ποίηση

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

Άτιτλο (Εντελβάις #60)

Να ζήσωΘέλω να ζήσω,να κοιτάζω να λάμπουντ’αστέρια.Να πηδώ κι να τρέχω ξέφρεναστα χωράφια, στα λιβάδια,να κυνηγώ λιβελούλες,να βουτώ στο νερό, στο κρασί,στην οικειότητα των γυναικών,να μεθώ από μια μέθη ζωής,και, αν γίνεται–τρουλουλού-μυτερό καπέλο–μέχρι κορεσμού – ε-ε…;Και ύστερα να συντρίψω,να βρωμίσω, να καταστρέψω,να ξύσω μέχρι το κόκκαλο,να διώξω τους χωροφύλακες,τους αστούς, τους παπάδες,τους λόγιους, τους σάπιους.Και […]

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

Οι εφτά άνεμοι της Σεκχμέτ (Εντελβάις #60)

Καλυφθείτε!κανείς δεν θα ξεφύγει από την οργή μουαυτήν που θα γνωρίσετεΗ Μητέρα έχυσε δάκρυα,εφτά πληγέςγια να σας πλήξουν αργάΕφτά κολάσειςμέστωσα μέσα στις φλόγες,στις πόρτες σαςΤο Ουτζάτ στέλνειεφτά ληστέςνα λεηλατήσουν τα σπίτια σαςΕφτά Ήλιους να ρίξουν τα τείχηκαι να αποτελειώσουν ό,τι απέμεινεαπό τα σκουπίδια που δοξάζετεΤο φως ανατέλλει για τη βιομηχανία σαςκαι η σιωπή σας με

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #60

οἱ μέλισσες ποὺ δὲ δοκίμασαν τὸ μέλι (Εντελβάις #60)

μιὰ μέρα θὰ ἀναμετρηθοῦμεμὲ ὅ,τι διαθέτει ὁ καθείςδέντρα σπαθιὰ λέξειςποῦ ξέρειςἴσως ν’ αὐτονομηθοῦνεἴσως ὁ κόσμος τουςλέω ἴσωςἴσως ὁρμήσουμε σὰν διψασμένοιγιατὶ ὁ κόσμος τους ἴσωςκαὶ γιατὶ ἡ ὀμορφιὰβρίσκεται τόσα χρόνια μπροστά μαςκλεισμένη σ’ ἕνα βάζο μέλικι οὔτε ψηλὸ ράφιοὔτε κανεὶς νὰ μαλώνειοὔτε τίποταὅμως πῶς γίνεταικάθε ποὺ πᾶμε νὰ τὸ ἀνοίξουμεπαγώνουν τὰ χέριαμιὰ μέραμὲ μιὰ τόσο δὰ

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #59

Άτιτλο (Εντελβάις #59)

Ο αέρας φύσηξε ξανά ζεστόςΨιθυρίζοντας αυτά που έγιναν τότεΚι αυτά που θα γίνουν ύστεραΣτα όνειρα μας μυρίζει καπνός και μας κοιτούν βαθουλωμένα σκούρα μάτιαΦαίνεται ο χειμώνας να τελειώνειαλλά άγνωστο πια το τί έρχεται στο κατόπι τουΤα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν από συνήθεια αλλά εμείς θα προτιμήσουμε να μείνουμε άγονεςΆλλωστε,ο κόσμος στις μέρες μας είναι κατακόκκινοςσα

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #59

Φέτος η καταιγίδα δεν θα έρθει (Εντελβάις #59)

Στην πόλη που ζούμε πλέον δεν βρέχειοι μόνες λάσπες που θα μείνουνείναι αυτές που αφήνουν οι αιματοβαμμένες μπότες των στρατιωτώνούτε μια σταγόνα δεν κατεβαίνει πια στην γηούτε μια σταγόνα για να ξεπλύνει τον απόηχο του πολέμουτις κραυγές, τα κλάματα ,τις προσευχέςη πόλη που ζούμε απλώνει κόκκινα χαλιά για τους δολοφόνουςανοίγει τις αγκάλες της και τους

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #58

Κατάσταση πολιορκίας (Eντελβάις #58)

Κατάσταση πολιορκίας III Χρόνος παραμορφώθηκε, Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν. Ξέρεις πού θα με βρεις, Εγώ ο Φόβος. Εγώ ο θάνατος. Εγώ η μνήμη, ανήμερη. Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου, εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής. Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου. Θα θρυμματίζω τον ύπνο

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #58

Εποχικές συγκρούσεις (Εντελβάις #58)

Εποχικές συγκρούσεις «Γιατί τόσο πολύ παθιάζεστε και φθείρεστε σ᾿ εποχικές συγκρούσεις;» μάς είπε κάποιος ποιητής σύντροφος παλιός τής εξορίας. «Έχω δει τόσα βασίλεια να γκρεμίζονται κι άλλα να υψώνονται στη θέση τους, τόσους άρχοντες να πέφτουν και τούς επίγονους να ερίζουν για το θρόνο. Μονάχα ή ποίηση είναι αιώνια. Λοιπόν, μη σπαταλιέστε σε πράγματα παροδικά».

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #58

Κατάσταση πολιορκίας III (Εντελβάις #58

Χρόνος παραμορφώθηκε,Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.Ξέρεις πού θα με βρεις,Εγώ ο Φόβος.Εγώ ο θάνατος.Εγώ η μνήμη, ανήμερη.Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγελικά.Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,ώσπου ν’

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Sumud (Εντελβάις #57)

Αντάρα χτυπάει τα κλαδιά της ελιάςπόλεμος σημαίνει θάνατος, ξεριζωμός Οι ρίζες φυτρώνουν ανάμεσα σε τανκςη προσφυγιά πληγή βαθιά, εκτοπισμός Ο κόσμος δεν γυρνάει για εμάςλήθη σημαίνει να ξεχνάς λέξεις που δεν γράφτηκαν από εμάςποτίζουν το χώμα που πατάς το όπλο μου κραδαίνω σαν με κοιτάςαντίσταση σημαίνει να αγαπάς ζωή μικρή ανώφελα δεν σε αφήνω να

ΕΝΤΕΛΒΑΪΣ, ΦΥΛΛΟ #57

Πολιτεία χωρίς όνομα (Εντελβάις #57)

ΙΥ έρημοι δρόμοι βραδυνοίπου τους στοιχειώνει ο θάνατοςπου τους νοτίζουν τα δάκρυακι η νωπή μνήμηδρόμοι που κάθε νύχταπου μόνο τη νύχταοδηγούν τα βήματά μαςετοιμάζουνε την συνάντησή μαςτην μεγάλη μας συνάντηση έχω να κάνω έναν πικρόδρόμο για να σε βρω τις νύχτες κάνει παγωνιάσφίξε τα δόντια σου αδερφέτις νύχτες κάνει απόγνωσηπέτρωσε την καρδιά σουτις νύχτεςποιος περίμενε

Κύλιση στην κορυφή