Κάνοντας πλάκα με τη δυστυχία των άλλων
Γι’ αυτό το άθλιο κομμάτι χαρτί που κρατάει ο Δένδιας σκασμένος στα γέλια, έχουν πνιγεί εξάχρονα παιδάκια στο Αιγαίο, έχουν διαμελιστεί γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά στον Έβρο, έχουν…
Γι’ αυτό το άθλιο κομμάτι χαρτί που κρατάει ο Δένδιας σκασμένος στα γέλια, έχουν πνιγεί εξάχρονα παιδάκια στο Αιγαίο, έχουν διαμελιστεί γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά στον Έβρο, έχουν…
Άρα, η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών δεν είναι άλλη από τον αριθμό των ιδιωτών, και τον τρόπο που θα τους πουληθεί το λιμάνι. Η μεν κυβέρνηση εστιάζει στους Κινέζους και θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο της πώλησης, οι δε νέοι τοπικοί άρχοντες…
Σε σένα που (ακόμα) το σκέφτεσαι, λέμε: άρον το αδιέξοδό σου και περιπάτει (μαζί μας). Όσο για τους άλλους, που νιώθουν τον βούρδουλα του τυράννου στο πετσί τους…
Εμείς είμαστε οι «αυθάδεις» που καταμεσής των άγονων πεδιάδων φυτρώνουμε σαν άγρια λουλούδια, βγάζοντας τη γλώσσα σε κάθε εξουσία. Εμείς είμαστε τα άγρια λουλούδια που αναδίδουν ένοχα αρώματα, και τα αγκάθια τους τρυπούν τα χέρια των βασιλιάδων μέσα στην ανθρώπινη ιστορία της χαράς και του πόνου. Εμείς είμαστε τα λουλούδια, τα παράξενα και άγρια, που
ήταν προϊόν της πρόθεσης του ναζιστικού καθεστώτος μέσα απ’ την κατασκευή μιας νέας γλώσσας να επανορίσει τα όριά του, και να εντάξει σε αυτά τους χρήστες της…
Σε κάθε πλατεία το μαρμαρωμένο βλέμμα των ηρώων, που βγήκαν μέσα από τον πόνο και το αίμα που οι πόλεμοι μοίρασαν απλόχερα στο ανθρώπινο είδος, επιτηρεί σταθερά τον ορίζοντα. Ήρωες επιφανείς, στρατηλάτες, στρατηγοί, αυτοκράτορες, με δοξασμένα από την αυτοκρατορία του χρήματος ονόματα, πιστοί υπηρέτες της και πολεμιστές της, διαλαλούν με την αιώνια παρουσία τους την
Ο μαρξισμός σ’ αντίθεση με την καστοριαδική σκέψη συγκροτεί έναν σκοπό, ένα νόημα, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μηχανισμούς και νόμους που μεταλλάσσουν τη ζωή του ως κοινωνικού όντος. Η εγκατάλειψη του μαρξισμού…
Δεν κάνεις πια, σου λέω δεν κάνειςάλλο πια, παπούτσι μαύροπου μέσα του έζησα σαν πόδιγια τριάντα χρόνια, καημένο, λευκόμόλις που τολμούσα να ανασάνω ή να φταρνιστώ Μπαμπά, έπρεπε να σε σκοτώσω.Πέθανες και χρόνο πια δε βρίσκω –Βαρύς σαν μάρμαρο, μια βαλίτσα γεμάτη Θεό,Άγαλμα στοιχειωτικό με ένα μαύρο δάχτυλο στο πόδιΜεγάλο σαν φώκια στο Σαν Φρανσίσκο
«η μαλακία του μήνα» 10-11/2014
για να επικοινωνούμε καλύτερα τις εμπειρίες που αποκομίζουμε από την παρουσία μας μέσα στο ριζοσπαστικό κίνημα εν Ελλάδι. Ελπίζουμε ότι οι εκδόσεις μας θα είναι μια χρήσιμη προσφορά στο κίνημα…
το πρωτογενές πλεόνασμα, όπως άλλωστε και το δημόσιο χρέος, δεν είναι ούτε απλώς μαθηματικά, ούτε απλώς λογιστικά μεγέθη. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κοινωνικές σχέσεις…