή του. Όμως, σε κάθε τέτοιο κοινωνικό ραντεβού, το ζήτημα είναι τα κοινά, και όχι οι διαφορές. Το στοίχημα λοιπόν, είναι εάν η κοινωνική δυναμική αυτή θα μπορέσει να πάρει ατραπούς επικίνδυνους για το κράτος και τα αφεντικά. Εναλλακτικά, κάποιος πολιτικός φορέας θα την εξάγει σε εκλογικό ποσοστό, βουλευτικές έδρες και κυβερνητικό εταίρο.
Η γενικευμένη επίθεση στο κόμμα Καρυστιανού δείχνει σε έναν βαθμό τη φοβία του πολιτικού συστήματος (από την κυβερνώσα δεξιά έως και την άκρα αριστερά) απέναντι στην κοινωνική δυναμική, όχι το κόμμα. Το κόμμα άλλωστε, θα κάνει τη δουλειά που κάνουν τα αστικά κόμματα: θα μπει στο κοινοβούλιο, θα χρηματοδοτείται, θα νομοθετεί και θα αντιπαρατεθεί με την όποια κοινωνική δυναμική το ανέδειξε. Το ζήτημα εδώ είναι ευρύτερο. Εμείς, δεν πιστεύουμε στο κοινοβουλευτικό έργο, ούτε αναμένουμε δικαίωση στις δικαστικές έδρες. Άλλωστε αυτές, έχουν ήδη αποφασίσει ποιος δεν θα δικαστεί, ποιοι θα ακούσουν βαριές καμπάνες και ποιοι θα ξεχαστούν. Η δικαιοσύνη είναι ταξική και θα παραμείνει ταξική με όποιο κόμμα και να κυβερνά. Η «πίεση» στη δικαιοσύνη μπορεί να εκφραστεί, και εν μέρει να πετύχει, μόνο με την παρουσία χιλιάδων στον δρόμο που θα δείχνουν ότι δεν είναι πρόθυμοι/πρόθυμες να εμπιστευτούνε κανένα νέο ή παλιό κόμμα σαν κάθαρση για τη ζωή τους.
Κρατικό έγκλημα, άρα και αντικρατικός αγώνας;
Το έγκλημα των Τεμπών είναι ένα κρατικό έγκλημα. Από τη συντήρηση του δικτύου, τα βύσματα σε καίριες θέσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τα μνημόνια, τα εξαντλητικά ωράρια των εργαζομένων, τα παράνομα φορτία στις αμαξοστοιχίες, τα υλικά που είναι ακατάλληλα, τις συμβάσεις που δεν έγιναν ποτέ πράξη, τη συγκάλυψη και τον βούρκο των κρατικών εκβιαστών, τις δολοφονίες χαρακτήρα, την καταστολή στις συγκεντρώσεις, την «ατιμωρησία» των υπουργών και τη θυσία της κομματικής πλέμπας, την ακόμη και σήμερα ανασφαλή λειτουργία των τραίνων, την αδιαφορία για τις ζωές των από τα κάτω, την εκμηδένιση της ανθρώπινης ζωής (ξεκινώντας από τους/τις μετανάστες/τριες και φτάνοντας σε επιβάτες/επιβάτιδες τραίνου) είναι η ουσία του κράτους.
Η απάντηση στο έγκλημα είναι αντικρατικός αγώνας, είναι αγώνας για ανατροπή του μηχανισμού που συντηρεί την αδικία, τη σαπίλα, την εκμετάλλευση, που διαχέει τον ατομισμό και τον παρτακισμό, που καταστέλλει και ποινικοποιεί την αντίσταση*, που είναι νομοτελειακό ότι θα ξανά δολοφονήσει δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες για τα συμφέροντα του και για τα συμφέροντα των αφεντικών.
Γι’ αυτό, δεν μπορούμε να τρέφουμε αυταπάτες για τίποτα πέρα από τις δικές μας δυνάμεις, από τους δικούς μας αγώνες, από τα κάτω, οριζόντια και με αντι-ιεραρχία. Να βρεθούμε με τη διπλανή μας και τον γείτονά μας, με τον μετανάστη και την άνεργη, με τους εργάτες/εργάτριες που έχουμε τόσα κοινά και να παλέψουμε για την ανατροπή του κόσμου που μας οδηγεί στον όλεθρο.
* σημείωση για τη «δικαιοσύνη»
Μεγάλη κουβέντα γίνεται για τη δικαιοσύνη, την ατιμωρησία κτλ. Ο ποινικός λαϊκισμός, οι «κρεμάλες για τους προδότες» διά μέσου κρατικών στομάτων και μηχανισμών επιβαρύνουν πάντα τους από τα κάτω. Οι φτωχοδιάβολοι τσακίζονται κάθε μέρα στα αυτόφωρα από τη δίψα για αυστηρότερη δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνικής βάσης. Είναι ταξική και θα υποστηρίζει τους εργοδότες της, το κράτος και τα αφεντικά.
Μία όμως λαϊκίστικη προσέγγιση (είναι άραγε;) από τα κάτω θα ήταν ότι οι διαδηλωτές και οι διαδηλώτριες που έχουν συλληφθεί ή θα συλληφθούν στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη έχουν βαρύτερες κατηγορίες, κινδυνεύουν με φυλάκιση ή προσωρινή κράτηση, περισσότερο από ένα κάρο στελέχη του κράτους (δεξιά και αριστερά) που ευθύνονται για το ίδιο το έγκλημα… Αυτό, έτσι, σαν παρατήρηση από ‘μας για την τυφλή δικαιοσύνη.
καρόσι
