Τα φύλλα της Άπατρις
Ένας από τους αγωνιζόμενους εργαζόμενους της ΕΡΤ, ο Ορέστης Ρουσονέρος, μιλά για τις τρεις εκείνες ημέρες, αλλά και για το πόσο δύσκολο ήταν το πάλαι ποτέ κρατικό Μέσο να μετατραπεί σε αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα…
Αλλά ας το δούμε και από μια άλλη σκοπιά: δημόσιο είναι αυτό που παράγεται από όλους για να εξυπηρετηθούν όλοι. Από την κοινωνία για την κοινωνία. Αν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει χωρίς…
Ένα σημαντικό γρανάζι σε αυτή την διαδικασία συγκέντρωσης «κατοικίας-επένδυσης» στα χέρια λίγων είναι οι εισπρακτικές εταιρίες για τις οποίες αδιαφορούμε αν είναι νόμιμες ή παράνομες. Οι εταιρίες αυτές εκβιάζουν, τρομοκρατούν και εκδίδουν διαταγές πληρωμής…
Όπου «ανομία» στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, την κοινωνική αλληλεγγύη, την αυτοδιαχείριση, και η παραγωγή πολιτισμού έξω από τις νόρμες της χυδαίας αγοράς. Η επίθεση στο «Εμπρός»…
Ο μόνος τρόπος για να πολεμήσουμε έναν ανελεύθερο χειραγωγημένο κόσμο, είναι να γίνουμε τόσο απόλυτα ελεύθεροι, ώστε και μόνο τόσο η ίδια μας η ύπαρξη να αποτελεί επαναστατική πράξη…
Ξέρουμε ότι η Καλαμάτα βγάζει καλές φούντες, θα προτείναμε στον πρωθυπουργό να μην καπνίζει πολύ από το συγκεκριμένο προϊόν, γιατί δεν θυμάται τι έκανε πριν 32 χρόνια, όταν…
Ο χαρακτηρισμός «άτυχοι νέοι», όπως παρουσιάστηκαν ο Καπελώνης, ο Φουντούλης και ο Γέροντας είναι μέθοδος η οποία στην πρώτη ματιά φαίνεται να έχει σκοπό μονάχα την εξιλέωση των νεκρών ναζιστών στα μάτια της κοινωνίας, την απόκρυψη της φασιστικής δράσης τους…
Πατώντας κυρίως πάνω στα οικονομικά προβλήματα των αθλητικών σωματείων, ο Μπόμπολας μέσα από τις χορηγίες προσπαθεί, τάχα ευεργετώντας, να εξαγοράσει τις «συνειδήσεις» των οπαδών των τοπικών ομάδων…
από τη γενοκτονία στα σύνορα της Ε.Ε. στο καθεστώς εξαίρεσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης
Οι καταλήψεις μας είναι αυτά που κυοφορούνται εντός τους και εντός μας. Είναι οι σχέσεις που πλάθουμε μεταξύ μας, είναι οι έρωτες μας, οι τσακωμοί μας, οι συζητήσεις μας, τα όνειρα, οι ραδιουργίες…
Το Παράρτημα, πάντα, ως κεντρικός χώρος τόσο αρχιτεκτονικά, πολεοδομικά άλλα και ιστορικά-πολιτικά αποτελεί σημείο αναφοράς στην Πάτρα. Σημείο συνάντησης, αμφισβήτησης, ενημέρωσης, συγκέντρωσης, ανατροπής…
Και εφόσον είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν έπιασε τη φάρα του Νιάρχου καμιά λύπη για τους ανέργους, γιατί χρηματοδοτεί τη «Σχεδία»; Δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Και αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα…
