Εξάλλου αν κάτι μας έμαθε ο σύντροφος Κυριάκος είναι η επιμονή να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα σαν κάτι που αλλάζει.
Και στην δική μας αλλαγή θα είναι και αυτός παρόν. Θα είναι δίπλα μας σε κάθε μας δράση, οδηγός σε κάθε μας σκέψη, πυξίδα σε κάθε μας διαδρομή. Όχι σαν κάτι αμετάβλητο και απόμακρο αλλά σαν το τελευταίο σπινθηροβόλο και αισιόδοξο βλέμμα πριν τη δική μας έφοδο…
Μπορεί οι συνέπειες κάποιων επιλογών να φαντάζουν ολέθριες. Όσο όμως υπάρχει αλληλεγγύη και αλληλοστήριξη μεταξύ μας, όσο παραμένει άσβεστη η φλόγα του επαναστατικού αναρχικού αγώνα, όσο λυσσομανούν ακόμη οι αγέρηδες της συνέχισης των μαχών μας από κάθε μετερίζι…
Σιχαθήκαμε τις συνθήκες εργασίας, τους μισθούς προσβολής και τις συμπεριφορές αλαζονείας, όλα μας τα έχουμε ζήσει. Κάποιοι από εμάς επιλέξαμε να βγούμε από το δίκτυό τους, μα πρώτα; Ω, πρώτα θα το ληστεύαμε. Ληστεύοντας όμως την τράπεζα…
Ό,τι ζήσαμε περίπου έναν μήνα, όσο διήρκεσε η δίκη, υπήρξε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να χωρέσει η ζωή μας σε ένα κατηγορητήριο. Είδαμε τις σχέσεις μας να μετατρέπονται σε «τρομοκρατική οργάνωση», την πολιτική θέση σε απόδειξη επιλογών που ποτέ δεν πάρθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε αυτή την ασφυξία…
Σε διάστημα τριών μηνών σημειώθηκαν δέκα θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου στην Πάτρα. Οι θάνατοι έλαβαν χώρα σε έναν χώρο εγκλεισμού με κοινό παρανομαστή τις σοβαρές ελλείψεις στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Δέκα άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους πίσω από τα τείχη, εκεί όπου το κράτος έχει τον απόλυτο έλεγχο πάνω στη ζωή και
Η δίκη αποτέλεσε μια διαδικασία ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, όχι μόνο γιατί η επαναστατική πρακτική δεν μπορεί να καταδικαστεί στις κούφιες αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης, αλλά διότι έγινε κατανοητό πως ούτε η επαναστατική προοπτική μπορεί να φυλακιστεί…
(…) όνοι παιδαγωγοί κι εθνοπατέρες,κροκόδειλοι που κάνουν τους σωτήρες,ο Ηγέτης, το τσακάλι, ο εργολάβοςτου μέλλοντος, το ένστολο γουρούνι,ο υιός ο εκλεκτός της Εκκλησίαςπου πλένει μ’ αγιασμό τα μαύρα δόντιακι ακούει μαθήματα αγγλικών κατ’ οίκονή και δημοκρατίας, αθέατοι τοίχοικαι σάπιες προσωπίδες που χωρίζουντον άνθρωπο απ’ τους άλλους τους ανθρώπους,τον άνθρωπο απ’ τον ίδιο,καταρρέουν (…) Οκτάβιο Πας,
Το ανθρώπινο είδος για να καταφέρει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης αγωνίστηκε, πάλεψε και έχυσε αίμα αιώνες τώρα. Τίποτα δεν χαρίστηκε από τους κυρίαρχους. Έτσι και εγώ, με τις λίγες δυνάμεις μου θα αγωνιστώ για να καταρεύσουν τα μυθεύματά τους, όπως έκαναν και άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες πριν από εμένα…
Από την άλλη μεριά, είναι υποκρισία να με χαρακτηρίζει «τρομοκράτη» η εκπρόσωπος των πραγματικών αρχιτρομοκρατών, των σφαγέων των λαών, των ιμπεριαλιστών, αυτών που βομβαρδίζουν και δολοφονούν αμάχους στο Ιράν, παλιότερα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αυτών που εξοπλίζουν το Ισραήλ για να δολοφονεί δεκάδες χιλιάδες αμάχους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας…
Ο Επαναστατικός Αγώνας δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση, και η κοινωνική βάση ποτέ δεν είδε τη δράση του ως απειλή ούτε τρομοκρατήθηκε από τις ενέργειές του. Αντιθέτως, η συγκεκριμένη επαναστατική οργάνωση έχει μείνει στην πολιτική ιστορία των αντιστάσεων αυτού του τόπου και έχει χαραχτεί στις κοινωνικές συνειδήσεις ως μια οργάνωση που δρούσε πλάι και αλληλέγγυα στον λαό, που αγωνιζόταν για τα συμφέροντα των κοινωνικά αδύναμων.
Τα Patriot έχουν τοποθετηθεί εκεί από τον Μάρτη, όταν ξεκίνησε επίσημα ο πόλεμος στο Ιράν, και έκτοτε δεν έχουν μετακινηθεί. Οι φωτογραφίες έχουν ληφθεί στα τέλη του Ιούλη, αποδεικνύοντας την παρουσία αυτών των συστημάτων πολύ νωρίτερα από τον πρόσφατο επικοινωνιακό ντόρο περί μεταφοράς Patriot από την Κάρπαθο στη Σούδα, μετά την “αποκάλυψη” από δυτικά media ότι το Ιράν σχεδίαζε επιθέσεις σε ευρωπαϊκά εδάφη…
Σε λίγες μέρες, στις 14 Σεπτεμβρίου αποφυλακίζομαι με λήξη ποινής, έχοντας εκτίσει με 14 χρόνια παραμονής στη φυλακή συν 6 χρόνια εργασία, το σύνολο των 20 ετών κάθειρξης, ποινή στην οποία έχω καταδικαστεί για τη δράση του Επαναστατικού Αγώνα…
