Homo homini lupus
«Ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος», σε έναν κόσμο που γίνεται αντιληπτός ως πεδίο απόλυτου ανταγωνισμού και αντικείμενο προς ολοκληρωτική εκμετάλλευση από τους κυρίαρχους.
«Η φύση δημιούργησε με τέτοιο τρόπο τον άνθρωπο, ώστε να μπορεί όλα να τα επιθυμεί, να μην μπορεί όμως να τα αποκτήσει όλα. Συνεπώς, καθώς η επιθυμία είναι πάντοτε ανώτερη από την ικανότητα απόκτησης, ο άνθρωπος δεν ευχαριστιέται με αυτά που κατέχει και μένει ανικανοποίητος από τον εαυτό του».
~N. Machiavelli
Με αυτήν τη διορατική και διατρητική παραδοχή της κοσμοαντίληψης των διαχρονικά κυρίαρχων, θα ήθελα να προσπεράσω τις χιλιετίες της ανθρώπινης ιστορίας που παρουσίασαν πλειάδα εκμεταλλευτικών καθεστώτων ανισότητας και δυστυχίας, και να σταθώ μόνο στο καπιταλιστικό σύστημα από τον 18 αιώνα και έπειτα. Η μακιαβελική και χομπσιανή σύλληψη του κόσμου ως ένα πεδίο απολύτως ανταγωνιστικών και βάρβαρων όντων, που συγκρούονται συνεχώς για να αποκτήσουν περισσότερο πλούτο και ισχύ το ένα έναντι του άλλου, δεν αποτελεί κάποιου είδους «ανθρωπολογική απαισιοδοξία», αλλά αντικατοπτρίζει πλήρως το πώς οι απολογητές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θωρούν τις ζωές τους και τις ζωές μας: Όλα είναι αναλώσιμα, πλούτος που έχει ή δεν έχει κατακτηθεί, όντα και συνειδήσεις που έχουν ή δεν έχουν υποταχθεί.
Κατασκεύασαν ένα φιλοσοφικό δόγμα, με διαφορετικές μορφές και προσεγγίσεις, αλλά άτεγκτο και απαράλλαχτο στη βαθύτατη ουσία του. Πασχίζοντας να δικαιολογήσουν την αθλιότητα και την χυδαιότητά τους υπό τη φθηνή λεζάντα της «φυσικής επιλογής και αναγκαιότητας». Λογικό: Πώς άλλωστε θα φαινόταν αν εξέφραζαν αφτιασίδωτα την πραγματική τους ιστορία; Αν ξεκινούσαν από την πρωταρχική συσσώρευση πόρων και μέσων παραγωγής από την ακμάζουσα αστική τάξη του 18 αιώνα; Αν συνέχιζαν με τις αρπαγές γαιών, των εκτοπισμό πληθυσμών και την ερήμωση της υπαίθρου, τη βίαιη αστικοποίηση μέσω συσσώρευσης εργατικού δυναμικού και μέσων παραγωγής στα αστικά κέντρα, καθώς και τη συνολική απόσπαση του κοινωνικού πλούτου από τα χέρια αυτών που τον παράγουν, αναδύοντάς τους ως πάμφτωχο βιομηχανικό προλεταριάτο; Πολλές «όμορφες» επιστημονικοφανείς λέξεις περιγράφουν τη διαδικασία της «ανάπτυξης» του καπιταλιστικού καθεστώτος. Καμία δεν εκφράζει στη ρίζα της την κατάσταση: Πρόκειται για μία πρωταρχική ένοπλη ληστεία, για συστηματική αφαίμαξη, για ωμή επιβολή δια της βίας και μέσω ισχυρότερων όπλων και στρατιωτικών μορφών έναντι των αδύναμων που οι ίδιοι δημιούργησαν. Έπλασαν τους όρους, κατασκεύασαν αφηγήματα-καθρέπτες της δυσώδους σαπίλας τους. Μέσα σε ένα πεδίο διαρκώς εκτυλισσόμενων κοινωνικών ανταγωνισμών, πολλοί υποστήριξαν την ανάπτυξη εθνών-κρατών ως διαμεσολαβητές-διαιτητές που διατηρούν σε «ισορροπία» τα κανιβαλικά και αντικρουόμενα συμφέροντα, εφόσον «ο άνθρωπος αποτελεί κίνδυνο για τον άνθρωπο».
