Φοβάμαι τη μέρα που θα δω έναν άστεγο στον δρόμο
και θα τον προσπεράσω αδιάφορα…
Tη μέρα που θα γυρίσω στο άδειο σπίτι
και θα έχω συνηθίσει τη μοναξιά…
Tη μέρα που θα διαβάσω το αγαπημένο μου ποίημα
και δεν θα με αγγίξει…
Tη μέρα που θα τους πω
πως τόσα χρόνια είχαν δίκιο…
Tη μέρα που η έμπνευση
θα με εγκαταλείψει…
Tη μέρα που θα βγάλω λεφτά
και θα τα ξοδέψω σε πολυεθνικές…
Tη μέρα που η υπομονή μου θα τελειώσει…
Tη μέρα που θα μετατραπώ σε έναν θρασύ,
ιδιοτελή και εγωιστή άνθρωπο…
Tη μέρα που θα πω στο παιδί μου,
αν αποκτήσω, «πρέπει»…
Tη μέρα που θα χαμογελάσω πλατιά
σε κάποιο αυταρχικό αφεντικό…
Tη μέρα που θα προτιμήσω
το κλαμπ, από το βιβλίο…
Tη μέρα που θα αντιληφθώ μια αδικία
και δεν θα κάνω τίποτε για αυτή…
Tη μέρα που θα αποφύγω
όποιον κάποτε του μίλησα για ιδανικά…
Tη μέρα που το «τίποτε» στην ερώτηση
«τι σκέφτεσαι;» θα είναι αλήθεια…
Tη μέρα που θα πεθάνω και ως αίτιο
θα αναφέρεται η οξεία αλλοτρίωση…
Αγάπη σε εσάς και επίθεση στον κόσμο…
~Ουλρίκε Μάινχοφ (7/10/1934 – 9/5/1976)
Οι δύο μαθήτριές μας σπρώχθηκαν στο κενό από έναν τέτοιο κόσμο στον οποίο μεγάλωναν. Όπως όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στην κρίση που έφερε η άγρια καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Βίωσαν τον βίαιο εγκλεισμό, την πειθάρχηση της καραντίνας και την αποξένωση των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης». Με τους γονείς να αντιμετωπίζουν καθημερινά τη φτώχεια, με μισθούς που δεν φτάνουν για να επιβιώσεις και αναγκάζονται να δουλέψουν σε μια και δυο και τρεις δουλειές, την ανεργία, την εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία, τα εργατικά δυστυχήματα-δολοφονίες στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς.
Σε ένα σχολείο εξεταστικό κέντρο. Στοιβαγμένα σε άθλια αποστειρωμένα κτίρια, με καθηγητές που εξαναγκάζονται στην πειθάρχηση της «αξιολόγησης». Στο σχολείο-φυλακή με τον αυταρχισμό των διευθυντών, που επιχειρούν με εντολή του υπουργείου να επιβάλουν φόβο και τρόμο με αποβολές στη μαθητική κοινότητα, με τους ταξικούς φραγμούς της ελάχιστης βάσης εισαγωγής αλλά και την τράπεζα θεμάτων. Ταξικοί φραγμοί που τα οδηγούν στα φροντιστήρια, στα κέντρα ξένων γλωσσών (κξγ) και στα κέντρα μελέτης από το δημοτικό: Ακόμα και δέκα ώρες τη μέρα να αποστηθίζουν φόρμες και τυπολόγια επιτυχίας… Σε φροντιστήρια, κξγ και κέντρα μελέτης όπου επικρατεί εργασιακός μεσαίωνας με τις ατομικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου και τον φόβο για τις μαύρες λίστες, που φέρνουν την αποδοχή και τον εγκλωβισμό στην εξατομίκευση, στη φενάκη της… επιστημοσύνης. Εκεί που η επιτυχία είναι ονόματα και φωτογραφίες, δωρεάν διαφήμιση για την επιχείρηση και τα αφεντικά, ενώ οι δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν μαθήτριες και μαθητές ένδειξη αδυναμίας για τα… άλογα κούρσας που πρέπει μόνο να κερδίσουν…
Σε μια κοινωνία, στην οποία κράτος και κεφάλαιο επενδύουν στον πόλεμο. Την ίδια ώρα που ο ρατσισμός και ο φασισμός ξανασηκώνουν κεφάλι και ανάμεσα στους φτωχούς: Σεξισμός, κακοποίηση, επιθέσεις σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα, μίσος για μετανάστριες και μετανάστες. Σε μια πατριαρχική κοινωνία που προσπερνά, ως κάτι σύνηθες, τις γυναικοκτονίες…
Βιώνοντας την εφηβεία με φόβο και απομόνωση. Χωρίς αλληλεγγύη και συντροφικότητα μες την κρεατομηχανή του εξεταστικοκεντρικού συστήματος. Σε ένα απαξιωμένο κρατικό σχολείο, για να αυξηθεί η πελατεία των ιδιωτικών σχολείων. Ιδιωτικών σχολείων με εκατοντάδες απολύσεις και φρονηματικές διώξεις εργαζομένων. Ιδιωτικών σχολείων που μετατρέπονται σε… πλυντήρια του κεφαλαίου, όπου τα αφεντικά κρύβονται πίσω από funds και την ανωνυμία των πολυεθνικών. Σε φροντιστήρια που αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία των «επιτυχημένων που τους περιμένει ο παράδεισος» του καπιταλισμού που αλλοτριώνει, αλλά και πουλάνε το εμπόρευμα της «πίεσης», όπως το ευαγές ίδρυμα των νοτίων, για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία και τον ναρκισσισμό μιας πατριαρχικής κοινωνίας…
Θα το πούμε ξανά: Ο κόσμος αυτός δεν αλλάζει ούτε με ψηφοδέλτια, ούτε με περσόνες, ούτε με μηχανισμούς. Ο ακηδεμόνευτος αγώνας έχει τίμημα, αλλά δίνεται συλλογικά και από τα κάτω…
Άνεργες-άνεργοι, εργαζόμενες-εργαζόμενοι στην ιδιωτική εκπαίδευση να σταθούμε:
Ενάντια στην απομόνωση. Ενάντια στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον σεξισμό. Ενάντια στην κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία. Ενάντια στον πόλεμο.
Δίπλα στις μαθήτριες και στους μαθητές μας.
Διδάσκοντας Αξιοπρέπεια, Αντίσταση, Ταξική Αλληλεγγύη
Για να μην περάσει ο τρόμος και ο φόβος…
Πρωτοβουλία εργαζομένων και ανέργων στην ιδιωτική εκπαίδευση
https://erganidekp.wordpress.com/
