Μια συναισθηματική καταγραφή της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο θα ήθελα να αναφέρω πως εδώ δεν πρόκειται να διαβάσετε μια λογική καταγραφή και κατ’ επέκταση ενημέρωση της δίκης. Πρόκειται για ένα κείμενο βιωματικό το οποίο θα προσπαθήσει να περάσει στον αναγνώστη τον αγώνα που δόθηκε για περίπου έναν μήνα, 12 δικασίμους συνολικά, […]
μικρές μεγάλες ειδήσεις από όλο τον κόσμο, άνοιξη 2026…
Από την ισοπέδωση της Γάζας, του Λιβάνου και του Ιράν με στόχους επιλεγμένους από λογισμικά βασισμένα σε ΤΝ, μέχρι την καθημερινή εξάρτηση όλων από τον «βοηθό ΤΝ» της Google που τόσο άκριτα εμπιστευόμαστε, κι από τις ψηφιακές διευκολύνσεις του gov.gr wallet…
Στις κορώνες και τα κροκοδείλια δάκρυα των επικλήσεων της εξουσίας για δικαιοσύνη, μυρίζουμε τον φόβο της…
ανθολογία αποσπασμάτων από αναλήψεις ευθύνης για ενέργειες άμεσης δράσης, άνοιξη 2026…
“Είναι αδιανόητο μετά από τρία χρόνια να συνεχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα απέναντι σε εκατομμύρια επισκέπτες, που επισκέπτονται την πατρίδα μας… να πάρει μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και να τα σβήσει”. ~Αχιλλέας Μπέος, δήμαρχος Βόλου,για τα ονόματα των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη που είναι γραμμένα έξω από τη Βουλή.
ειδήσεις από την πραγματικότητα της πατριαρχίας, άνοιξη 2026…
Κείμενο των Jasul και Adit από τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης στο Μπρίστολ και το Λονδίνο, σχετικά με την καταστολή στο ινδονησιακό αρχιπέλαγος, μετά την εξέγερση του καλοκαιριού…
Ο αέρας φύσηξε ξανά ζεστόςΨιθυρίζοντας αυτά που έγιναν τότεΚι αυτά που θα γίνουν ύστεραΣτα όνειρα μας μυρίζει καπνός και μας κοιτούν βαθουλωμένα σκούρα μάτιαΦαίνεται ο χειμώνας να τελειώνειαλλά άγνωστο πια το τί έρχεται στο κατόπι τουΤα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν από συνήθεια αλλά εμείς θα προτιμήσουμε να μείνουμε άγονεςΆλλωστε,ο κόσμος στις μέρες μας είναι κατακόκκινοςσα
Στην πόλη που ζούμε πλέον δεν βρέχειοι μόνες λάσπες που θα μείνουνείναι αυτές που αφήνουν οι αιματοβαμμένες μπότες των στρατιωτώνούτε μια σταγόνα δεν κατεβαίνει πια στην γηούτε μια σταγόνα για να ξεπλύνει τον απόηχο του πολέμουτις κραυγές, τα κλάματα ,τις προσευχέςη πόλη που ζούμε απλώνει κόκκινα χαλιά για τους δολοφόνουςανοίγει τις αγκάλες της και τους
Κατοχικός στρατός καταφτάνει στην πόλη που ζεις, εμφανίζονται και αποκαλούνται ήρωες, λένε ότι θα σε σώσουν, θα διώξουν τον ζυγό σου και θα σε ελευθερώσουν. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν είναι σωτήρες, αλλά δυνάστες σαν τους προηγούμενους ή χειρότεροι ακόμα, σε βιάζουν, σε σκοτώνουν και σε ωθούν σε μια κατάσταση εξαθλίωσης. Σε διώχνουν από τον
