ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

* (Εντελβάις #57)

Τα φλιτζάνια του καφέ μας, και τα πουλιά,και τ’ ανθισμένα δέντρα με τη διάφανη σκιά,κι ο ήλιος που πηδά από μάντρα σε μάντρα σαν γαζέλα,και τα σύννεφα που γράφουνμυριάδες σχήματα στον απέραντο ουρανό–σ’ ό,τι μας έμεινε απ’ αυτόν τον ουρανό-και οι λοιπές μνήμες που άντεξαν μέσα μας,αποδεικνύουν πως αυτό το πρωϊνόείναι όμορφο και δυνατό,κι εμείς […]

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Κι αν είναι πρώτος (Εντελβάις #57)

Να γίνει.Να συντριφτούν όλες αυτές οι πέτρεςπου εμποδίζουνε.Ν’ ανοίξουνε μεμιάς κάποιον καινούργιο δρόμονα θέσουν ερωτήματα κι άσκοπες συζητήσεις. Αίμα να τρέξει. Να πεταχτούν οι πίδακες στη γη για να ραντίσουντις τρύπιες σκέψεις μας – τα σπίτια και τα χέριαν’ αφανιστούν οι τύραννοι – να φύγουνμήπως ‘συχάσει η θάλασσα που ‘ναι φυλακισμένητώρα να γίνει.Κι αν είναι

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Εκεί είναι (Εντελβάις #56)

Για τα καλοκαίρια που έρχονταιγια όσα μας υπόσχονται από τώρακαι μας φτιάχνουν τη μέραδεν χρειάζεται να περιμένουμεας κοιταχτούμε μόνο στα μάτιαόχι βιαστικά κι επιπόλαιαόπως συνήθως συμβαίνειμ’ εκείνη την ευπρέπεια της συνήθειαςκαι της παρακμής αυτών των καιρώναλλά, κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλουαπερίσπαστοι, με αφοσίωση επιτέλουςας μείνουμε βαθιά μέσαστο βλέμμα το συντροφικόγιατί απλούστατα εκείμε υπομονήμε

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Η αγάπη είναι ο φόβος… (Εντελβάις #56)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυαΌταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωσηΤα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτωνΚαι τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελάΤην ώρα που ο χρόνος

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Ποίηση 1982 (Εντελβάις #56)

οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις σκληρές και μεγάλεςμυτερές σαν καρφιάλέξεις όπως το ξεραμένο πύομαύρες όπως τα φλέματαπου βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μαςοι καπνοδόχες των εργοστασίωντα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγεςκόκκινες λέξειςόπως ο ήλιος ο μοναδικόςκαι το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζεισε στεγνό και κατάμαυρο χώμα οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις γυμνέςλέξεις γεμάτες

Κύλιση στην κορυφή