Σε μια ύστατη απόπειρα να διασώσουν το καπιταλιστικό σύστημα από την κατάσταση γενικευμένης κρίσης στην οποία έχει περιέλθει, κράτος και κεφάλαιο εντείνουν την καταλήστευση κοινών πόρων στο όνομα της ανάπτυξης…
Για μας όμως, άλλος είναι ο πραγματικός λόγος που μας επιτίθενται: είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας που αγωνίζεται, ζούμε, υπάρχουμε και λειτουργούμε μέσα σ’ αυτή…
Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, με την εκλογή στην προεδρία του κράτους του Νίκου Αναστασιάδη, επικεφαλής του κόμματος της νεοφιλελεύθερης δεξιάς, έβγαλαν ξανά στην επιφάνεια το εθνικό θέατρο παραλόγου…
H περίφημη φράση «η ιδιοκτησία είναι κλοπή» του Προυντόν, το 1840, θεμελίωσε εν πολλοίς την αναρχική θεώρηση του ζητήματος της ιδιοκτησίας. Φυσικά δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε φιλόσοφος…
Ο πρώτος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει, αυτό είναι δικό μου… αυτός είναι ο πραγματικός ιδρυτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα, πόσους πολέμους, πόσους φόνους…
Είναι γνωστή η θεωρία ότι η ιστορία συχνά επαναλαμβάνεται και ως φάρσα, και στη χώρα που κάποιοι βάφτισαν Ελλάδα η φάρσα είναι σήμα κατατεθέν των κυρίαρχών της…
Αν αξίζει να κρατήσουμε κάτι απ’ αυτή την ιστορία, αυτό είναι σίγουρα η πρόταση μιας άλλης άποψης για την καθημερινή ζωή στην πόλη, και η απόδειξη πως κάτι τέτοιο μπορεί να υπάρξει και στην πραγματικότητα…
το μνημονιακό ελληνικό κράτος προσπαθεί πλέον με όλα τα μέσα να παραστήσει τον φύλακα της νομιμότητας, να πείσει την κοινωνία ότι «νόμος και τάξη» είναι αυτή η τρομοκρατική επίθεση που βιώνουμε στο πετσί μας, ότι «ανομία» είναι όλοι ανεξαιρέτως οι κοινωνικοί αγώνες…
Όπως και τότε έτσι και τώρα καλούμαστε για μία ακόμη φορά να αποδείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι και όχι δούλοι. Να επιδείξουμε την ευτυχία…
Η Λάσπη: Αυτή που σέρνεται όλο το χοιροστάσιο – Μπάτσοι πολιτικοί, κεφάλαιο και Ελληναράδικος συρφετός. Η Αξιοπρέπεια: Αυτή που δίδαξαν οι τέσσερις σύντροφοί μας στο Βελβεντό – και δίνει το μέτρο της περηφάνιας μας γι’ αυτούς. Ε λοιπόν… …Ζήτω «Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ αναγνωρίσει τη δική του ανθρώπινη αξία ή να πραγματοποιήσει συνακόλουθα την
Η τεράστια δυσπιστία των νέων προς όλα τα πολιτικά κόμματα, η δριμεία κριτική του ρόλου της θρησκείας στην κυβέρνηση, και η έμπνευση από τους αναρχικούς αγώνες ανά τον κόσμο…
μια ελάχιστη συμβολή αλληλεγγύης και αναγνώρισης του εγχειρήματός της ΒΙΟ.ΜΕ, όπου γίνεται πράξη το σύνθημα: «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά»…
