«Ή θα νικήσουμε, ή θα νικήσουμε»

Εδώ και 16 χρόνια, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών υπάρχει ως μία από τις μεγαλύτερες αυτοοργανωμένες και απελευθερωμένες γειτονιές στην Ευρώπη. Σε αυτά τα 8 οικοδομικά τετράγωνα στην καρδιά της Αθήνας, 400 κάτοικοι, από 27 διαφορετικές χώρες που μιλούν 20 διαφορετικές γλώσσες, με διαφορετικές θρησκείες, ιδεολογίες, ηλικίες και μπακγκράουντ, ζουν, αγωνίζονται και οργανώνονται μαζί. Βασισμένη στην κοινοκτημοσύνη, την αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια και την οριζοντιότητα, η κοινότητα όχι μόνο έχει φιλοξενήσει, στεγάσει, θρέψει και υποστηρίξει χιλιάδες άτομα όλα αυτά τα χρόνια – δείχνει επίσης πώς η συλλογική αυτοοργάνωση και η κοινοτική ζωή είναι εφικτή, ακόμη και σε ολοένα και πιο επισφαλείς εποχές.

Η Κοινότητα των Προσφυγικών έχει καταφέρει να χτίσει μια πολιτικά ενωμένη γειτονιά με πολλά κατειλημμένα διαμερίσματα και πάνω από είκοσι διαφορετικές δομές βασισμένες στις ανάγκες των κατοίκων, όπως είναι τα έξης:

• Η Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης και τον βρεφονηπιακός σταθμός, που λειτουργούν καθημερινά με πλήρες εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τα παιδιά της Κοινότητας Προσφυγικών και της ευρύτερης γειτονιάς, σε άμεση συνεργασία με σχολεία, συλλόγους γονέων και σωματεία εκπαιδευτικών στους Αμπελόκηπους, σε όλη την Αττική και σε όλη τη χώρα.
• Η Δομή Υγείας και το Κοινωνικό Φαρμακείο, που προσφέρουν φροντίδα σε κατοίκους της γειτονιάς που έχουν ανάγκη, σε συνεργασία με δεκάδες αυτοοργανωμένες δομές υγείας, κοινωνικά ιατρεία και σωματεία εργαζομένων στον τομέα της υγείας σε πανελλαδικό επίπεδο.
• Η Δομή Φιλοξενίας Θεραπευόμενων και Συνοδών του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου «Ο Άγιος Σάββας», σε συνεργασία με το σωματείο εργαζομένων του νοσοκομείου.
• Η Δομή Συλλογικού Φούρνου «Berkin Elvan» που παράγει καθημερινά ψωμί και αρτοσκευάσματα για τους κατοίκους της γειτονιάς και όλης της Αθήνας.
• Η Δομή Τεχνικών Εργασιών για τη συνεχή συντήρηση των κτιρίων των Προσφυγικών.
• Η Δομή Συλλογικού Καφενείου και Σινεμά για παιδιά και ενήλικες, που προσφέρει ψυχαγωγία και συμβάλλει στην πολιτιστική ανάπτυξη των κατοίκων της γειτονιάς και της ευρύτερης Αθήνας.
• Η Γυναικεία Δομή, για την συλλογικοποίηση και ενδυνάμωσή γυναικών και θηλυκοτήτων, τη δημιουργία και διάδοση μιας κουλτούρας που αντιτίθεται στο πατριαρχικό σύστημα, λειτουργώντας επίσης ως καταφύγιο έκτακτης ανάγκης για γυναίκες και θηλυκότητες που έχουν ανάγκη.

Όλες οι δομές της Κοινότητας είναι ανοιχτές σε όλους και λειτουργούν με βάση την αυτοοργάνωση και την αμοιβαία αλληλεγγύη. Πέρα από τον κοινωνικό της χαρακτήρα, η Κοινότητα των Προσφυγικών βρίσκεται σταθερά στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών, πολιτικών, ταξικών και διεθνιστικών αγώνων, καθώς εντός της Κοινότητας διαμένουν επίσης αγωνιστές από την Ελλάδα αλλά και από διάφορες γωνιές του κόσμου, καθώς επίσης και επαναστατικές οργανώσεις από την Τουρκία και το Κουρδιστάν.

Η κοινότητα γίνεται όλο και πιο δυνατή, αλλά το ίδιο ισχύει και για την κατάσταση καταστολής. Τα εταιρικά «megaprojects» και ο εξευγενισμός που πολιορκούν την Αθήνα έχουν θέσει τη γειτονιά στο επίκεντρο μιας ολοκληρωτικής επίθεσης που εξαπέλυσε το κράτος και το κεφάλαιο εναντίον της κοινωνίας στο σύνολό της. Το καλοκαίρι του 2025, η περιφέρεια ξεκίνησε κρυφά, μέσω σύμβασης, το σχέδιο εκκένωσης των τεσσάρων πρώτων μπλοκ της κοινότητας και ανακαίνισής τους στο πλαίσιο εξευγενισμού της περιοχής.

