ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ (Εντελβάις #55)
Εμείς μπορεί να λείπουμε μακριά το τραγούδι θ’ ακούγεται…
Εμείς μπορεί να λείπουμε μακριά το τραγούδι θ’ ακούγεται…
οι στιγμές που γέλασες, που θύμωσες, που έκλαψες, οι στιγμές που έζησες. Όλα είναι ακόμη εδώ μαζί με τη σκόνη
Το νέο φύλλο (αρ.55) της εφημερίδας δρόμου Άπατρις κυκλοφορεί και μοιράζεται στους δρόμους και πόρτα-πόρτα. Τα κείμενα του φύλλου μπορούν να βρεθούν στον σύνδεσμο:https://apatris.org/topics/issues/55/ apatris.org | apatris@espiv.net Ακολουθεί το editorial του φύλλου 55: Ο Τρίτος παγκόσμιος είναι εδώ. Φυσικά εδώ δεν πέφτουν βόμβες σε κτήρια, σχολεία και νοσοκομεία, δεν εκτελούνται άνθρωποι από τον στρατό κάποιας άλλης
Δύο μήνες πριν, στις 31/10 στην οδό Αρκαδίας στους Αμπελοκήπους, δημιουργήθηκε μια ρωγμή στον χρόνο όταν ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του ύστερα από έκρηξη. Η αναρχική συντρόφισσα Μαριάννα τραυματίζεται σοβαρά και αρχίζει ένα «κυνήγι μαγισσών» με σκοπό να συμπληρωθούν οι προϋποθέσεις για να στηθεί το κατηγορητήριο με βάσει τον 187Α. Μαθαίνοντας
Δευτέρα 18 Νοεμβρίου, ήταν η μέρα όπου ο χρόνος σταμάτησε για άλλη μια φορά για εμένα. Κουκουλοφόροι της αντιτρομοκρατικής, χειροπέδες, κρατητήρια, τηλεοπτικές κάμερες, δελτία ειδήσεων, δημοσιογραφικά σενάρια, αστυνομικές θεωρίες. Πίσω από αυτό το γνώριμο μοτίβο και την επικοινωνιακή καταιγίδα ενοχής, υπάρχει μία άλλη πραγματικότητα. Είναι τα τραύματα που επαναφέρονται και επιδράνε πολλαπλασιαστικά, τσακίζοντας οικογένειες, καταστρέφοντας
Στις 31 Οκτώβρη μετά από έκρηξη σε διαμέρισμα στην οδό Αρκαδίας Αμπελοκήπων Αθήνας, χάνει τη ζωή του ένας άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο αναρχικός σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης. Στο ίδιο διαμέρισμα στο διπλανό δωμάτιο…
Επαναστατική στράτευση ως το τέλοςΠαρουσία σε κάθε πεδίο του αγώναΜε κάθε μέσο και όλαΕίναι συνειδητή επιλογή Η έφοδός σου στην ιστορίαΕίναι βαριά για όλους μας σύντροφεΗ μνήμη σουΘα γίνει το δικό μας όπλοΓια την έφοδο στον ουρανόΓια την Υπόθεση ΘΑ ΑΝΤΑΜΩΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ
εργατικά ατυχήματα ή εργοδοτικές δολοφονίες στον ελλαδικό χώρο, 2024…
για τους νεκρούς της εργατικής τάξης κανένας μπάτσος και κανένας δημοσιογράφος δεν ίδρωσε, ούτε έκλαψε. Γιατί για να είσαι δικός μας νεκρός πρέπει να το μαθαίνουμε είτε από τους συναδέλφους σου, είτε από τις ανακοινώσεις των σωματείων. Καθαρά πράγματα…
Ο κόσμος δεν κερδίζεται με προσευχές. Ώρα να πάρουμε θέση…
Γιατί αν δεν υπάρξει αυτό, τότε όλα είναι καταδικασμένα να γίνουν σκόνη, από τις προοπτικές μιας ζωής ισότητας και ελευθερίας, μέχρι τα ίδια μας τα σώματα…