ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

Άτιτλο (Εντελβάις #60)

Να ζήσωΘέλω να ζήσω,να κοιτάζω να λάμπουντ’αστέρια.Να πηδώ κι να τρέχω ξέφρεναστα χωράφια, στα λιβάδια,να κυνηγώ λιβελούλες,να βουτώ στο νερό, στο κρασί,στην οικειότητα των γυναικών,να μεθώ από μια μέθη ζωής,και, αν γίνεται–τρουλουλού-μυτερό καπέλο–μέχρι κορεσμού – ε-ε…;Και ύστερα να συντρίψω,να βρωμίσω, να καταστρέψω,να ξύσω μέχρι το κόκκαλο,να διώξω τους χωροφύλακες,τους αστούς, τους παπάδες,τους λόγιους, τους σάπιους.Και

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

Οι εφτά άνεμοι της Σεκχμέτ (Εντελβάις #60)

Καλυφθείτε!κανείς δεν θα ξεφύγει από την οργή μουαυτήν που θα γνωρίσετεΗ Μητέρα έχυσε δάκρυα,εφτά πληγέςγια να σας πλήξουν αργάΕφτά κολάσειςμέστωσα μέσα στις φλόγες,στις πόρτες σαςΤο Ουτζάτ στέλνειεφτά ληστέςνα λεηλατήσουν τα σπίτια σαςΕφτά Ήλιους να ρίξουν τα τείχηκαι να αποτελειώσουν ό,τι απέμεινεαπό τα σκουπίδια που δοξάζετεΤο φως ανατέλλει για τη βιομηχανία σαςκαι η σιωπή σας με

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

οἱ μέλισσες ποὺ δὲ δοκίμασαν τὸ μέλι (Εντελβάις #60)

μιὰ μέρα θὰ ἀναμετρηθοῦμεμὲ ὅ,τι διαθέτει ὁ καθείςδέντρα σπαθιὰ λέξειςποῦ ξέρειςἴσως ν’ αὐτονομηθοῦνεἴσως ὁ κόσμος τουςλέω ἴσωςἴσως ὁρμήσουμε σὰν διψασμένοιγιατὶ ὁ κόσμος τους ἴσωςκαὶ γιατὶ ἡ ὀμορφιὰβρίσκεται τόσα χρόνια μπροστά μαςκλεισμένη σ’ ἕνα βάζο μέλικι οὔτε ψηλὸ ράφιοὔτε κανεὶς νὰ μαλώνειοὔτε τίποταὅμως πῶς γίνεταικάθε ποὺ πᾶμε νὰ τὸ ἀνοίξουμεπαγώνουν τὰ χέριαμιὰ μέραμὲ μιὰ τόσο δὰ

ΦΥΛΛΟ #59, ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ, ΔΙΧΩΣ ΑΙΔΩ

Χωρίς περίσκεψιν, δίχως αιδώ #59

“Είναι αδιανόητο μετά από τρία χρόνια να συνεχίζει να υπάρχει αυτή η εικόνα απέναντι σε εκατομμύρια επισκέπτες, που επισκέπτονται την πατρίδα μας… να πάρει μία μπουλντόζα και μια καθαρίστρια και να τα σβήσει”. ~Αχιλλέας Μπέος, δήμαρχος Βόλου,για τα ονόματα των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη που είναι γραμμένα έξω από τη Βουλή.

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #59

Άτιτλο (Εντελβάις #59)

Ο αέρας φύσηξε ξανά ζεστόςΨιθυρίζοντας αυτά που έγιναν τότεΚι αυτά που θα γίνουν ύστεραΣτα όνειρα μας μυρίζει καπνός και μας κοιτούν βαθουλωμένα σκούρα μάτιαΦαίνεται ο χειμώνας να τελειώνειαλλά άγνωστο πια το τί έρχεται στο κατόπι τουΤα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν από συνήθεια αλλά εμείς θα προτιμήσουμε να μείνουμε άγονεςΆλλωστε,ο κόσμος στις μέρες μας είναι κατακόκκινοςσα

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #59

Φέτος η καταιγίδα δεν θα έρθει (Εντελβάις #59)

Στην πόλη που ζούμε πλέον δεν βρέχειοι μόνες λάσπες που θα μείνουνείναι αυτές που αφήνουν οι αιματοβαμμένες μπότες των στρατιωτώνούτε μια σταγόνα δεν κατεβαίνει πια στην γηούτε μια σταγόνα για να ξεπλύνει τον απόηχο του πολέμουτις κραυγές, τα κλάματα ,τις προσευχέςη πόλη που ζούμε απλώνει κόκκινα χαλιά για τους δολοφόνουςανοίγει τις αγκάλες της και τους

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #59

Μυστρί (Εντελβάις #59)

Κατοχικός στρατός καταφτάνει στην πόλη που ζεις, εμφανίζονται και αποκαλούνται ήρωες, λένε ότι θα σε σώσουν, θα διώξουν τον ζυγό σου και θα σε ελευθερώσουν. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν είναι σωτήρες, αλλά δυνάστες σαν τους προηγούμενους ή χειρότεροι ακόμα, σε βιάζουν, σε σκοτώνουν και σε ωθούν σε μια κατάσταση εξαθλίωσης. Σε διώχνουν από τον

Κύλιση στην κορυφή