Μέσα στον ορυμαγδό και την αντάρα των γεγονότων της πρόσφατης περιόδου (Παλαιστίνη, απεργία πείνας, δίκη Τεμπών, Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, δηλώσεις Γεωργιάδη, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ.) κινδυνεύει να διαλάθει της προσοχής μας η αθόρυβη (όταν χρειάζεται) συστηματική (γιατί ως γνωστόν το κράτος έχει συνέχεια), παραγωγική (παίρνει 10’ στην αξιολόγηση) εργασία ενός ιστορικού υπουργείου που με επικεφαλής τον εργατικό υπουργό-Μέρμηγκα […]
Η Δομή Υγείας της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών σε συνεργασία με μέλη του συλλόγου εργαζομένων του Αγίου Σάββα επιστρέφει στην κοινωνία ό,τι της έχουν αρπάξει, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να ανακαινίσει δύο σπίτια της Κοινότητας που θα λειτουργήσουν ως ξενώνες για τους θεραπευόμενους του γειτονικού αντικαρκινικού νοσοκομείου «Αγ. Σάββας» και τους συνοδούς αυτών. Η «Δομή φιλοξενίας
Συζήτηση με την Ήβη Καίσερλη – Μέρος 1ο
Ο σεξισμός ως υπερασπιστική γραμμή του δολοφόνου της Έφης Τσιχλάκη
Στιγμιότυπα από την πατριαρχική πραγματικότητα, Οκτώβριος – Νοέμβριος 2025
«Σε αυτούς που έφυγαν αλλά παραμένουν ακόμα σύντροφοι. Γνωρίζατε δυο δρόμους στη ζωή και η ζωή ήξερε από εσάς μόνο έναν. Γνωρίζατε το δρόμο της υποταγής και τον αρνηθήκατε. Γνωρίζατε τον δρόμο της αντίστασης και τον περπατήσατε .Αυτόν τον δρόμο διαλέξατε να πάρετε. Και οι σύντροφοί σας προχωρούν μαζί σας». ~Ghassan Kanafani Τα πρώτα κύματα
Και όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε σαν τα άστρα σκορπίζοντας φως. Σαν εκείνο το φως που άστραψε έναν χρόνο πριν από την εκρηκτική έκρηξη στο διαμέρισμα των Αμπελοκήπων στις 31/10, όταν ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης διανύει το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής του, εκεί που τα πάντα συμπυκνώνονται σε μια στιγμή, εκεί που η επανασταστική του
Η διαδήλωση του Vidovdan δεν έμοιαζε με καμία μέχρι τώρα φοιτητική συγκέντρωση. Έγινε μια ριζική στροφή προς τα δεξιά, μια επανενεργοποίηση όλων των εθνικιστικών ιδεολογημάτων, μια επιστροφή στο παλιό πρόγραμμα της πανσερβικής ενοποίησης, λες και είμαστε πάλι στο 1989. Αντί για διαμαρτυρία ενάντια στην απολυταρχική εξουσία…
«Τα τέρατα δικάστηκαν με μάρτυρα την πείνα,αποκλεισμένα μια ζωή σε ακούσια καραντίνα.Η απελπισία περίστροφο και σφαίρες της, οι ανάγκες»… Είναι μακρύς ο δρόμος της απελευθέρωσης και μετά από κάθε κουραστική ανηφόρα, κάθε απότομη στροφή, κάθε λακκούβα και καθετί που επιβράδυνε την κίνησή μας, οφείλουμε να ανασυντασσόμαστε με το δεκαπλάσιο πείσμα. Ακόμα πιο πολεμικά να βαδίζουμε,
…Οι συστηματικές αυτές κινήσεις πίεσαν αποτελεσματικά τη διοίκηση των φυλακών και, στα τέλη Απρίλη, η Μαριάννα μεταφέρθηκε τελικά στο νοσοκομείο για την εξέταση αξονικής τομογραφίας εγκεφάλου που χρειαζόταν εδώ και μήνες…
Το φύλλο αυτό οδεύει προς το τυπογραφείο. Η συγκυρία είναι ακόμη μία φορά ζοφερή και κάθε φορά είμαστε αφελείς εάν πιστεύουμε ότι κάπου όλο αυτό θα βρει έναν πάτο για να υπάρξει μετά μία ανάκαμψη… Οι πολεμικές επιχειρήσεις κάθε τύπου μονοπωλούν τη δημόσια σφαίρα. Όχι μόνο από τις βόμβες και τις σφαίρες που ανταλλάσσονται καθημερινά,
Ξημερώματα της 3ης Μάη, χάνει τη ζωή της η Σνιζάννα Παρασκεβαΐδου ύστερα από έκρηξη βόμβας που είχε τοποθετήσει σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στο άκουσμα της είδησης, το αίμα πάγωσε, φέρνοντας στο μυαλό τα πολύ πρόσφατα γεγονότα των Αμπελοκήπων και τον θάνατο του συντρόφου μας, Κυριάκου Ξυμητήρη. Τραγικά μοιραία, στους τοίχους
