Ο αγώνας ενάντια στην όξυνση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ή θα είναι κοινωνικός, ταξικός, αντικρατικός, αντιεξουσιαστικός και αντικαπιταλιστικός ή δεν θα είναι τίποτα…
Ωραία τα λες, μας συγκινεί βαθιά η ομιλία σου,αλλά μας βάζει εις πειρασμό η στρογγυλή κοιλία σου. Εις προγάστορα ιεροκήρυκα Ο Μικέλης (Μιχαήλ) Άβλιχος ήταν σατιρικός ποιητής. Γεννήθηκε από εύπορους γονείς στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1844, και σπούδασε στο εκεί Πετρίτσειο Γυμνάσιο και μετά στην Ελβετία στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Από την παιδική του
Η ταινία δημιουργήθηκε μετά από την ανάγκη της συνέλευσης της κατάληψης Eυαγγελισμού, για την προβολή του πολιτικού λόγου των σημαντικότερων γεγονότων και δράσεων της χρονιάς που πέρασε, μέσω του συγκεκριμένου οπτικοακουστικού υλικού…
Ο Τάσος Λειβαδίτης και ο Νίκος Καρούζος σ’ έναν διάλογο αυτοσχέδιο…
Ο Δημήτρης (Μίμης) Σαρδούνης γεννήθηκε στην Πάτρα το 1865. Το 1890 αποφασίζει να αφοσιωθεί στην τέχνη του θεάτρου σκιών. Συγκρούεται και συγκρούονται μαζί του η εκκλησία, η κοινωνία (η ονομαζόμενη «καλή»), η ίδια η οικογένειά του. Οι λαϊκοί άνθρωποι αυθόρμητα τον πλησιάζουν…
Τελικά αυτός ο θεότρελος παλαβιάρης που έτρεχε και δεν έφτανε, ο άνθρωπος της σφαλιάρας, ήταν μια κινηματογραφική φιγούρα για να σπάμε πλάκα μαζί του;
Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες…
Αύριο, τα όργανα της αστυνομίαςθα ξαναφυτρώσουν στα πεζοδρόμιαμοστράροντας το πιστόλι,περήφανα για το έργο τους.Κι εμείς, χωρίς ψωμί, χωρίς δουλειά και δίχως όπλααπό χαφιέδες και χωροφυλάκους θα κυβερνηθούμεαπό φονιάδες του λαού κι από παπάδες. Κι όμως…Τόιποτα δεν είναι σταθερό, το οικοδόμημα τρίζει.Τούτες οι δύσκολες μέρες θα περάσουν.Και φυλαχτείτε από την εκδίκησηόταν ολόκληρη η φτωχολογιά ξεσηκωθεί! ~Ζαν-Μπατίστ
σημείωμα για τις αγροτικές εξεγέρσεις του θεσσαλικού κάμπου…
«Και τι θα κάνω εκεί μαμά;» ρωτούσε με αγωνία το τεσσάρων χρονών παιδάκι. «Ουυυ ….πολλά πράματα μικιό μου…» έγνεφε με χαμόγελο η μάνα. «Θα μάθεις αριθμούς, τραγουδάκια, γραμματάκια… θα παίζεις με τ΄άλλα παιδάκια… θα έχετε μια καλή νηπιαγωγό να σας αγαπά και να σας προσέχει…». Κι άνοιγαν διάπλατα τα ματάκια του από χαρά… έπαιζε ήδη
«Εμείς», ως μέλη ενός παράξενου μπαλέτου, που ο χορογράφος βρίσκεται εκεί ψηλά, στην εξέδρα των επισήμων…
