Η θεωρία του επαναστατικού ντεφαιτισμού εμφανίζεται κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ως μια ιδιαίτερη αντιπολεμική πρόταση, που υποστηρίζει πως σε περίπτωση που «ένας πόλεμος που διεξάγεται είναι ιμπεριαλιστικός και από τα δύο μέρη, οι επαναστάτες και των δύο μερών θα πρέπει να προσπαθήσουν να μετατρέψουν τον εθνικό πόλεμο σε εμφύλιο, συναδελφωμένοι με τους στρατιώτες του «εχθρού» και ανατρέποντας τις αστικές κυβερνήσεις τους». Τη θεωρία αυτή στήριξε και ο Λένιν.
Στον Β’ ΠΠ, το πρόταγμα αυτό παρέμεινε ζωντανό. Σε ένα περιβάλλον, βέβαια, που η συμμετοχή των κινημάτων στον πόλεμο είχε λάβει επικίνδυνα «απελευθερωτική αντιφασιστική» διάσταση, ήταν ελάχιστοι εκείνοι οι αγωνιστές που σήκωσαν την ευθύνη ενός τέτοιου προτάγματος: Στην Ελλάδα μια ομάδα διεθνιστών σοσιαλιστών που έμεινε στην ιστορία ως «ομάδα Στίνα» (προερχόμενη από το ρεύμα του αρχειομαρξισμού), στην Ιταλία οι μπορντιγκιστές (από τον Μπορντίγκα), καθώς και ελάχιστες ακόμα ομάδες και άτομα.
*
Η εποχή που ζούμε χαρακτηρίζεται από ραγδαίους γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς. Τα μπλοκ συμφερόντων αλλάζουν και διαμορφώνουν νέα παγκόσμια στρατόπεδα. Το ελληνικό κράτος ακολουθεί πιστά το πάλαι ποτέ δυτικό μπλοκ, πλήρως εναρμονισμένο με τις επιταγές των ΗΠΑ, και νέων συμμάχων όπως το Ισραήλ, που μετά τη τελευταία φάση της γενοκτονίας της Παλαιστίνης, παρουσιάζεται ως αναβαθμισμένος τοποτηρητής στη Μέση Ανατολή.
Η εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε όλους τους «ανεπίσημους» πολέμους των συμμάχων του είναι ξεδιάντροπη. Στον πόλεμο που έρχεται είναι αδιαμφισβήτητη.
Μπροστά σε αυτή τη διαπίστωση, όλο και περισσότερος κόσμος συνειδητοποιεί με έκπληξη και αγωνία πως πράγματι το σύννεφο του πολέμου πλανάται από πάνω μας. Το ξέσπασμα ενός πολέμου, θα αποτελεί ακόμα ένα στιγμιότυπο –ανάμεσα στα τόσα– που η κοινωνία θα παρακολουθεί αποσβολωμένη, και πνιγμένη στην αδυναμία της να κατανοήσει τι συμβαίνει και πώς να το διαχειριστεί.
Το πρόταγμα του επαναστατικού ντεφαιτισμού είναι ακόμα ισχυρό. Είναι ισχυρό επειδή θα συρθούμε σε έναν πόλεμο, να πολεμήσουμε εξίσου αποσβολωμένους «εχθρούς», εξίσου πλανημένους, εξίσου φτωχούς, εξίσου αδύναμους. Εμείς με αυτούς δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Ούτε τώρα, ούτε ποτέ!
Την ίδια στιγμή, βέβαια, οι στρατηγοί και οι πολιτικοί ηγέτες θα σκαρώνουν κινήσεις επί χάρτου – εκ του ασφαλούς. Και θα βγουν παγανιά όταν η σκόνη κάτσει. Για νέους κύκλους ανοικοδόμησης – στα λόγια του καπιταλισμού, νέους κύκλους κερδοφορίας.
Οι προτάσεις του ντεφαιτισμού είναι ισχυρές, και παράλληλα απαιτούν επικαιροποίηση. Γιατί δεν είναι αρκετό το πρόταγμα «δεν πολεμάμε για κανένα», ειδικά σε αυτό το περιβάλλον έντονης πόλωσης. Μαζί με την αυτονομία στα μέσα της προπαγάνδας, πρέπει να εξασφαλίσουμε τα μέσα της επιβίωσης, αλλά και της αυτοάμυνάς μας. Να ενεργοποιήσουμε τις επαφές με τον πρωτογενή τομέα, να δυναμώσουμε τα δίκτυα αλληλοβοήθειας, να ριχτούμε με όλη μας τη ζωτικότητα στις κοινότητες του αγώνα. Και να κηρύξουμε τον πόλεμο στον πόλεμο, με τον ίδιο τρόπο που τόσα χρόνια πολεμάμε την «ειρήνη».
Σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, η παράνομη δουλειά του κινήματος είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Σε όλα τα επίπεδα: Από την πρόσβαση σε εξοπλισμό, ως τα ασφαλή σπίτια, και τις μυστικές διαδρομές και περάσματα.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
Σπύρος Τσίφτης
