Συζήτηση με την Ήβη Καισερλή
Έχουμε κάνει διάφορες κουβέντες ανά διαστήματα με την Ήβη Καίσερλη, μιας που συναντιόμαστε στον Δρόμο. Σκεφτήκαμε να καταγράψουμε μία και έτσι, συναντηθήκαμε αυτή τη φορά για αυτή τη «συνέντευξη». Το χειμαρρώδες ύφος και η καθαρή ματιά της Ήβης είναι από τα χαρακτηριστικά που βάλαμε σε προτεραιότητα ώστε να αποδοθούν στον γραπτό λόγο. Αντί για μια «πετσοκομμένη», λοιπόν, περίληψη της συζήτησης, που «θα χώραγε μεν στα όρια του φύλ(λ)ου αλλά θα έχανε τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά», επιλέξαμε να τη δημοσιεύσουμε σε αυτοτελείς συνέχειες. Εδώ το Μέρος 3ο. Καλή απόλαυση!
*
Το φύλο πιστεύεις είναι επιλογή; Πώς το λες; «Όταν το φύλο σου δεν είναι αυτό που σου έχει «ανατεθεί» κατά τη γέννηση;»
Κατά τη γέννηση. Από εκεί και πέρα δεν είναι επιλογή για τον περισσότερο κόσμο, γιατί οι περισσότεροι ξέρουν ποιο είναι το πραγματικό τους φύλο από πολύ νεαρή ηλικία. Αλλά ακόμη και αν η συνειδητοποίηση αυτή έρχεται σε μεγάλη ηλικία, πάλι θεωρώ ότι δεν συνιστά σε επιλογή αυτό, παρά σε συνειδητοποίηση μιας κατάστασης που προϋπήρχε, που ήτανε λανθάνουσα.
Ενδιαφέρουσα προσέγγιση.
Ενδιαφέρουσα και λιγότερο επικίνδυνη. Δεν είναι επιλογή, γιατί με το να λες ότι το φύλο είναι επιλογή, μπορεί να εργαλειοποιηθεί αρνητικά απέναντι σου. Και να σου πουν ότι εφόσον είναι επιλογή, για να κάνεις αυτήν την επιλογή, καλύτερα να είσαι σε μια ηλικία ωριμότητας και να αρχίσεις να συντίθενται όροι που να αμφισβητούν το βίωμά σου, την ταυτότητά σου, την ίδια, αυτό που νιώθεις, που μπορεί να το νιώθεις από όσο μπορείς και θυμάσαι ή έχεις νόηση, ας πούμε.
Θα έδινες ορισμό για τη γυναίκα;
Δεν θα έδινα, όχι. Αν πρέπει να δώσω έναν ορισμό θα είναι εντελώς βιολογικός και αυτό είναι πολύ ενάντια σε αυτό που πιστεύω και που θέλω να πραγματεύομαι. Για μένα είναι εγκεφαλική η κατάσταση του φύλου. Δεν μπορώ να πω μόνο για τη γυναίκα γιατί δεν υπάρχει μόνο ένα φύλο. Δεν είναι μόνο το γυναικείο φύλο. Κατάλαβες; Υπάρχουν και τρανς άνδρες που το ξέρουν ότι είναι άνδρες από τη στιγμή που αρχίζουν να έχουν νόηση, καταλαβαίνουν, θυμούνται και ζουν. Το ίδιο πράγμα είναι. Η αίσθηση του φύλου για μένα είναι κάτι πολύ εγκεφαλικό. Είναι κάτι που το νιώθεις, που είναι έμφυτο. Δεν είναι επίκτητο, ας πούμε.
Και το επίκτητο έχει να κάνει και με το πολύ απλό «το μπλε για τα αγόρια, ροζ για τα κορίτσια». Κι αυτό είναι κάτι επίκτητο που σου φοριέται. Όπως και το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι από τη στιγμή που γεννιέσαι, ξέρω ‘γω, στο αντίθετο φύλο. Τι παιχνίδια θα έχεις, τι επιτρέπεται να κάνεις, με τι επιτρέπεται να κλαις, με τι επιτρέπεται να συγκινείσαι, τι συμπεριφορές θα έχεις. Τι είναι πιο αποδεκτό σαν «ανδρική» συμπεριφορά ή σαν πιο «γυναικεία». Τι απαγορεύεται! Άκου «απαγορεύεται» για ένα παιδί, ξέρω εγώ! Άκου πράγμα τώρα «Δεν θα το κάνεις αυτό γιατί δεν το κάνουν τα αγόρια»!
