Έφτασε η ώρα για να γράφουν οι μετανάστες στη γλώσσα τους για να μπορεί να ακουστεί η φωνή τους. Να πουν την άποψή τους με όλη την ελευθερία, και χωρίς κανένα διαμεσολαβητή που τους εκμεταλλεύεται για το δικό του όφελος…
Άπατρις, φύλλο 4, Οκτώβρης 2009, απόσπασμα από το κείμενο «Σαν απόκληρος γυρίζω…»…
Ο αγώνας αυτός βρέθηκε από την πρώτη μέρα στριμωγμένος στη γωνία, με την εκκένωση της Νομικής, και με το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς όχι μόνο να απέχει αλλά και να σιχτιρίζει «αυτούς που έσυραν τους μετανάστες στη Νομική»…
όταν τα αυτονόητα γίνονται αγώνας, τότε κανείς δεν είναι ξένος πουθενά…
ανθολογία μικρών μεγάλων ειδήσεων από το νησί της αδούλωτης…
Οι συλλογικές διαδικασίες, η ανάπτυξη πολιτικών σχέσεων, οι ζυμώσεις και οι εμπειρίες αγώνα που αποκτήθηκαν, αφήνουν μια μικρή παρακαταθήκη στην πόλη για το μέλλον, μέσα από τον εμπλουτισμό και τη διεύρυνση των πολιτικών/κινηματικών διαδικασιών…
Ο αγώνας ολοκληρώθηκε. Με τα χαρτιά στο χέρι και το κεφάλι ψηλά επιστρέφουμε δικαιωμένοι στα σπίτια και τις δουλείες μας μετά από 44 μέρες απεργίας πείνας…
Κείμενο μαθητών λυκείων Χανίων για την απεργία πείνας των 300 μεταναστών…
Μα πάνω απ’ όλα, θα θέλαμε να χαιρετίσουμε με σεβασμό τους 300 αγωνιστές για τους οποίους μπορεί να περηφανεύεται όλη η εργατική τάξη…
Είμαστε μετανάστες και μετανάστριες από όλη την Ελλάδα. Ήρθαμε εδώ διωγμένοι από τη φτώχεια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες. Οι πολυεθνικές της Δύσης και οι πολιτικοί υπηρέτες τους στις πατρίδες μας, δεν μας άφησαν άλλη επιλογή από το να ρισκάρουμε τις ζωές μας 10 φορές για να έρθουμε μέχρι την πόρτα της Ευρώπης. Η
Ένα ακόμα κλειστοφοβικό μέτρο για την περιχαράκωση της Ευρώπης ανακοινώθηκε από τον υπουργό Παπουτσή: Ένας φράχτης μήκους 12,5 km και ύψους 3 μέτρων στον Έβρο, στο μοναδικό χερσαίο τμήμα των συνόρων Ελλάδας-Τουρκίας
Οι απεργοί πείνας δεν διεκδικούν την ελεημοσύνη μας, ούτε είναι άβουλα όντα που άγονται και φέρονται, αλλά διεκδικούν τα αυτονόητα σε μία πολιτισμένη όπως θέλει να λέγεται κοινωνία…
