Επί του πιεστηρίου #59
Στις κορώνες και τα κροκοδείλια δάκρυα των επικλήσεων της εξουσίας για δικαιοσύνη, μυρίζουμε τον φόβο της…
Στις κορώνες και τα κροκοδείλια δάκρυα των επικλήσεων της εξουσίας για δικαιοσύνη, μυρίζουμε τον φόβο της…
“Είναι αδιανόητο μετά από τρία χρόνια να συνεχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα απέναντι σε εκατομμύρια επισκέπτες, που επισκέπτονται την πατρίδα μας… να πάρει μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και να τα σβήσει”. ~Αχιλλέας Μπέος, δήμαρχος Βόλου,για τα ονόματα των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη που είναι γραμμένα έξω από τη Βουλή.
Ο αέρας φύσηξε ξανά ζεστόςΨιθυρίζοντας αυτά που έγιναν τότεΚι αυτά που θα γίνουν ύστεραΣτα όνειρα μας μυρίζει καπνός και μας κοιτούν βαθουλωμένα σκούρα μάτιαΦαίνεται ο χειμώνας να τελειώνειαλλά άγνωστο πια το τί έρχεται στο κατόπι τουΤα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν από συνήθεια αλλά εμείς θα προτιμήσουμε να μείνουμε άγονεςΆλλωστε,ο κόσμος στις μέρες μας είναι κατακόκκινοςσα
Στην πόλη που ζούμε πλέον δεν βρέχειοι μόνες λάσπες που θα μείνουνείναι αυτές που αφήνουν οι αιματοβαμμένες μπότες των στρατιωτώνούτε μια σταγόνα δεν κατεβαίνει πια στην γηούτε μια σταγόνα για να ξεπλύνει τον απόηχο του πολέμουτις κραυγές, τα κλάματα ,τις προσευχέςη πόλη που ζούμε απλώνει κόκκινα χαλιά για τους δολοφόνουςανοίγει τις αγκάλες της και τους
Κατοχικός στρατός καταφτάνει στην πόλη που ζεις, εμφανίζονται και αποκαλούνται ήρωες, λένε ότι θα σε σώσουν, θα διώξουν τον ζυγό σου και θα σε ελευθερώσουν. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν είναι σωτήρες, αλλά δυνάστες σαν τους προηγούμενους ή χειρότεροι ακόμα, σε βιάζουν, σε σκοτώνουν και σε ωθούν σε μια κατάσταση εξαθλίωσης. Σε διώχνουν από τον
υπηρετώντας τα ίδια πάθη από τον νότο ως τον βορρά και πάλι πίσω
με την καρδιά γεμάτη και μάτια κουρασμένα
Το βράδυ 19 προς 20 Μαρτίου 2026, στην ιταλία, οι αναρχικοί σύντροφοι Alessandro Mercogliano και Sara Ardizzone σκοτώθηκαν έπειτα από έκρηξη…
Εποχικές συγκρούσεις «Γιατί τόσο πολύ παθιάζεστε και φθείρεστε σ᾿ εποχικές συγκρούσεις;» μάς είπε κάποιος ποιητής σύντροφος παλιός τής εξορίας. «Έχω δει τόσα βασίλεια να γκρεμίζονται κι άλλα να υψώνονται στη θέση τους, τόσους άρχοντες να πέφτουν και τούς επίγονους να ερίζουν για το θρόνο. Μονάχα ή ποίηση είναι αιώνια. Λοιπόν, μη σπαταλιέστε σε πράγματα παροδικά».
Χρόνος παραμορφώθηκε,Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.Ξέρεις πού θα με βρεις,Εγώ ο Φόβος.Εγώ ο θάνατος.Εγώ η μνήμη, ανήμερη.Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγελικά.Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,ώσπου ν’
Κατασταλτική υστερία στο Α.Π.Θ Τα ξημερώματα της 7ης Φλεβάρη και ενώ λάμβανε χώρα πάρτυ στο ΑΠΘ μια διμοιρία μπάτσων δέχτηκε επίθεση με βόμβες μολότοφ. Σε πρώτο χρόνο πραγματοποιήθηκαν 300 προσαγωγές όλων των ατόμων που συμμετείχαν στο πάρτυ. Ταυτόχρονα φωτογραφίες αναρτήθηκαν σε όλα τα μέσα με ένα καμένο κομμάτι μιας στολής μπάτσου και τριάντα μαυροκόκκινες σημαίες
Τα λόγια δεν είναι κενά νοήματος. Επιλέγονται και έχουν βάρος. Τόσο βάρος που οι λέξεις ζυγίζουν ως πράξεις. Εμείς δεν πέφτουμε στις αντιφάσεις και στις παγίδες των συμβόλων…