Θέλω να ξεκουμπιστούν όλοι οι ξένοι που ζούνε στην Ελλάδα. Ναι; Γιατί;
Γι’ αυτό θέλω να φύγουν όλοι οι ξένοι, για να ξεβρωμίσουμε από τον μικροαστό νοικοκυραίο. Ας πάρει επιτέλους τη θέση του σκουληκιού που του αρμόζει…
Γι’ αυτό θέλω να φύγουν όλοι οι ξένοι, για να ξεβρωμίσουμε από τον μικροαστό νοικοκυραίο. Ας πάρει επιτέλους τη θέση του σκουληκιού που του αρμόζει…
Οι Βιομηχανικές ΑΠΕ έχουν μπει στο στόχαστρο της κριτικής εκατοντάδων κοινωνικών και περιβαλλοντικών κινήσεων, έχουν προκαλέσει ισχυρό δημόσιο αντίλογο και έχουν γίνει πεδίο δικαστικών αντεγκλήσεων. Και όμως, παρά τη σοβαρότητα του θέματος, παρά την αποτελμάτωση άλλων ζητημάτων και αιτημάτων λόγω του υπηρεσιακού χαρακτήρα της σημερινής κυβέρνησης, προωθήθηκαν στο Φύλλο Εφημερίδας Κυβέρνησης (αρ. 1787 Β/ 6-6-12) τρία
Ο Σύλλογος «Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης» ανακοινώνει την έναρξη λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου και του Κοινωνικού Φαρμακείου αλληλεγγύης Ηρακλείου, με σκοπό τη δωρεάν παροχή υπηρεσιών πρωτοβάθμιας φροντίδας…
Αυτή η μάχη μαίνεται μέσα μας από τότε που συλλαβίσαμε τις πρώτες μας λέξεις, και σωστά τώρα εδώ θα με ρωτήσεις: «και ποιος λύκος θα νικήσει;»
«Φτάσαμε στην κατάσταση τη σημερινή που δεν ξέρω αν έχετε προσέξει. Όλοι χωρίς εξαίρεση οι άρρενες εκπρόσωποι κομμάτων, σε όλα χωρίς εξαίρεση τα πάνελ της εποχής, είναι ξεκούμπωτοι και καμιά γραβάτα δεν καλύπτει τους χυδαίους μαλλιαρούς, ιδρωμένους, με σπυράκια, εν πάση περιπτώσει κάθε είδους σβέρκους και λαιμούς τους». ~Θεόδωρος Πάγκαλος, άρθρο του στα «Νέα», 30/05/12
Το αντίθετο του μύθου δεν είναι τόσο ένα λογικό επιχείρημα, αλλά η οικοδόμηση στο Σήμερα των θεσμών και των σχέσεων ενός τέτοιου απελευθερωμένου, Ωραίου κόσμου. Γιατί όταν το δυσβάσταχτο και άσχημο μετατρέπεται σε Ωραίο, τότε ο μύθος ραγίζει: Πρώτη φθορά του, είναι το Κάλλος…
Ανεξάρτητα από τις προθέσεις και την ιστορία του στο ανταγωνιστικό κίνημα, όποιος σήμερα θολώνει τα νερά και εμφανίζει τον ταξικό αγώνα ενάντια στην μεγαλοαστική υπερεθνική κυριαρχία σαν «εθνικοπατριωτικό», παίζει αντικειμενικά το παιχνίδι της ελληνικής άρχουσας τάξης…
Η αυθόρμητη συνεργασία μπάτσων και νεοναζί, οι μαζικές προσαγωγές, και η ένταση της καταστολής το βράδυ της 25ης Μαρτίου στα Χανιά θέτουν μια σειρά ζητημάτων που ούτε άγνωστα είναι ούτε πρωτόγνωρα…
Η στείρα αντι-μνημονιακή ρητορεία αυτήν την πολiτική εξυπηρετεί, τουλάχιστον όσον αφορά στους μετανάστες και στον ριζοσπαστικό αντικαθεστωτικό χώρο. Γιατί τελικά ο εσωτερικός εχθρός είναι το διακύβευμα…
Ο αγώνας ενάντια στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ή θα είναι κοινωνικός, ταξικός, αντικρατικός, αντιεξουσιαστικός και αντικαπιταλιστικός ή δεν θα είναι τίποτα…
Η Άμεση Δημοκρατία δεν μπορεί να διαχωρίζεται προταγματικά από την ταξικότητα του αγώνα μας. Σε έναν κόσμο με αφεντικά και εργάτες, κυρίαρχους και κυριαρχούμενους, στα πλαίσια ενός κοινωνικού-οικονομικού συστήματος που βασίζεται στην ιεραρχική κατανομή ατόμων, ρόλων, πόρων…