Αν κάτι διακρίνεται από το λευκό προνόμιο μέσα στις –λευκές– ευρωπαϊκές κοινωνίες, είναι η ψευδαίσθηση της «ειρήνης». Και τώρα καταρρέει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, αργά ή γρήγορα, θα μείνει αποσβολωμένος, με το στόμα ανοιχτό…
Τι είναι, λοιπόν, αυτή η σύγχρονη ευρωπολιτεία, για τη συντροφιά της οποίας οι πολίτες της Ευρώπης χάνουν, σιωπηροί, ένα προς ένα τα κεκτημένα δικαιώματα τους, και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της; Ποια είναι η Ελλάδα και τι σημαίνει τελικά το «να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη»;
H περίφημη φράση «η ιδιοκτησία είναι κλοπή» του Προυντόν, το 1840, θεμελίωσε εν πολλοίς την αναρχική θεώρηση του ζητήματος της ιδιοκτησίας. Φυσικά δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε φιλόσοφος…
Η ευκαιρία για κουβέντα πάνω στο πώς να κάνουμε κριτική στον καπιταλισμό μπορεί να προκύψει παντού. Η εξήγηση παραμένει η ίδια. Οι συγκρούσεις σε τοπικό επίπεδο πρέπει να απλωθούν, έτσι ώστε να μην υπάρχει επιστροφή στην κανονικότητα. Έτσι ώστε οι ιδέες και οι πρακτικές που μας συνδέουν να γίνουν πραγματικοί δεσμοί. Έτσι ώστε να φτάσουμε στην αλλαγή που στοχεύουμε…
Η άνοδος του φασισμού και του ναζισμού στην Ευρώπη κατά τον Μεσοπόλεμο δεν ήταν τυχαίο γεγονός, αλλά η ύστατη επένδυση του οικονομικού κεφαλαίου για να αντιμετωπίσει τα ανερχόμενα κομμουνιστικά και αναρχικά κινήματα. Την περίοδο του Μεσοπολέμου ο εδραιωμένος εθνικισμός συναλλασσόταν με ευρύτερα πολιτικά-οικονομικά συμφέροντα και σκοπιμότητες. Τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα ανέτρεπαν οι δυνάμεις της Ακροδεξιάς –
