Η ζωή, όμως, δεν μπορεί να περιοριστεί σε κλουβιά και σε αλυσίδες και, όπως γράφει και ο Κάφκα στη «Σωφρονιστική αποικία», νομοτελιακά εξεγείρεται, μετατρέπει τον φόβο και τη θλίψη σε αγανάκτηση κι οργή. Οι λαοί αντιλαμβάνονται σταδιακά, όλο και περισσότερο πως τίποτα δεν χαρίζεται…
Δεν ανήκω στη Γενιά Ζ του Μαρόκου. Γεννήθηκα το 1996. Μεγάλωσα μέσα στα ίδια κατεστραμμένα σχολεία και νοσοκομεία που εκείνοι τώρα παλεύουν να αλλάξουν. Είδα ό,τι βλέπουν σήμερα: Μια χώρα χωρισμένη ανάμεσα σε δύο Μαρόκα
Αύγουστος, Σεπτέμβρης, Οκτώβρης. Πρώτα η Ινδονησία και μετά το Νεπάλ, σήμερα το Μαρόκο και συνεχώς η Γαλλία, οι εξεγέρσεις εξαπλώνονται σε έναν κόσμο γερασμένο, που δεν έχει πεθάνει ακόμα γιατί αρνείται να γεννηθεί το καινούργιο. Και αφού αρνείται να γεννηθεί το καινούργιο, νεκρανασταίνεται το παλιό, σαν τον νεο-φασισμό του Τράμπ και της μεταναστευτικής αστυνομίας με
