Στις 17 Μαρτίου προχωρήσαμε στην κατάληψη κτιρίου στην οδό Εγνατία 111. Το κτίριο αποτελεί κρατική περιουσία, η οποία παρέμενε ανεκμετάλλευτη τα τελευταία 37 χρόνια. Δεν σκοπεύουμε να γίνουμε δούλοι του κρατικού μηχανισμού ούτε και να αναγνωρίσουμε ιδιοκτησιακές αρχές, γι’αυτό το λόγο προβήκαμε στην ενέργεια αυτή. Στην εποχή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού και της κυριαρχίας του καπιταλισμού […]
Στη γειτονιά μας, τους ανθρώπους που κατοικούν στην περιοχή του Πλατάνου, του Άλσους και της Καραβατιάς, η κατάληψη της εγκαταλελειμμένης μονοκατοικίας στον αριθμό πέντε της οδού Κουρεμένου είναι γνωστή εδώ και ένα περίπου μήνα. Η πολιτική και δημόσια αυτή πράξη ήταν προϊόν της ανάγκης μας να στεγαστούμε, αλλά και της επιθυμίας μας να αποτελέσουμε, με
“Θέλουμε να έχουμε καταδρομείς οι οποίοι θα έχουν ένα λουλουδάκι και τη δύσκολη ώρα θα τους λέμε – που είστε;”
Βρισκόμαστε ακόμα μέσα στο πρώτο τρίμηνο ζωής τούτης εδώ της «ελπιδοφόρας» κυβέρνησης της αριστεράς και της ψεκασμένης χριστιανοδημοκρατίας, κι αν υπάρχει κάτι που με τίποτα δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε εναντίον τους είναι ότι θα μας προσφέρουν πλήξη… Τα μεγάλα έργα της αλλαγής δεν άργησαν να εμφανιστούν στον τόπο. Άνευ ουσίας βέβαια στην αρχή, αλλά, σαν
Στη δυστυχία της κληρονομιάς ενός ερειπωμένου πλανήτη, οι άνθρωποι που κάθονται στον βελούδινο θρόνο της εξουσίας, οι οποίοι πριν μπορεί να είχαν και τις καλύτερες προθέσεις, στο τέλος μεθούν από το γλυκό κρασί της. Στη νέα τους θέση δεν διαφέρουν από οποιονδήποτε εξουσιαστή ανεξάρτητα των καλών ιδεών που μπορεί να έχει. Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος,
«Δεν πρόκειται κανείς τον πόλεμο αυτόν να θυμηθεί αφού δεν έμεινε κανένας να πενθεί…» ~Σάρα Τσίντεϊλ, Θα έρθει μία θερμή βροχή Ένα νέο παιδί από τη Κρήτη αυτοκτονεί (;) θύμα διαρκούς κακοποίησης στο όνομα της τοπικιστικής «λεβεντιάς». Μια κοπέλα, στην Ξάνθη εν προκειμένω, θύμα βιασμού από μάγκες αρσενικά με γονείς «επιφανείς πολίτες» της πόλης, συνεχίζουν
Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τις εκλογές επενδύοντας στην καταρράκωση ενός γονατισμένου λαού από τη συνεχή οικονομική επίθεση της κυριαρχίας, υποσχόμενος όχι μόνο ότι θα τον απαλλάξει…
Η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης και η ειδικότερη δημοσιονομική όψη του προβλήματος που αντιμετωπίζουν οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, μέσα στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας, παράγουν διαφοροποιημένα φαινόμενα και νέα πεδία δραστηριότητας για το ανταγωνιστικό κίνημα.
«Λένε πως οι συνθέτες έχουν μουσικό αυτί, που γενικώς σημαίνει πως οτιδήποτε παρουσιάζεται στα αυτιά τους, αυτοί δεν μπορούν να το ακούσουν. Τα αυτιά τους έχουν τοίχους από τους ήχους της φαντασίας τους».
Χαρτογραφώντας την απείθαρχη κοινωνική νησίδα του Λάκκου Ηρακλείου (1900-1940)…
Όταν η αλήθεια αποδεικνύεται ψέμα, κι η χαρά μέσα σου πεθαίνει, τότε χρειάζεσαι… α) Κάποιον, ν’ αγαπάς (;). β) Χαρτιά (;). γ) Ζωή μ’ αξιοπρέπεια (;). [Παράφραση του Don’t you want somebody to love του Darby Slick] Πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα, με μάτια τρελά και δάχτυλα κιτρινισμένα από τη νικοτίνη. Με τρύπια παπούτσια ή καθόλου
Υπάρχουν χειρότερα πράγματα από το κάψιμο των βιβλίων, όπως το να μην τα διαβάζεις. ~ Ray Bradbury Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2015. “Αντικατάσταση των σπασμένων μαρμάρων στο κτίριο-κόσμημα του Ηρακλείου, τη Βικελαία Βιβλιοθήκη”. Με τέτοιους βαρυσήμαντους, πηχιαίους τίτλους υποδέχτηκε η κοινωνία της πόλης την αποκατάσταση των ζημιών στο κτίριο της Βικελαίας Βιβλιοθήκης. “Aπό τους θερμόαιμους και