Θεωρούν πως όλοι οι άνθρωποι είναι πλασμένοι κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσή τους, πως φαντασιώνουν τον εαυτό τους ως εν δυνάμει πλούσιο και αδηφάγο τύραννο. Πώς θα συνυπάρξουν όλοι αυτοί οι μονίμως αντιμαχόμενοι και αχόρταγοι τυραννίσκοι χωρίς να αλληλοεξοντωθούν ολοκληρωτικά; Μα φυσικά με την οριστική επικράτηση ενός ή λίγων τυράννων που, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του «θεϊκού διαμεσολαβητή», θα επωμιστούν το μονοπώλιο επί της βίας και τη δυνατότητα να ξεπερνούν το κατώφλι της επίπλαστης νομιμότητας σε καταστάσεις εξαίρεσης/ έκτακτης ανάγκης, τιθασεύοντας τη «φυσική ανθρώπινη ροπή» προς αλληλοσπαραγμό. Με απλά λόγια, οι πιο ικανοί στο να κατασπαράσσουν θα μετριάσουν τον αλληλοσπαραγμό, γιατί «μόνον έτσι» μπορούν να συνεχίσουν να υπάρχουν και οι «αδύναμοι», τους οποίους οι ίδιοι –επαναλαμβάνω– βίαια κατασκεύασαν ως τέτοιους. Χαρακτηριστική είναι η αυτο-δικαιοδότησή τους να βρίσκονται υπεράνω νόμου και κοινωνικού-πολιτικού corpus, καθώς, όπως ήδη από τον μεσαίωνα είχε συλλάβει ο Θωμάς ο Ακινάτης: «Necessitous non habet/ Η αναγκαιότητα δεν έχει νόμο».
Πάνω από δύο αιώνες επικράτησης της αστικής τάξης επί των ανθρώπων που έχουν μόνο την εργατική τους δύναμη στην «ιδιοκτησία» τους, η ρίζα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης παραμένει ακλόνητη, ειρωνικά ασάλευτη μέσα στη δομική της αστάθεια και την αναγκαιότητα παραγωγής κρίσεων συσσώρευσης κέρδους. Πάνω από δύο αιώνες απόσπασης υπεραξίας για τους καπιταλιστές, αντικειμενοποίησης και αστείρευτης αξιοποίησης των πάντων, κοινωνικής ανισότητας και εξάρτησης των καταπιεσμένων από την ευημερία των καταπιεστών τους. Πάνω από δυο αιώνες σφαγών, πολέμων, μιλιταριστικών αισχροτήτων και βίας για χάρη της συνέχισης της αιώνιας καταλήστευσης της συντριπτικής πλειοψηφίας των ανθρώπων, μέσω της υποταγής τους στη μισθωτή σκλαβιά και στην ανάγκη πίστωσης στους χρηματοπιστωτικούς-τραπεζικούς κολοσσούς, που δρουν ως θεμελιώδης πυλώνας της καπιταλιστικής «ανάπτυξης». Κρίσεις χρεών, ελλιπής ρευστότητα, δανεισμοί και πάλι από την αρχή. Και στο ενδιάμεσο, πόλεμοι, πόλεμοι, πόλεμοι. Άλλωστε «οι νόμιμες αιτίες πολέμου δε μπορούν να λείψουν μεταξύ των λαών», όπως είχε διαπιστώσει τον μακρινό 16ο αιώνα ο Juan de Mariana.
Αυτή είναι η «ισορροπία» τους, αυτοί είναι οι «προστάτες» μας, αυτά είναι τα αφεντικά μας, αυτοί είναι οι ευυπόληπτοι θιασώτες της καπιταλιστικής δυστοπίας. Κάτι βίαια και άπληστα ανθρωπάκια που αγκομαχούν να μας πείσουν πως είμαστε ίδιοι/ες με αυτούς, πως ό,τι γίνεται είναι «για το καλό μας», πως ήρθε «το τέλος της ιστορίας».
