μία κοινωνία που έχει ανάγκη τον οίκτο για να ψηλαφήσει το δίκιο, δεν είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει το δίκιο εξαρχής…
Δεδομένου ότι το κράτος ξεκάθαρα δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή μας, καλούμαστε να αποφασίσουμε εμείς ως κοινωνία τι θεωρούμε αξιακά σωστό, τι πρέπει να υπερασπιστούμε, και πώς θα απαντήσουμε στην πλήρη απαξίωση και υποτίμηση των ζωών μας…
Αν μιλήσουμε με όρους ρεαλιστικούς και βάλουμε ως κύριο ζήτημα της καθημερινότητας μας το ερώτημα για εμάς: ΖΩΗ ή ΘΑΝΑΤΟΣ, τότε θα βρούμε πολλά κοινά με το ελευθερία ή δημοκρατία…
Πόλεμο άνοιξε τον Νοέμβρη η «Αυγή» με τα «Νέα», εξ αφορμής ενός σκίτσου των δεύτερων που σατίριζε βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων…
«Αυτοκτόνησε 45χρονος». «Αυτοκτόνησε 63χρονος». «Αυτοκτόνησε 77χρονος» και από κάτω: «λόγω της κρίσης», «λόγω χρεών», «λόγω ανεργίας». Για τα τσιράκια της κυριαρχίας όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν όνομα κι επώνυμο…
Παρουσιάζουμε στο φύλλο αυτό την πολύ αξιόλογη πρώτη εκδοτική προσπάθεια των συντρόφων που απαρτίζουν το 6μηνιαίο αναρχικό/ελευθεριακό περιοδικό «Ευτοπία»…
Ο αστικός μύθος λέει ότι οι εκλογές είναι το απαύγασμα της Δημοκρατίας, και ότι η εξάσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι η πεμπτουσία της συμμετοχής στις πολιτικές διαδικασίες και το ύψιστο των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων κάθε πολίτη…
Βλέπουμε λοιπόν, πως η όξυνση του κοινωνικού-ταξικού ανταγωνισμού που γεννά η κρίση, οξύνει και την κρατική κατασταλτική μανία και την ανάγκη του κεφαλαίου να αυταρχικοποιήσει την εκτελεστική εξουσία. Πώς πρέπει ν’ απαντήσουν οι προλετάριοι σ’ αυτήν την επέλαση του μελαγχολικού δημοκρατικού αυταρχισμού;
«Ήταν η σπουδαιότερη ομάδα που έχω αγωνιστεί ποτέ, επειδή επρόκειτο για κάτι περισσότερο από ποδόσφαιρο. Οι πολιτικές νίκες μου είναι πιο σημαντικές από αυτές ως επαγγελματίας παίκτης. Ένα παιχνίδι τελειώνει σε 90 λεπτά, όμως η ζωή συνεχίζεται»…
Ο Γεώργιος Παπανδρέου έδωσε τη σκυτάλη στον Λουκά Παπαδήμο, όπως και το 1933 ο Χίντεμπουργκ έχρισε καγκελάριο με δημοκρατικότατες διαδικασίες τον Χίτλερ, οδηγώντας από τη δημοκρατία της Βαϊμάρης στο Γ΄ Ράιχ. Όλος τυχαίως…
Το τέλος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ως αποδεκτή σχέση διαχείρισης εξουσίας, τελικά δεν ήρθε από τις όποιες επαναστατικές δυνάμεις, αλλά από τα οικονομικά αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος…
Οι κοινωνικοί αγώνες χρειάζεται να απεγκλωβιστούν από τις δημοκρατικές ψευδαισθήσεις και να επανέλθουν στη σφαίρα του δρόμου, με επιθετικά, συγκρουσιακά και ανταγωνιστικά περιεχόμενα και μορφές…
