«Αν θέλατε να ασκήσετε μια κριτική στον Κωστή Χατζηδάκη, θα μπορούσατε απλά να του πείτε ότι στην ουσία εφαρμόζει αυτά που είχε πει ο Μιχαήλ Μπακούνιν, δηλαδή βελτιώνει τις συνθήκες εργασίας, αποδίδει στην εργασία αυτό που της οφείλεται και αποδίδει με τον τρόπο αυτό στους ανθρώπους ασφάλεια, άνεση και αναψυχή. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια!» […]
Το πνεύμα της εποχής αναδεικνύεται στα περιστατικά βίας και απαξίωσης της ζωής, που έρχονται στο φως τις ημέρες που κλείνει αυτό το φύλλο: Η γυναικοκτονία της Καρολάιν από τον σύζυγό της, Μπάμπη Αναγνωστόπουλο, στα Γλυκά Νερά, η απαγωγή και…
Η πορεία τραβούσε. Σύνθημα το σύνθημαβήμα το βήμαανάσα την ανάσατραβούσε το δρόμο της απελευθέρωσης. Και τότε-διπλά απ’ του Αγίου Δημητρίουτην εκκλησίαμε συνοδεία πλούσιακηδεμονία σωστήλιτανεία μπάτσων,σε κάθε της πόλης πεζοδρόμιοκι από μία διμοιρία-ένας προστάτης αποφάσισενα εξομολογηθεί:να παίξει παντομίμα την αλήθεια. Κουρασμένος πολύ από το φόρτο εργασίαςκατάκοπος και καημένοςμε σφηνωμένη τη σάρκα του να ψήνεταιμες στη χακί
Το πρωτοσέλιδο αυτό δεν εκδόθηκε ποτέ. Παρόλα αυτά είναι αρκετό και ως πρόταση για να καταδείξει την παρούσα κοινωνική κατάσταση. Τα δημοσιογραφικά επιτελεία πληρώνονται για τις υπηρεσίες τους και το ανταποδίδουν με κάθε ευκαιρία…
Στον νότιο τομέα, η συμμορία ΔΕΛΤΑ ξάπλωσε ωραία…
Τρία καρέ από το δυστοπικό χάρτινο παρελθόν. Ξανατυπώθηκαν για να προεικονίσουν ένα ζογερό μέλλον. Αν δεν υπάρξει αντίσταση το ερώτημα παραμένει σαρκαστικά επίκαιρο…
Όσο γραφικό και να ακούγεται, οι αγώνες για ψωμί, παιδεία, υγεία και ελευθερία είναι πιο επίκαιροι από ποτέ, εντός των διαδικασιών βίαιου θεσμικού-κρατικού αυταρχισμού και…
«Το σενάριο το οποίο είχαμε πιστέψει [..] ήτανε ότι όταν ανοίγαμε (τον τουρισμό) τον Ιούνη λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, οι επόμενοι μήνες μέχρι τον Οκτώβρη θα ταν σχετικά ηρεμοι με έναν αδύναμο ιο. Άρα η κεντρική μας φιλοσοφία και η συγκέντρωση που στείλαμε το μυαλό μας, είναι πως θα ανοίξουμε τον τουρισμό και την οικονομία
είμαι δεκαέξι χρονώνείμαι ένα έμβρυο του ουρανούένα αγέννητο άστροείμαι ένας ερωτευμένος έφηβος ετών δεκαέξιτο μαύρο Ρόδο από άγνωστη γηάλλες φορές θα έλεγα πως συνηθίζω να μοιάζω σαν υπεραιωνόβιο δέντρομε βαθιές ταλαιπωρημένες ρίζεςριζώματα ψυχήςφιλόξενα πελώρια κλαριά συντροφιά καταρραμένωνκαι εκατοντάδες κίτρινα ξερά φύλλααπό ιστορίες κυνηγημένωννομίζω πως είμαι γέννημα θρέμματο μπάσταρδο παιδί σουψελλίζω χαρμόσυνα τα βράδιατον επιθανάτιο ρόγχο
Την ώρα που κλείνει η ύλη αυτού του φύλλου έρχεται και η ολοκλήρωση της δίκης των δολοφόνων της Ελένης Τοπαλούδη και βιαστών…
«Όταν ο νομικός αγώνας δεν είναι αρκετός…» Στη φωτογραφία ο πρώην δήμαρχος Βύρωνα και νυν προϊστάμενος της πολιτικής προστασίας σε λεύκωμα αυτοπροβολής…
