Περιβαλλοντικά νέα #54
περιβαλλοντικές ειδήσεις από την Ελλάδα, και όχι μόνο…
Στο μεγάλο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, στο ευαγές ίδρυμα της ελληνικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, η σιωπή είναι εκκωφαντική. Εκατοντάδες εργαζόμενοι πηγαινοέρχονται στους μεγάλους διαδρόμους σε όλους τους ορόφους, αλλά δεν ακούγεται τίποτα…
στιγμιότυπα ορατότητας από την καθημερινότητα των αοράτων – φυλακές
ανθολογία μικρών μεγάλων ειδήσεων από τον ελλαδικό χώρο…
Γιώργος Τσελίκας: «Η καθημερινότητα έχει γονατίσει. Είχα πάει σούπερ μάρκετ πριν τρεις μέρες κι άκουσα μια γυναίκα να λέει “τέσσερις φέτες ζαμπόν, τέσσερις ζαμπόν, τέσσερις φέτες τυρί, για τοστ εννοώ… Τέσσερις φέτες». Δημήτρης Οικονόμου: «Κάτσε ρε Γιώργο, τέσσερα τοστ θέλει να φτιάξει, πρέπει να πάρει δέκα φέτες, να τις πετάξει τις μισές;». Άκης Παυλόπουλος: «Με
στιγμιότυπα από την πατριαρχική πραγματικότητα, καλοκαίρι-χειμώνας 2023…
Τις ημέρες που το φύλλο ετοιμαζόταν για εκτύπωση, ήρθε ξανά στη δημοσιότητα η υπόθεση των οροθετικών σεξεργατριών, τον βασανισμό και τη διαπόμπευση των οποίων δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.Ήταν 2012 όταν το ελληνικό κράτος σε πλαίσιο συνεργασίας του Υπ. Υγείας και Υπ. Προ. Πο. με επικεφαλής τους Ανδρέα Λοβέρδο και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη αντίστοιχα, έθεσε σε ισχύ
Ιδιωτικοποίηση Πανεπιστημίων και Επιχειρηματικότητα στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι το όραμα του κεφαλαίου και η κρατική πολιτική το αναφέρει ως «σύνδεση του Πανεπιστημίου με την Παραγωγή», «εκσυγχρονισμός της Ανώτατης Εκπαίδευσης», «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο» κ.ο.κ. Το κράτος έχει ήδη ξεκινήσει την κατεδάφιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου…
Απέναντι σε έναν κατασταλτικό μηχανισμό, που γιγαντώνεται συνεχώς μέσω της φυσικής του επέκτασης αλλά και της νοηματικής του εδραίωσης, και ενώ φαίνεται ότι όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας «μοιάζουν έτοιμα να καταναλώσουν την υποδούλωσή τους ως αισθητική απόλαυση», ας θυμηθούμε ότι την έννοια της ελευθερίας δεν την ορίζουν τα όρια των φυλάκων αλλά ο αγώνας για την κατάργησή τους…
Σε μία εποχή που όλα κινούνται με γοργούς ρυθμούς, που οι μπάτσοι έχουν κάνει χιλιάδες κινήσεις και πράξεις καταπίεσης, η επιστροφή της βίας πάνω στα σώματα και τις ζωές τους αποτελεί (και σε επίπεδο λόγου) κάτι αναγκαίο…
Κάθε μέρα βιώναμε σοκαριστικά τραγικές καταστάσεις είτε για εμάς τους ίδιους, είτε για κάποιο φίλο, συγγενή, γείτονα. Αυτή τη στιγμή που γράφεται το άρθρο, τα διάφορα δίκτυα που στήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν συνεχίζουν τις δράσεις τους, με διανομές, συλλογικές κουζίνες, πολιτικές εκδηλώσεις, συμμετοχή/στήριξη σε αγώνες και διεκδικήσεις αγροτών…
Tη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 80-90 πλημμυροπαθείς του δήμου Φαρκαδόνας μεταφέρθηκαν εκβιαστικά, εν όψει του νέου καιρικού φαινομένου Elias, στην κλειστή δομή προσφύγων στο Κουτσόχερο. Και αφού πλημμύρισαν και έχασαν τα πάντα, τώρα ζουν πλέον σε κοντέινερς, σε έναν χώρο με φράχτη, φυλασσόμενο…