«Η βία είναι ολόκληρο το σύστημα. Και η πιο ελάχιστη από τις κοινωνικές του σχέσεις είναι βίαιη. Βία είναι οι λογικές της ιμπεριαλιστικής υποταγής και η πτώχευση που καταδικάζουν σε αθλιότητα την ανθρωπότητα στις περιφέρειες. Είναι η διαδικασία φασιστικοποίησης των εξουσιών των μονοπωλιών. Είναι το απαρτχάιντ του θεσμοποιημένου ρατσισμού και της ανόδου αντιδραστικών πολιτικών. Είναι η σεξιστική βία. Η καθημερινή ζωή τυπώνει τη βία στο σώμα όλων των ανδρών και όλων των γυναικών, καταπιεσμένων, κατασταλμένων, εξευτελισμένων, πιεσμένων ως την απλή επιβίωση. Η αντίσταση και η εξέγερση ενάντια σε αυτή τη βία είναι ένα ένστικτο ζωής».
~Joelle Aubron, Nathalie Menigon, Jan-Marc Rouillan (μέλη της Action Directe)
Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός
«Ο κόσμος μας και ο κόσμος τους βρίσκεται σε σύγκρουση», και οφείλουμε να ορθώσουμε ανάχωμα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και την πολεμική της μηχανή.
Πολλά συλλογικά σώματα και ατομικότητες έχουν εκφραστεί πολύ πιο διεξοδικά και εμπεριστατωμένα πάνω στις αντιφάσεις του καπιταλισμού, και τη μεθοδολογική ανεπάρκεια της μονολιθικής προσέγγισης της ανθρωπότητας, τα μέλη της οποίας ορίζονται ως εν δυνάμει δυνάστες, έτοιμοι να αλληλοσπαραχτούν για το κέρδος και την επιβολή. Θα προσπαθήσω να είμαι λιτός και περιεκτικός. Η φιλοσοφία των κυρίαρχων καθρεφτίζει τη βαρβαρότητα στην οποία έχουν παραδώσει τη συνείδηση και την κίνησή τους. Και πάνω σε αυτήν, προβαίνουν σε έναν ad infinitum αντικατοπτρισμό τους στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων. Αυτά τα ακόρεστα καθάρματα, λοιπόν, μας μέμφονται ως εν δυνάμει ανατροπείς της τάξης τους. Και έχουν δίκιο. Αδυνατούν όμως να κατανοήσουν πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται για το κέρδος, για την παραγωγή ανισοτήτων και βίαιων αλληλεπιδράσεων, για επιβολή. Δεν ενδιαφέρονται να «πάρουν τη θέσης τους». Παλεύουμε για μιαν άλλη θέαση των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά και της σχέσης των ανθρώπων με τα μη- ανθρώπινα ζώα και με το φυσικό περιβάλλον τους. Δεν βλέπουμε τα πάντα γύρω μας ως πόρους προς εκμετάλλευση και αφαίμαξη. Δεν είμαστε «λύκοι» για τον άλλον άνθρωπο. Παλεύουμε απέναντι στην κυρίαρχη τάξη που συντηρεί την αναπόδραστη υποταγή και τη σκλαβιά των ανθρώπων και της φύσης. Είμαστε άλλος ανθρωπότυπος. Ως αναγκαιότητα αντιλαμβανόμαστε την αρμονική, συλλογική ζωή της δυνητικής παγκόσμιας κοινότητας ανθρώπων.
