Στην πόλη που ζούμε πλέον δεν βρέχει
οι μόνες λάσπες που θα μείνουν
είναι αυτές που αφήνουν οι αιματοβαμμένες μπότες των στρατιωτών
ούτε μια σταγόνα δεν κατεβαίνει πια στην γη
ούτε μια σταγόνα για να ξεπλύνει τον απόηχο του πολέμου
τις κραυγές, τα κλάματα ,τις προσευχές
η πόλη που ζούμε απλώνει κόκκινα χαλιά για τους δολοφόνους
ανοίγει τις αγκάλες της και τους περιθάλπει
οι μάγειρες μαγειρεύουν για αυτούς
οι σερβιτόρες σερβίρουν για αυτούς
τα αφεντικά πλουτίζουν από αυτούς
στον βούρκο που έχουμε πνιγεί, υπάρχουν μερικές παραφωνίες
μικρές φωνές που μεγαλώνουν
κραυγές που ενώνονται και γίνονται θύελλες…
Ωρίωνας
