«Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα».
~Καρλ φον Κλαούζεβιτς
Οι πολιτικές εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο το τελευταίο διάστημα είναι καταιγιστικές. Γεωπολιτικές ανακατατάξεις, ωμές «δημοκρατικές» επεμβάσεις, πολεμικά επεισόδια, επενδύσεις δισεκατομμυρίων στην πολεμική βιομηχανία. Αν μη τι άλλο, όλα αυτά μαρτυρούν το βάθος της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, που πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκει διέξοδο στη μαζική καταστροφή.
Για την κυριαρχία η γενίκευση του πολέμου φαντάζει αναπόφευκτη, και φροντίζει να μας «προετοιμάζει» σε όλα τα επίπεδα: Με διαρκώς αναπτυσσόμενες φονικές τεχνολογίες (υλικά), με φαιδρές επικοινωνιακές εκστρατείες και κελεύσματα (ηθικά) και σαφώς με διευρυνόμενες διακρατικές συμμαχίες που περιλαμβάνουν ανάπτυξη κοινών ενεργειακών συμφερόντων και στρατιωτικών συμμαχιών (πολιτικά).
Ο πόλεμος παρουσιάζεται με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα –και φυσικότητα– στην ειδησεογραφία. Μαζί του αναδύεται μια νέα ορολογία, που εκτείνεται από την «αρχιτεκτονική ασφαλείας» και τα «αμυντικά οικοσυστήματα», και καταλήγει να καμουφλάρει με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο τις αιμοδιψείς βλέψεις των κρατών, πίσω από λέξεις όπως ειρήνη και άμυνα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική που ακολουθεί το κράτος των ΗΠΑ αποτελεί οδηγό. Το ελληνικό κράτος, διαχρονικός σύμμαχος των «αφεντικών του πλανήτη» ακολουθεί πιστά, παίρνοντας θέση υπέρ των μαζικών εγκλημάτων που διαπράττονται εις βάρος των διαφορετικών γειτονιών του πλανήτη – από τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων, την «εξαγωγή δημοκρατίας» στη Βενεζουέλα, ως την προπαγάνδα για την κατάσταση στο Ιράν.
Την ίδια στιγμή, η Γηραιά Ήπειρος, εκτεθειμένη χωρίς τη στρατιωτική σιγουριά από τις συμμαχικές ΗΠΑ, βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, έχοντας αναστήσει τη ρητορική του Ψυχρού Πολέμου: Το Πρόγραμμα ReArm Europe (Readiness 2030) εκκινεί από την εκτίμηση πως η Ρωσία θα μπορεί να «τα βάλει» στα ίσια με το ΝΑΤΟ ως το 2030. Γι’ αυτό και προβλέπεται η μετατόπιση τεράστιων ποσών (από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε.) από προνοιακές παροχές σε αμυντικές δαπάνες. Περισσότερη φτώχεια δηλαδή, για να πλουτίζει η βιομηχανία του πολέμου, για να χαράζουν γραμμές τα στρατιωτικά επιτελεία, ώσπου κάποια στιγμή να μας βυθίσουν στα κανόνια του θανάτου.
Αν κάτι διακρίνεται από το λευκό προνόμιο μέσα στις –λευκές– ευρωπαϊκές κοινωνίες, είναι η ψευδαίσθηση της «ειρήνης». Και τώρα καταρρέει. Όποιος δεν το καταλαβαίνει, αργά ή γρήγορα, θα μείνει αποσβολωμένος, με το στόμα ανοιχτό.
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ
Να μην αφήσουμε άλλο τη ζωή μας στα χέρια τους! Δεν θα πολεμήσουμε για τα συμφέροντα κανενός. Δεν θα πεθάνουμε για καμία πατρίδα. Ο μόνος πόλεμος στον οποίο αξίζει να πολεμήσουμε είναι αυτός για έναν κόσμο που θα βασίζεται στην αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη, και όχι στην κερδοφορία, την εκμετάλλευση και τη σφαγή. Ας οργανωθούμε προτού να είναι αργά…
Assah Ceestin