Υπάρχει ένας άλλος κόσμος, με μιαν άλλη προσέγγιση και αντίληψη για τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις. Άνθρωποι που πιστεύουν και μάχονται για την ισότητα, τη δυνατότητα όλων να ζουν με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, με την ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη ως ηθική πυξίδα και ως θεμέλιο της συμπεριφοράς και των επιδιώξεών τους. Είτε τα άτομα αυτά αυτοαποκαλούνται αναρχικά, είτε όχι, είναι ο σπόρος ενός άλλου κόσμου. Ένας σπόρος που μουσκεύεται γλυκά από τις σταγόνες της βροχής, ενόσω μυρίζει χώμα νωπό. Ένας κόσμος με αυστηρό αξιακό κώδικα, που κοιτά κατάματα το φως των ζεστών ηλιόλουστων πρωινών χωρίς να καίγεται, δίχως να φοβάται ή να ντρέπεται να αντικρίσει τον εαυτό του. Είναι ριζική η διαφορά μας, χωρίς να θέλω να ξεπέσω σε εσχατολογικές προσεγγίσεις και ψυχωφέλιμες ερμηνείες περί «καλής φύσης» του ανθρώπου.
Είμαι αναρχικός επειδή πιστεύω αμετανόητα και αταλάντευτα στη δυνατότητα για άδολη κοινοτική συνύπαρξη και αυτοδιάθεση των ανθρώπων, στην ικανότητά τους να λειτουργούν με υπευθυνότητα και σεβασμό απέναντι στους άλλους ανθρώπους, στα άλλα ζώα, στο φυσικό περιβάλλον, και στην ικανότητά τους να θεμελιώσουν αυτές τις αξίες σε ένα κοινωνικό σύστημα αυτο-οργανωμένων και οριζόντιων κοινοτήτων, όπου το ατομικό καλό ταυτίζεται επαρκώς με το συλλογικό καλό, παλεύοντας από κοινού για την κοινοτική μας ευημερία, κόντρα στο αναπόφευκτο της φθοράς και του θανάτου μας, τον επακόλουθο φόβο και ανασφάλεια που επιφέρουν.
Δεν θα επεκταθώ σε κάποια συγκεκριμένη μηχανική ανάπτυξης του αναρχικού κοινωνικού συμβολαίου και κοινοτικής συγκρότησης. Η βιβλιογραφία είναι ατελείωτη, στην οποία μπορούμε να ανατρέξουμε για να αντλήσουμε εργαλεία και προτάσεις. Στο σήμερα, όπου όλα αυτά τα όμορφα φαντάζουν «ουτοπικά», ίσως και «ελαφρόμυαλα» για κάποιους δήθεν ρεαλιστές είτε εκ της δεξιάς, είτε εκ της αριστεράς, με την τελευταία να έχει παραδοθεί αμαχητί στον οκνηρό βίο των καφενείων και των μνημόσυνων τελετουργιών, προέχει να μετουσιώσουμε όλες αυτές τις τάσεις συμβιωτισμού σε οργανωτικά μοντέλα ικανά να παράξουν αντίλογο και αντίσταση στο καπιταλιστικό καθεστώς με πολιτικούς-πολεμικούς όρους. Παντού γύρω μας εγκολπώνεται η βία, η καταστολή, ο μιλιταρισμός, η επιτήρηση. Μας χτυπούν υλικά, ηθικά, υπαρξιακά. Ο μετα-βιομηχανικός καπιταλισμός έχει αναπτύξει ποικίλους και αθέατους ή δυσδιάκριτους τρόπους να μας καταπατά για να εξασφαλίσει τη διαιώνισή του. Τρομονόμοι, κάμερες παντού, αισθητήρες, γιγαντιαίοι όγκοι Big Data, αλγοριθμική οικοδόμηση του εσωτερικού εχθρού, στο φάντασμα του οποίου δικαιολογούν κάθε τους κτηνωδία, παραδειγματίζοντας συνολικά την κοινωνία και στρέφοντάς την προς την ιδιώτευση. Ας σταθούμε αντάξια της εποχής μας.