Αυτό σε διαμορφώνει. Άμα σου γεμίζουν το κεφάλι σου από μικρή ηλικία με σκατά, με έναν κουβά σκατά θα μεγαλώσεις για εγκέφαλο. Είναι πολύ αλήθεια και το λέω σαν άτομο που έχω κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια για να αποτάξω όλα τα εντυπωμένα σκατά, όλα αυτά τα θρησκευτικά, εθνικά, φυλετικά, τα του φύλου, πατριαρχικά. Πολύ δουλειά. Και τσάμπα κούραση. Για ποιο λόγο να το κάνω όλο αυτό; Επειδή είναι μαλάκες γύρω μου και με κάνουνε μαλάκα από παιδί; Γιατί να το ζήσω όλο αυτό; Χαμένος χρόνος.
Κλειδωνόμουν θυμάμαι σε κάποια φάση σε νεαρή ηλικία και έκλαιγα όταν έδειχναν τα πάθη του Ιησού Χριστού. Γιατί; Και εγώ πίστευα. Γιατί επειδή είμαι έτσι εμένα δεν με δέχεται ο Χριστός; Άκου αγκύλωση! Γιατί να το περάσω αυτό το πράγμα; Για ποιο λόγο να το ζήσω αυτό; Να περάσω αυτό το τραύμα; Αφού ούτε Θεός υπάρχει, ούτε μαλακίες τέτοιες ισχύουν.
Επίσης, αν είναι έτσι, τον θέλω αυτόν τον Θεό; Μάλλον όχι.
Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά.
Είναι πολύ απλό το ερώτημα «γιατί να το περάσω εγώ όλο αυτό; Γιατί να το αντιμετωπίσω;»
Ναι, γιατί να με πείσουν ότι εγώ είμαι κάτι που δεν χωράει σε τίποτα; Και ότι πρέπει να ντρέπομαι ή να νιώθω ενοχές; Έρχονται και μου κουνάνε τώρα το δάχτυλο και μου μιλάνε για ηθική, για το σεξ, για το ένα ή για το άλλο. Αφού αυτές, μωρή, είναι εικαστικοί. Εικαστικοί -πώς να το πω, τα εικάζουν αυτά. Τα πραγματεύονται, τα φιλοσοφούν, τα εικάζουν. Και άλλες, διδακτώρισσες της Παντείου, αρχιτεκτόνισσες, και άλλες τέτοιες «άριστες». Για τη συναίνεση, για τη διαθεσιμότητα, για την έκφραση της σεξουαλικής επιθυμίας, για τη δαιμονοποίηση της σεξουαλικότητας των εφήβων…
Άνθρωποι λες και δεν έχουν περάσει εφηβεία, προ εφηβεία ή μετεφηβεία. Που δεν αυτοϊκανοποιήθηκαν. Που δεν έχουν εξερευνήσει τον εαυτό τους. Που δεν έχουν φαντασιωθεί. Τι μου λες μαρή εμένα τώρα; Που το έχουν ξεχάσει λίγο αυτό ό,τι έχει συμβεί. Δεν είναι ακραίο όμως; Βλαμμένο δεν είναι αυτό το πράγμα; Δεν πασπατευόσουν όταν ήσουνα μικρή; Τι λες την άλλη πουτάνα επειδή κάνει σεξ στα 17-18 της; Θέλει και το κάνει. Και είναι αυτή πουτάνα; Εσύ δεν ήσουνα πουτάνα όταν εξερευνούσες το σώμα σου, να δεις πως δουλεύει; Που φαντασιωνόσουν διάφορα; Ό,τι τι; Δεν φαντασιώθηκες εσύ; Δεν. Αλλού. Αλλού αυτά.
Δεν είναι λίγο βλακεία όλα αυτά; Είμαι πολύ χύμα; Συγγνώμη αν σας κάνω να αισθάνεστε άβολα.
Καθόλου. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, νιώθουμε καλά.
Το ζήτημα είναι να μην ντρέπεται ένα παιδί για το σώμα του. Δεν ξέρω. Εγώ τα λέω τώρα αλλά δεν ξέρω ποιος είναι και ο σωστός τρόπος να μεγαλώνεις ένα παιδί. Ούτε εγώ ξέρω. Και για έναν σκεπτόμενο γονέα, νομίζω ότι είναι δύσκολο πράγμα.
Κανείς δεν ξέρει πώς να το κάνει.
Δεν είναι πολύ επιλογή το φύλο. Και νομίζω ότι αν τα παιδιά δεν είχαν πρόσβαση στην πληροφορία από τόσο νωρίς, να ξέρουν ότι «αυτό πρέπει» και «αυτό πρέπει να νιώθουν», δεν θα τα ένοιαζε. Δεν ενδιαφέρονται τα ίδια να έχουν μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα. Νομίζω ότι αν δεν προϋπήρχε όλη αυτή η μαλακισμένη κατήχηση σε σχέση με το φύλο, τα περισσότερα παιδιά θα κατέληγαν να είναι non-binary άτομα.
όλες οι τσούλες της γης
Τα προηγούμενα μέρη της συζήτησης μπορούν να βρεθούν στο apatris.org.
