Ο αέρας φύσηξε ξανά ζεστός
Ψιθυρίζοντας αυτά που έγιναν τότε
Κι αυτά που θα γίνουν ύστερα
Στα όνειρα μας μυρίζει καπνός και μας κοιτούν βαθουλωμένα σκούρα μάτια
Φαίνεται ο χειμώνας να τελειώνει
αλλά άγνωστο πια το τί έρχεται στο κατόπι του
Τα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν από συνήθεια αλλά εμείς θα προτιμήσουμε να μείνουμε άγονες
Άλλωστε,
ο κόσμος στις μέρες μας είναι κατακόκκινος
σα σπασμένο ρογδι
Κι αν μας πουν πως ήρθε η άνοιξη; ίσως μας περιπαίζουν
Μέχρι κι ο Δρ. Χρόνος ψεύδεται πότε πότε,
μα εγώ ξέρω:
Φέτος οι Δήμητρες δε θα δουν τις κόρες τους
και εγώ γυναίκα πια ολόκληρη
ζητάω τη μάνα μου στον ύπνο μου
Osteolaemus tetraspis