«Να μην ξεχνάμε ότι ο σκοπός του επαναστατικού λαϊκού αγώνα είναι να φανεί η κοινωνική αναγκαιότητα που υπάρχει για την ανατροπή του σημερινού καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού καθεστώτος, και παράλληλα να φανερωθεί και να καλλιεργηθεί στην πράξη ότι κάτι τέτοιο είναι πραγματοποιήσιμο και μπορεί να γίνει με νόμιμη, μακρόχρονη και σκληρή σύγκρουση ενάντιά του»
~Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας
Ένας κόσμος θεμελιωμένος στη βία μόνο αμαχητί δεν θα παραδοθεί, και οφείλει να ανατραπεί στον ολότητά του, δίχως ρεφορμιστικές αυταπάτες πρόσκαιρης βελτίωσης των ζωών μας. Ποιων ζωών; Λίγων λευκών πολιτών της Δυτικής Αυτοκρατορίας έναντι όλου του υπόλοιπου κόσμου, που μάλιστα έχουμε αναθεματίσει ως «υποανάπτυκτο», «τριτοκοσμικό», «αντιδημοκρατικό» και λοιπά ευφάνταστα; Αν αρνούμαστε να δούμε κατάματα τη συστημική βία που ενυπάρχει σε καθετί γύρω μας, αρνούμαστε να δούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Αν πάλι εντοπίζουμε, αποκωδικοποιούμε και ονοματίζουμε τη βία αυτή όπως της αρμόζει, οφείλουμε να πάρουμε θέση, να γίνουμε «πρόπλασμα» των επαναστατικών αρμάδων που θα αξιωθούν να μιλήσουν με ρεαλιστικούς όρους για επαναστατική ανατροπή.
Η επαναστατική δράση στο (εκάστοτε) εδώ και τώρα αποτελεί τη σταγόνα που ποτίζει τον σπόρο της εν δυνάμει ανατροπής της καπιταλιστικής-εξουσιαστικής θηριωδίας. Για να ανθίσει και να ορθώσει ακμαίο το δέντρο των αναρχικών μας οραμάτων, οφείλουμε να ξεθάψουμε το τσεκούρι του πολέμου, να αγκαλιάσουμε τις πρακτικές εκείνες που μας γαλουχούν ως μαχήτριες/ες, να αγκαλιάσουμε με θέρμη τις ιστορικές μας ρίζες, να ξεφύγουμε από τον «γυάλινο πύργο» του μεταμοντερνισμού, της εξατομίκευσης, της παραίτησης και της πίστης πως «τίποτα δεν είναι εφικτό» και «όλα είναι μάταια». Είναι ζήτημα υψίστης σημασίας να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας και να τις οξύνουμε απέναντι στους δυνάστες μας.
«Ο νόμος θεμελιώνει το μονοπώλιο της βίας, ο νόμος της πλειοψηφίας ή εκείνων που σφετερίζονται αυτή την έννοια μέσα στο μονοπώλιο. Έτσι, η ελάχιστη μειονότητα των “Καλών Λευκών” επιβάλλει στο 90% της ανθρωπότητας μια ατελείωτη κτηνωδία. Αλλά η αλήθεια είναι πως για να δείτε τη βία έτσι όπως στην πραγματικότητα είναι, σας χρειάζεται ένας αποκωδικοποιητής. Θα πρέπει να πάτε πέρα από μια απλώς ενημερωτική περιγραφή και από την ελεημοσύνη. Κατά καιρούς αυτός ο αποκωδικοποιητής με πονάει. Θα ήθελα πολύ να μπορούσα να απαλλαχθώ από αυτόν. Αλλά βρίσκεται μέσα στο δέρμα μου. Και αποκωδικοποιεί, αποκωδικοποιεί χωρίς τέλος. Υπάρχουν μέρες, μέρες που δεν θα ήθελα να ήμουν παρά ένας μαλακάκος της αριστεράς».
~Jan-Marc Rouillan
11 Μάη 2026
Η μέρα της ένοπλης απαλλοτρίωσης στην τράπεζα Πειραιώς στην Κάτω Τιθορέα, και της εξαπόλυσης κυνηγιού μαγισσών από το αστυνομο-δικαστικό σύμπλεγμα εναντίον αναρχικών αγωνιστριών/ ων.
Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά. Πρωί 11ης Μάη πραγματοποιείται ένοπλη απαλλοτρίωση στον εν λόγω ναό της ταξικής εκμετάλλευσης που βρίσκεται στην κορυφή της καπιταλιστικής πυραμιδικής δομής, πράξη πλήρως νομιμοποιημένη από το επαναστατικό δίκαιο, όπως και κάθε ληστεία τράπεζας ή άλλου ταξικά προσανατολισμένου στόχου που επιστρέφει έστω και ένα μέρος των κλεμμένων πόρων στα χέρια των καταπιεσμένων και των εξεγερμένων. Περισσότερο από 5 ώρες αργότερα, 5 συντρόφια δέχονται κατασταλτική κυκλωτική επιχείρηση δεκάδων πάνοπλων φρουρών της δημοκρατίας, προετοιμασμένων αν χρειαστεί να ανοίξουν πυρ ενορχηστρώνοντας 5 κρατικές δολοφονίες στον Σχίνο Κορινθίας. Συγχρόνως μα και λίγο αργότερα την ίδια μέρα, πραγματοποιούνται οι συλλήψεις μιας συντρόφισσας σε επαρχιακή πόλη, ενός συντρόφου και εμού στην Αθήνα. Μπούκες στα σπίτια μας, απόπειρα αποπολιτικοποίησής μας, μιντιακός διασυρμός και κοινωνικός στιγματισμός, κρατητήρια, προφυλακίσεις και έπειτα «σιγή ιχθύος». Αναλάβαμε περήφανα την πολιτική μας ταυτότητα και δεν σκύψαμε κεφάλι. Κράτος, κεφάλαιο, δικαστικοί και δημοσιογράφοι εναρμονίστηκαν άρτια απέναντί μας. Όλα αυτά έχουν αναφερθεί αναλυτικά στο συλλογικό μας κείμενο που γράψαμε και οι 8 διωκόμενες/οι για την υπόθεση (https://athens.indymedia.org/post/1643001/), οπότε δεν θα επεκταθώ περαιτέρω.
Θα σταθώ εδώ σε δύο μόνο σημεία. Πρώτον, στο ατομικό μου κατηγορητήριο, ως δημόσια καταγραφή και ενημέρωση προς το αναρχικό-επαναστατικό κίνημα. Ήμουν το ένα από τα δύο άτομα που συνελήφθησαν στην Αθήνα, και έχω προφυλακιστεί στο κολαστήριο της Λάρισας. Έπειτα από έρευνα στην οικία μου, ανευρεθήκαν εργαλεία του ένοπλου επαναστατικού αναρχικού αγώνα, την ευθύνη των οποίων ανέλαβα εξ αρχής και εξ ολοκλήρου. Εν ολίγοις, επρόκειτο για δυο πιστόλια (το ένα εκ το οποίο μη λειτουργικό, καθ’ ότι σκουριασμένο) , πυροκροτητές, γεμιστήρες και δεκάδες φυσίγγια. Εν συνεχεία, στα πλαίσια του διογκωμένου κατηγορητηρίου στο οποίο χώρεσαν σχεδόν όλες τις ανεξιχνίαστες απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Αθήνα και επαρχία από το 2022 ως το 2026, μοίρασαν τα «τραπουλόχαρτα» και μου «έλαχε» η κατηγορία του φυσικού αυτουργού σε τρεις ένοπλες ληστείες τραπεζών στην Αθήνα, και σε μία κλοπή μοτοσυκλέτας. Τα στοιχεία «ατράνταχτα», παραθέτω αυτούσια φράσεις από τη μέχρι τώρα δικογραφία: «Προσομοίαζα σε μεγάλο βαθμό με τον φυσικό αυτουργό υπό έρευνα ληστειών» λόγω «σωματότυπου» και «κινησιολογίας». Όλα αυτά έρχονται να δέσουν με την από κοινού μας κατηγορία περί ένταξης σε «εγκληματική οργάνωση», ενορχηστρωμένη από κρατικούς εντολοδόχους, που είναι οι ίδιοι που στήριζαν άμεσα μιλιταριστικά το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ και τη μαζική εξόντωση Παλαιστινίων, καθώς και τις εγκληματικές ισοπεδωτικές επιθέσεις της αυτοκρατορίας κατά αραβικών λαών και των ενόπλων οργανώσεών τους. Δεν σκοπεύω δικαστικά να μείνω έρμαιο ενός αβάσιμου και αυθαίρετου κατηγορητηρίου που αποσκοπεί να μας «μπαζώσει» στα κελιά της δημοκρατίας.
