Όχι. Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες…
Αύριο, τα όργανα της αστυνομίαςθα ξαναφυτρώσουν στα πεζοδρόμιαμοστράροντας το πιστόλι,περήφανα για το έργο τους.Κι εμείς, χωρίς ψωμί, χωρίς δουλειά και δίχως όπλααπό χαφιέδες και χωροφυλάκους θα κυβερνηθούμεαπό φονιάδες του λαού κι από παπάδες. Κι όμως…Τόιποτα δεν είναι σταθερό, το οικοδόμημα τρίζει.Τούτες οι δύσκολες μέρες θα περάσουν.Και φυλαχτείτε από την εκδίκησηόταν ολόκληρη η φτωχολογιά ξεσηκωθεί! ~Ζαν-Μπατίστ
«(…) Έχομε φτάσει σε μια εποχή ηθικής παράλυσης και σεξουαλικής αναισχυντίας. Χωρίς ντροπή προβάλλονται τολμηρές τηλεοπτικές σειρές. Π.χ. στο Mega η σειρά “Patty” (ας σημειωθεί ότι απευθύνεται σε παιδιά), στην οποία βλέπομε νεαρούς μαθητές και μαθήτριες, ανήλικα παιδιά, να ζευγαρώνουν μεταξύ τους και να φιλιούνται (ευτυχώς μόνο ως εκεί). »Άλλοτε πάλι προβάλλονται συζητήσεις για το
Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι είναι ζωντανός μεν, αποδεχόμενος τον κανιβαλισμό δε, του θυμίζω ότι οι ζωντανοί άνθρωποι αξιώνουν και απαιτούν να μην ταπεινώνονται, να μην εξευτελίζονται. Απαιτούν να τους υπολογίζουν και να τους σέβονται, απαιτούν τα ίδια να ισχύουν για τον διπλανό τους…
σημείωμα για τις αγροτικές εξεγέρσεις του θεσσαλικού κάμπου…
Για μίαν άλλη αντίληψη σε ό,τι αφορά το περιβάλλον μας, τις ανάγκες μας, τους συνανθρώπους μας, τη δικιά μας ζωή και το μέλλον όσων θα ακολουθήσουν…
Ενώ το υπερωκεάνιο βυθίζεται, οι πολιτικοί παίζουν χαρτιά στο σαλόνι, προσπαθώντας έκαστος να εκμεταλλευτεί τις χαρτοπαικτικές αδυναμίες του αντιπάλου. Και οσάκις ο κοινωνικός απόηχος απειλεί να εισβάλει στο σαλόνι της πολιτικής, τότε επιχειρείται αντιπερισπασμός…
«Τώρα είναι η ευκαιρία! Όλα για τον τουρισμό! »Πάμε τώρα (αν είμαστε σοβαροί κι έξυπνοι) σε φουλ επίθεση σε όλα τα μέτωπα για να κερδίσουμε τη μάχη του τουρισμού. »Ολόκληρη η αραβική χερσόνησος φλέγεται κυριολεκτικά, και ο τουρισμός στις χώρες αυτές κατέρρευσε. Η σπίθα που άναψε με την εξέγερση στην Τυνησία θα επεκταθεί, και ολόκληρη
Αλήθεια, πού είναι το άσχημο όταν καταρρέει ο μύθος των ίσων ευκαιριών, η ραχοκοκαλιά της καπιταλιστικής προπαγάνδας;
«Και τι θα κάνω εκεί μαμά;» ρωτούσε με αγωνία το τεσσάρων χρονών παιδάκι. «Ουυυ ….πολλά πράματα μικιό μου…» έγνεφε με χαμόγελο η μάνα. «Θα μάθεις αριθμούς, τραγουδάκια, γραμματάκια… θα παίζεις με τ΄άλλα παιδάκια… θα έχετε μια καλή νηπιαγωγό να σας αγαπά και να σας προσέχει…». Κι άνοιγαν διάπλατα τα ματάκια του από χαρά… έπαιζε ήδη
«Εμείς», ως μέλη ενός παράξενου μπαλέτου, που ο χορογράφος βρίσκεται εκεί ψηλά, στην εξέδρα των επισήμων…
Ο καθένας διαλέγει τα όπλα του που δεν είναι απαραίτητο να δουλεύουν με πυρίτιδα. Πολλές φορές οι λέξεις είναι δυνατότερες από τις σφαίρες. Οι σκέψεις όταν φωνάζονται δημιουργούν μεγαλύτερο θόρυβο από το δυναμίτη. Οι ανυπόταχτες ελευθεριακές σκέψεις είναι εξίσου αποτελεσματικές όσο ένα πολυβόλο.Και το κυριότερο, οι πληγές που ανοίγουν μένουν για πάντα. Ο,τι έχω ιερό:
