Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυαΌταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωσηΤα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτωνΚαι τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελάΤην ώρα που ο χρόνος […]
οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις σκληρές και μεγάλεςμυτερές σαν καρφιάλέξεις όπως το ξεραμένο πύομαύρες όπως τα φλέματαπου βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μαςοι καπνοδόχες των εργοστασίωντα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγεςκόκκινες λέξειςόπως ο ήλιος ο μοναδικόςκαι το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζεισε στεγνό και κατάμαυρο χώμα οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις γυμνέςλέξεις γεμάτες
Εμείς μπορεί να λείπουμε μακριά το τραγούδι θ’ ακούγεται…
οι στιγμές που γέλασες, που θύμωσες, που έκλαψες, οι στιγμές που έζησες. Όλα είναι ακόμη εδώ μαζί με τη σκόνη