Δεύτερον, θα ήθελα να σταθώ στον ιδεολογικό μηχανισμό που επιχείρησε την αποπολιτικοποίηση και την απομόνωσή μας, καθώς και τον ευτελισμό και την υποβάθμιση της υπόθεσής μας. Σε αντιπαραβολή με την αλληλεγγύη και τη στήριξη που δεχτήκαμε και συνεχίζουμε να δεχόμαστε. Από την πρώτη στιγμή που ολοκληρώθηκε το κατασταλτικό-εισαγγελικό έργο, ανέλαβαν δράση τα δημοσιογραφικά τσουτσέκια που έσπευσαν να μας κάνουν δολοφονία χαρακτήρα. Ο ρόλος τους είναι γνωστός και διαχρονικός, όντως «έκαναν τη δουλειά τους», προσπαθώντας να στρέψουν τα μάτια του κόσμου μακριά από το ότι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν ακόμα να αντιστέκονται με κάθε μέσο. Επιχείρησαν να ενσταλάξουν τον φόβο, την απέχθεια, τη ντροπή, εγκληματικοποιώντας και ποινικοποιώντας μας στον έσχατο βαθμό ξεδιαντροπιάς και ασυδοσίας. Θα ήθελα να απευθυνθώ σε όσα άτομα δεν έχει πολτοποιηθεί εντελώς ο εγκέφαλός τους, και αναγνωρίζουν τις τράπεζες ως αρπαχτικά που τους καταδυναστεύουν και τους καταληστευουν, με ολέθριες συνέπειες για το επίπεδο διαβίωσής τους. Θα ήθελα επίσης να απευθυνθώ με βλέμμα ταπεινό προς όλα τα αναρχικά συντρόφια και τους αξιοπρεπείς ανθρώπους που μας στήριξαν από τη πρώτη στιγμή. Εσείς είστε ο λόγος που το κρατικό αφήγημα κατέρρευσε σαν κάστρο στην άμμο, είστε η ζωντανή απόδειξη πως αξίζει να διεκδικούμε τη ζωή μας και την εξεγερμένη αξιοπρέπεια παντοιοτρόπως. Η φλόγα είναι στα χέρια σας, ο δρόμος ανοίγει προχωρώντας. Η φυλακή είναι μια πιθανή στάση στη διαδρομή όσων αγωνίζονται για έναν άλλο κόσμο. Αντιστοίχως πιθανός είναι και ο θάνατος στη μάχη. Οι εχθροί μας κάνουν τη δουλειά τους, ας κάνουμε κι εμείς τη δικιά μας.
Μπορεί οι συνέπειες κάποιων επιλογών να φαντάζουν ολέθριες. Όσο όμως υπάρχει αλληλεγγύη και αλληλοστήριξη μεταξύ μας, όσο παραμένει άσβεστη η φλόγα του επαναστατικού αναρχικού αγώνα, όσο λυσσομανούν ακόμη οι αγέρηδες της συνέχισης των μαχών μας από κάθε μετερίζι, και της υπομονής μας στον πόλεμο για την χειραφέτηση των ανθρώπων και την απελευθέρωση των μη ανθρώπινων ζώων και του φυσικού περιβάλλοντος από τα δεσμά της κυριαρχίας, τόσο θα διατρανώνεται ξανά και ξανά πως τίποτα δεν είναι μάταιο, τίποτα δεν τελείωσε. Στα χαμόγελά μας, στα αγέροχα βλέμματά μας και στα κεφάλια μας που δεν έχουν μάθει να σκύβουν και «δεν βολεύονται με λιγότερο ήλιο», εκεί βρίσκουν τον εφιάλτη τους όλα αυτά τα καθάρματα που προσπαθούν να μας θάψουν κάτω από τσιμέντο, κάγκελα και συρματοπλέγματα. Οι ιδέες δεν φυλακίζονται, ο αγώνας συνεχίζεται.
