Ας μαζέψουμε τα κομμάτια μας από τους πεζόδρομους, τα πάρτι, τις εξεταστικές, τα διαμερίσματά μας. Καιρός να βρεθούμε και να κουβεντιάσουμε Ξεχάστε τις μακρινές μοναχικές παραλίες και τα ηλιοβασιλέματα, οι ναζίδες αλωνίζουν στις πόλεις μας…
Μπορούμε να φανταστούμε τον φορέα αυτόν που θα τοποθετήσει τον αγώνα για την αντιεξουσία σε υψηλότερα επίπεδα; Που θα ανταποκρίνεται σε μια εποχή πολιτικοοικονομικής αστάθειας;
Και να που σήμερα καλούμαστε (ως Α/Α χώρος) να επιχειρήσουμε το αδιανόητο, αυτό το πρώτα και πάντα, αυτό που σωστά μεν το τοποθετήσαμε στο επίπεδο της καθημερινότητας, αλλά που (κάκιστα) ελάχιστα το οραματιστήκαμε στη διάσταση που τώρα απαιτούν οι καταστάσεις…
Το τέλος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ως αποδεκτή σχέση διαχείρισης εξουσίας, τελικά δεν ήρθε από τις όποιες επαναστατικές δυνάμεις, αλλά από τα οικονομικά αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος…
Για μίαν άλλη αντίληψη σε ό,τι αφορά το περιβάλλον μας, τις ανάγκες μας, τους συνανθρώπους μας, τη δικιά μας ζωή και το μέλλον όσων θα ακολουθήσουν…
Αλήθεια, πού είναι το άσχημο όταν καταρρέει ο μύθος των ίσων ευκαιριών, η ραχοκοκαλιά της καπιταλιστικής προπαγάνδας;
