ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΤΗΛΕΣ

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Sumud (Εντελβάις #57)

Αντάρα χτυπάει τα κλαδιά της ελιάςπόλεμος σημαίνει θάνατος, ξεριζωμός Οι ρίζες φυτρώνουν ανάμεσα σε τανκςη προσφυγιά πληγή βαθιά, εκτοπισμός Ο κόσμος δεν γυρνάει για εμάςλήθη σημαίνει να ξεχνάς λέξεις που δεν γράφτηκαν από εμάςποτίζουν το χώμα που πατάς το όπλο μου κραδαίνω σαν με κοιτάςαντίσταση σημαίνει να αγαπάς ζωή μικρή ανώφελα δεν σε αφήνω να

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Πολιτεία χωρίς όνομα (Εντελβάις #57)

ΙΥ έρημοι δρόμοι βραδυνοίπου τους στοιχειώνει ο θάνατοςπου τους νοτίζουν τα δάκρυακι η νωπή μνήμηδρόμοι που κάθε νύχταπου μόνο τη νύχταοδηγούν τα βήματά μαςετοιμάζουνε την συνάντησή μαςτην μεγάλη μας συνάντηση έχω να κάνω έναν πικρόδρόμο για να σε βρω τις νύχτες κάνει παγωνιάσφίξε τα δόντια σου αδερφέτις νύχτες κάνει απόγνωσηπέτρωσε την καρδιά σουτις νύχτεςποιος περίμενε

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

* (Εντελβάις #57)

Τα φλιτζάνια του καφέ μας, και τα πουλιά,και τ’ ανθισμένα δέντρα με τη διάφανη σκιά,κι ο ήλιος που πηδά από μάντρα σε μάντρα σαν γαζέλα,και τα σύννεφα που γράφουνμυριάδες σχήματα στον απέραντο ουρανό–σ’ ό,τι μας έμεινε απ’ αυτόν τον ουρανό-και οι λοιπές μνήμες που άντεξαν μέσα μας,αποδεικνύουν πως αυτό το πρωϊνόείναι όμορφο και δυνατό,κι εμείς

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Κι αν είναι πρώτος (Εντελβάις #57)

Να γίνει.Να συντριφτούν όλες αυτές οι πέτρεςπου εμποδίζουνε.Ν’ ανοίξουνε μεμιάς κάποιον καινούργιο δρόμονα θέσουν ερωτήματα κι άσκοπες συζητήσεις. Αίμα να τρέξει. Να πεταχτούν οι πίδακες στη γη για να ραντίσουντις τρύπιες σκέψεις μας – τα σπίτια και τα χέριαν’ αφανιστούν οι τύραννοι – να φύγουνμήπως ‘συχάσει η θάλασσα που ‘ναι φυλακισμένητώρα να γίνει.Κι αν είναι

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ, ΦΥΛΛΟ #57

Επί του πιεστηρίου #57

Την ώρα που τυπώνεται αυτό το φύλλο, αυτή τη φορά, είναι πολύ δύσκολο να εστιάσει ο φακός σε μία μόνο είδηση. Καθημερινά, οι εξελίξεις είναι παγκοσμίως ραγδαίες και καταιγιστικές. Χιλιάδες παλαιστίνιοι όμηροι επιστρέφουν μετά ακόμα και από δεκαετίες, βασανισμένοι στις οικογένειες τους. Ισραηλινοί όμηροι φιλούν και αποχαιρετούν δημόσια τους φύλακές τους, μιλώντας με τα καλύτερα

ΦΥΛΛΟ #57, ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ, ΔΙΧΩΣ ΑΙΔΩ

Χωρίς περίσκεψιν, δίχως αιδώ #57

-Αυτό το οποίο γίνεται στη Γάζα είναι ανεπίτρεπτο. Συντελείται μία μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή […]-Είναι γενοκτονία κατά τη γνώμη σας;-Όχι, δεν θα χρησιμοποιούσα αυτόν τον όρο. Αυτός είναι ένας πολύ βαρύς όρος. Και μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και όμηροι και ότι το Ισραήλ αυτή τη στιγμή, με τα όποια προβλήματά του, είναι μια δημοκρατία η οποία

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ, ΦΥΛΛΟ #56

Επί του πιεστηρίου #56

Ξημερώματα της 3ης Μάη, χάνει τη ζωή της η Σνιζάννα Παρασκεβαΐδου ύστερα από έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στο άκουσμα της είδησης, το αίμα πάγωσε, φέρνοντας στο μυαλό τα πολύ πρόσφατα γεγονότα των Αμπελοκήπων και τον θάνατο του συντρόφου μας, Κυριάκου Ξυμητήρη. Τραγικά μοιραία, στους τοίχους

ΦΥΛΛΟ #56, ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗ, ΔΙΧΩΣ ΑΙΔΩ

Χωρίς περίσκεψιν, δίχως αιδώ #56

Με νέο λουκ ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τις διαμαρτυρίες γιατρών και τις συνεχείς προκλήσεις ο Άδωνις Γεωργιάδης, όπως δήλωσε στον Άρη Πορτοσάλτε. Viral στα social media έγινε βιντεάκι με τίτλο «ναι έκανα μεταμόσχευση μαλλιών». ΑΠ: «Κάνατε κάποια μεταμόσχευση στην κεφαλή; Επειδή ασχολήθηκε η κοινωνία, η δικτύωση όπως καταλαβαίνετε». ΑΓ: «Με εντυπωσιάζει υπερβολικά η ανάγκη των συμπολιτών

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Εκεί είναι (Εντελβάις #56)

Για τα καλοκαίρια που έρχονταιγια όσα μας υπόσχονται από τώρακαι μας φτιάχνουν τη μέραδεν χρειάζεται να περιμένουμεας κοιταχτούμε μόνο στα μάτιαόχι βιαστικά κι επιπόλαιαόπως συνήθως συμβαίνειμ’ εκείνη την ευπρέπεια της συνήθειαςκαι της παρακμής αυτών των καιρώναλλά, κρατώντας ο ένας τα χέρια του άλλουαπερίσπαστοι, με αφοσίωση επιτέλουςας μείνουμε βαθιά μέσαστο βλέμμα το συντροφικόγιατί απλούστατα εκείμε υπομονήμε

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Η αγάπη είναι ο φόβος… (Εντελβάις #56)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυαΌταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωσηΤα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτωνΚαι τί κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μάς ξεγελάΤην ώρα που ο χρόνος

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #56

Ποίηση 1982 (Εντελβάις #56)

οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις σκληρές και μεγάλεςμυτερές σαν καρφιάλέξεις όπως το ξεραμένο πύομαύρες όπως τα φλέματαπου βγάζουνε κάθε πρωί τα σωθικά μαςοι καπνοδόχες των εργοστασίωντα τραίνα που αναπόδραστα ακολουθούν τις ράγεςκόκκινες λέξειςόπως ο ήλιος ο μοναδικόςκαι το λουλούδι που σπαραχτικά ανθίζεισε στεγνό και κατάμαυρο χώμα οι δικές μας οι λέξειςείναι λέξεις γυμνέςλέξεις γεμάτες

Κύλιση στην κορυφή