Δηλώνω περήφανος για τα συντρόφια μου και τη στάση τους απέναντι στην καταστολή, και τους στέλνω ολόψυχα σινιάλα δύναμης και αλληλεγγύης, αντλώντας αντίστοιχα δύναμη από το ατσάλινο χαμόγελό τους και την άκαμπτη περηφάνια τους. Περήφανος για τα συντρόφια εκτός τειχών που έδωσαν με συγκινητικό μεγαλείο ψυχής τη μάχη τους στην Ευελπίδων στις 15/05, που εκφράσανε έμπρακτα την αλληλεγγύη και τη μαχητικότητά τους. Περήφανος για τα συντρόφια που βρίσκονται έγκλειστα στις φυλακές της ελλαδικής επικράτειας μα και όλου του κόσμου, και παραμένουν αλύγιστα ως προς τη συνείδηση και την αξιοπρέπειά τους. Περήφανος για την ιστορία των αναρχικών, για τη αταλάντευτη επιλογή να σταθούν αξιοπρεπείς αντίκρυ στην Ιστορία και τις γκιλοτίνες της, για κάθε επαναστατημένο άνθρωπο που νίκησε τη μάχη με τον χρόνο, αφήνοντας πίσω διαχρονικά παραδείγματα εντιμότητας, αυτοθυσίας, μαχητικότητας και επαναστατικής ηθικής.
Κουβαλάω στην καρδιά μου όλα τα συντρόφια που έπεσαν στη μάχη, αναρχικούς/ές, κοινωνικούς ληστές, επαναστάτριες και εξεγερμένους από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Μικρός για να αντικρίσω το μεγαλείο του Κυριάκου Ξυμητήρη, του Λάμπρου Φούντα, του Χρήστου Τσουτσουβή, του Χρήστου Κασσίμη, του Mauricio Morales, του Alessandro Mercogliano, της Sara Ardizzone. Μικρός για να αντικρίσω το μεγαλείο του Σπύρου Δραβίλα, του Χάρη Τεμπερεκίδη, του Sebastian Oversluij. Μικρός μπροστά στον Μιχάλη Καλτεζά, στον Javier Recabarren, στον Δημήτρη Αρμακόλα, στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, μικρός μπροστά σε όλες και όλους τους πεσόντες του κοινωνικού-ταξικού πολέμου. Μικρά τα μάτια μου και ταπεινό το βλέμμα μου μπροστά σε τόσο εκτυφλωτικό φως.
«Σε όποιο τόπο και αν μας αιφνιδιάσει ο θάνατος, ας είναι καλοδεχούμενος. Αρκεί που η πολεμική μας κραυγή θα ακουστεί και ένα άλλο χέρι θα απλωθεί για να αρπάξει τα όπλα μας, και άλλοι άνθρωποι θα σηκωθούν για να συνοδέψουν το επικήδειο τραγούδι με το κροτάλισμα των πολυβόλων και καινούριες κραυγές πολέμου και νίκης».
~E. Che Guevara
ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ
ΛΥΣΣΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΑΚΟΝΙΣΜΕΝΗ
ΦΑΝΤΑΣΙΑ – ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ – ΡΙΣΚΟ
ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ, ΚΕΦΑΛΙΑ ΨΗΛΑ, ΠΕΡΗΦΑΝΑ, ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΞΥΜΗΤΗΡΗΣ ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΚΑΡΑΤΣΩΛΗ Γ. ΚΑΙ ΤΟΥΤΖΙΑΡΑΚΗ Σ., ΕΦΕΤΕΙΟ 29/10
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ
Γιάννης Τ.
«Σωφρονιστικό» Κατάστημα Λάρισας
10/2026
