Ήταν το πρωινό της 20ης Οκτωβρίου 2014, που ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Α. Τσίπρας δήλωνε στα σκαλιά του υπουργείου άμυνας πως «το κράτος θα έχει συνέχεια». Είχε προηγηθεί μια πολύωρη ενημέρωση του μετέπειτα πρωθυπουργού από τον τότε υπουργό άμυνας Δ. Αβραμόπουλο και όλους τους αρχηγούς των σωμάτων του στρατού σχετικά με τα ανοιχτά […]
Όταν ο Ουαλίντ ετοιμάστηκε να φύγει, ο φούρναρης του ζήτησε να περιμένει. Του είπε πως θα του έδινε τους δύο μισθούς που του χρωστούσε και ότι αν ήθελε να τους πάρει έπρεπε να περιμένει. Ο Ουαλίντ δεν γνώριζε ότι ο φούρναρης είχε πάει νωρίτερα…
Στις 17 Μαρτίου προχωρήσαμε στην κατάληψη κτιρίου στην οδό Εγνατία 111. Το κτίριο αποτελεί κρατική περιουσία, η οποία παρέμενε ανεκμετάλλευτη τα τελευταία 37 χρόνια. Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε δούλοι του κρατικού μηχανισμού ούτε και να αναγνωρίσουμε ιδιοκτησιακές αρχές, γι’αυτό το λόγο προβήκαμε στην ενέργεια αυτή. Στην εποχή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της κυριαρχίας του καπιταλισμού
Στη γειτονιά μας, τους ανθρώπους που κατοικούν στην περιοχή του Πλατάνου, του Άλσους και της Καραβατιάς, η κατάληψη της εγκαταλελειμμένης μονοκατοικίας στον αριθμό πέντε της οδού Κουρεμένου είναι γνωστή εδώ και ένα περίπου μήνα. Η πολιτική και δημόσια αυτή πράξη ήταν προϊόν της ανάγκης μας να στεγαστούμε, αλλά και της επιθυμίας μας να αποτελέσουμε, με
“Θέλουμε να έχουμε καταδρομείς οι οποίοι θα έχουν ένα λουλουδάκι και τη δύσκολη ώρα θα τους λέμε – που είστε;”
Βρισκόμαστε ακόμα μέσα στο πρώτο τρίμηνο ζωής τούτης εδώ της «ελπιδοφόρας» κυβέρνησης της αριστεράς και της ψεκασμένης χριστιανοδημοκρατίας, κι αν υπάρχει κάτι που με τίποτα δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε εναντίον τους είναι ότι θα μας προσφέρουν πλήξη… Τα μεγάλα έργα της αλλαγής δεν άργησαν να εμφανιστούν στον τόπο. Άνευ ουσίας βέβαια στην αρχή, αλλά, σαν
Η διαχείριση των απορριμμάτων συγκεντρώνει, και πάντοτε συγκέντρωνε, το ενδιαφέρον των καπιταλιστών. Η χασούρα της πρώτης ύλης κατά την βιομηχανική παραγωγή ήταν κάτι που επηρέαζε το ύψος της παραγωγής των εργοστασίων…
Αυτός ήταν και ο τίτλος άρθρου εφημερίδας πανελλήνιας κυκλοφορίας στις αρχές Μαΐου, που περιέγραφε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Λέσβο άλλα και στο υπόλοιπο ανατολικό αιγαίο. Ένας τίτλος περιγραφικός του μεγάλου αριθμού αφίξεων, μελλοντολογικός καθώς δεν προμηνύεται από πουθενά ότι αυτό μπορεί να αλλάξει, αλλά επίσης και μιλιταριστικός, έτσι όπως άλλωστε γίνεται η περιγραφή
Στη δυστυχία της κληρονομιάς ενός ερειπωμένου πλανήτη, οι άνθρωποι που κάθονται στον βελούδινο θρόνο της εξουσίας, οι οποίοι πριν μπορεί να είχαν και τις καλύτερες προθέσεις, στο τέλος μεθούν από το γλυκό κρασί της. Στη νέα τους θέση δεν διαφέρουν από οποιονδήποτε εξουσιαστή ανεξάρτητα των καλών ιδεών που μπορεί να έχει. Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος,
«Δεν πρόκειται κανείς τον πόλεμο αυτόν να θυμηθεί αφού δεν έμεινε κανένας να πενθεί…» ~Σάρα Τσίντεϊλ, Θα έρθει μία θερμή βροχή Ένα νέο παιδί από τη Κρήτη αυτοκτονεί (;) θύμα διαρκούς κακοποίησης στο όνομα της τοπικιστικής «λεβεντιάς». Μια κοπέλα, στην Ξάνθη εν προκειμένω, θύμα βιασμού από μάγκες αρσενικά με γονείς «επιφανείς πολίτες» της πόλης, συνεχίζουν
Μια αναδρομή στους αγώνες των φυλακισμένων από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως το ’90.
