Ξημερώματα 26ης Ιανουαρίου, πέντε γυναίκες δολοφονούνται και πολλοί ακόμη τραυματίζονται έπειτα από έκρηξη στο εργοστάσιο «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» στα Τρίκαλα. Άλλη μία εργοδοτική δολοφονία. Η έκρηξη προκλήθηκε από διαρροή προπανίου στις δεξαμενές και τη συσσώρευσή του στο υπόγειο του εργοστασίου. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες προειδοποιούσαν ότι μύριζε αέριο εδώ και καιρό σε κάποιες από τις εγκαταστάσεις του εργοστασίου, αλλά για ακόμα μια φορά δεν άκουσε κανείς. Υπήρχαν αποδείξεις ότι για τουλάχιστον πέντε χρόνια λειτουργούσε με παρατυπίες (ήδη από το 2020): σε έγγραφα της Περιφέρειας Θεσσαλίας επισημαινόταν πως οι δεξαμενές του εργοστασίου δεν είχαν τοποθετηθεί στο προβλεπόμενο σημείο. Η διαρροή αυτή εξελισσόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ το υπόγειο αυτό ήταν ανύπαρκτο στις επίσημες εγκρίσεις αλλά και στον σχεδιασμό του κτιρίου.
«Για 28 χρόνια δουλεύω εκεί μέσα και η κόρη μου 14. Ο χρόνος έχει 365 μέρες, τις 325 τις δούλευα εκεί. Δούλευα συνέχεια και έλεγα: εγώ να αφήσω τα κόκαλά μου εδώ μέσα, όχι να θάψω το παιδί μου. Το κτίριο δεν το συντηρούσαν ποτέ εδώ και είκοσι χρόνια. Τόσο καιρό μύριζε υγραέριο και δεν έκαναν τίποτε».
~Η μητέρα της δολοφονημένης Έλενας Κατσαρού, η οποία εργάζονταν στο εργοστάσιο.
Δεν ήταν τραγικό περιστατικό. Ήταν ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, ήταν η πιο ωμή μορφή βίας απέναντι σε γυναίκες που δούλευαν για να ζήσουν…
Οι κοινωνικές ομάδες που βιώνουν πολλαπλές καταπιέσεις, όπως οι γυναίκες εργάτριες ή μετανάστες εργάτες, αποδέχονται πιο εύκολα μια δουλειά με δύσκολες συνθήκες, όπως η νυχτερινή βάρδια, και τις περισσότερες φορές δεν είναι από επιλογή αλλά από ανάγκη. Δεν υπάρχει ουσιαστικά η δυνατότητα άρνησης, καθώς κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε σοβαρά προβλήματα επιβίωσης. Η κατάληξη είναι ένας φαύλος κύκλος καταπιέσεων, ανισοτήτων και εργοδοτικής εκμετάλλευσης.
Μετά από τόσες καταγγελίες για την ασφάλεια των εργαζομένων, τα αφεντικά επέλεξαν τα κέρδη, αντί για τις ζωές. Την επόμενη ημέρα από το έγκλημα, η επιχείρηση αποφάσισε να ανακοινώσει ότι θα στηρίξει οικονομικά και ψυχολογικά τις οικογένειες των δολοφονημένων εργατριών και των υπόλοιπων εργαζομένων. Η υποκρισία όμως δεν ξεπλένει το αίμα.
Το ξέπλυμα των αφεντικών, τόσο από τα media, όσο και από τους κυβερνητικούς εκπρόσωπους, με το γνωστό τροπάριο της «αμερόληπτης» δικαιοσύνης δεν έλειψε. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, δηλώνει ότι ο θάνατος των πέντε εργατριών δεν οφείλεται σε παραμελήσεις της επιθεώρησης εργασίας και των κρατικών ελέγχων και ότι πρόκειται για «εταιρεία πρότυπο του ελληνικού επιχειρείν», ενώ ο υπουργός υγείας, Άδωνης Γεωργιάδης, συγκαλύπτει τον επιχειρηματία λέγοντας ότι «επί των ημερών του το εργοστάσιο ήταν μια χαρά». Επιπλέον, παρότι ο επιχειρηματίας συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος πριν καν ολοκληρωθεί το πόρισμα και πριν καν αποδοθούν οι ευθύνες για αυτή την δολοφονία. Είναι αυτονόητο ότι τίποτα αντίστοιχο δεν θα συνέβαινε αν στην θέση αυτή βρισκόμουν εγώ ή εσύ, σε καμία περίπτωση και σε καμία συνθήκη. Στις 14/02/2026, το Κλιμάκιο της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού εμφανίστηκε τελικά στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου και προχώρησε σε δεύτερη σύλληψη του επιχειρηματία. Η αρχική κατηγορία περί εμπρησμού και έκρηξης από αμέλεια φαίνεται πως δεν άντεξε για πολύ και μετατράπηκε σε κακουργηματική πράξη…
Αν τα στοιχεία υπήρχαν εξαρχής, γιατί χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να ειπωθούν τα πράγματα με όνομα τους; Μια διαχείριση που αποδεικνύει ξεκάθαρα ποιοι προστατεύονται και ποιοι όχι από το κράτος.
Στις 19/02/2026, ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου, Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης, υποστήριξε στην απολογία του ότι δεν γνώριζε εγκαίρως για το πρόβλημα και επέρριψε ευθύνες σε μηχανικούς, αρχιτέκτονες, ηλεκτρολόγους και υδραυλικούς, κατονομάζοντας μεταξύ άλλων και τον Δημήτρη Παπαστεργίου, ο οποίος είναι o υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, για εμπλοκή σε μελέτες των εγκαταστάσεων του εργοστασίου.
Δεν περιμένουμε καμία απόφαση για να καταλάβουμε τι συμβαίνει, οι εργάτριες μιλούν, όλοι ήξεραν. Για μια ακόμα φορά τα αφεντικά βγάζουν λεφτά πάνω στο αίμα μας.
Για τις εργάτριες, τις μάνες, τις αδερφές, τις γυναίκες του μόχθου και της βιοπάλης, για τις γυναίκες του αγώνα και της αντίστασης.
Για τις Αγάπη Μπούνοβα, Αναστασία Νάσιου, Έλενα Κατσαρού, Βούλα Μπουκουβάλα, Βασιλική Σκαμπαρδώνη.
εφήμερη