Στην αρχή του 2026, η τοπική αυτοδιοίκηση έθεσε σε εφαρμογή τη νέα φάση του σχεδίου της, χρησιμοποιώντας πληρωμένα άρθρα από κυβερνητικούς εκφραστές και προωθώντας όλα τα βήματα που προβλέπουν τη βίαιη εκκένωση της Κοινότητας Προσφυγικών εντός των επόμενων έξι μηνών και — όπως συνήθως — μια μεγάλη σπατάλη δημόσιου χρήματος. Την τελευταία δεκαετία, αυτή είναι η τέταρτη φορά που το κράτος και η κυβέρνηση επιχειρούν έξωση και λεηλασία των Προσφυγικών. Αυτή τη φορά φαίνεται να είναι η πιο σοβαρή και πρόκειται να εφαρμοστεί άμεσα.

Από την 5η Φεβρουαρίου ο Αριστοτέλης Χατζής και από την 1η Μάη η Suzon Doppagne, μέλη και κάτοικοι των Προσφυγικων, βρίσκονται σε απεργία πείνας μέχρι θανάτου. Είναι μια συλλογική πράξη, που εκφράζει την αποφασιστικότητα της κοινότητας να παλέψει μέχρι τέλους για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Τα αιτήματα του αγώνα συνοψίζονται στα παρακάτω:

• Άμεση ακύρωση των πλάνων «αναβάθμισης» και «εξευγενισμού» της γειτονιας.
• Όλα τα μέλη της κοινότητας να παραμείνουν στα σπίτια τους, επιτρεπόμενα να ζήσουν τη ζωή που δημιούργησαν στη συλλογικότητα.
• Να δοθουν εγγυήσεις για την επιδιόρθωση των Προσφυγικών στη μη κυβερνητική οργάνωση «Κάτοικοι και φίλοι Προσφυγικων Λ. Αλεξάνδρας μη κυβερνητική νομική ομάδα».

Όλο αυτό το διάστημα δεκάδες αλληλέγγυων από όλο τον κόσμο, σύντροφοι και φίλοι προχώρησαν σε συμβολικές μονοήμερες-τριήμερες απεργίες πείνας. Όσο γράφονται αυτές οι γραμμές και μέχρι να κυκλοφορήσει το φύλλο οι απεργοί πείνας διατρέχουν κίνδυνο και κυρίως ο σύντροφος Αρίστος. Παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα από κείμενα των ιδιών:

«[…] Είναι γεγονός ότι από την έναρξη της μέχρι και σήμερα, η απεργία πείνας πλαισιώθηκε από ένα ευρύ φάσμα αλληλέγγυου κόσμου. Ήδη μέχρι στιγμής έχουν εξαντληθεί τα βασικά μέσα προπαγάνδισης, όπως οι 3 πορείες με τη συμμετοχή χιλιάδων αλληλέγγυων απ’ όλο το φάσμα του ανταγωνιστικού χώρου, παρεμβάσεις σε περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια, και στον προαύλιο χώρο της βουλής κατά τη συνεδρίαση των πολιτικών αρχηγών με θέμα το κράτος δικαίου, επερωτήσεις στη βουλή από δημοσιογράφο και πολιτικά κόμματα, παρεμβάσεις και συνεντεύξεις σε διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης και εφημερίδες, παρεμβάσεις σε ελληνικές πρεσβείες, καθώς και δράσεις αλληλεγγύης στο εξωτερικό, δηλώσεις κι επισκέψεις στη γειτονιά των Προσφυγικών από καλλιτέχνες ευρείας αναγνωρισιμότητας, δηλώσεις αλληλεγγύης από το εξωτερικό, από τους Ζαπατίστας μέχρι τη Ροζάβα και από τις ΗΠΑ μέχρι τη Σιγκαπούρη, παρεμβάσεις σε χώρους όπου διεξάγονται συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Καθώς για την υποστήριξη των αιτημάτων της Κοινότητας, χιλιάδες υπογραφές έχουν ήδη συλλεχθεί, ενώ η εκστρατεία στήριξης των αιτημάτων συνεχίζεται με καθημερινή παρουσία στην πλατεία του Συντάγματος και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Σε πανελλαδικό επίπεδο το ανταγωνιστικό κίνημα δίνει μια συνεχή παρουσία με κείμενα, πανό και δράσεις αλληλεγγύης, ενώ στην Αθήνα πολλές σταθερές ή μη συνελεύσεις έχουν μεταφερθεί στο Κοινωνικό Κέντρο των Προσφυγικών. Παράλληλα, πλήθος εκδηλώσεων λαμβάνουν χώρα στα Προσφυγικά σε ένδειξη αλληλεγγύης και πρακτικής υποστήριξης εκ μέρους των διοργανωτών τους, ενώ σχεδόν σε καθημερινή βάση διεξάγονται πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις […].

Προς τιμήν της Helin Bolek, θα ήθελα να αφιερώσω στη μνήμη όλων των μαρτύρων του Group Yorum, των 200ων της Καισαριανής, της Πρωτομαγιάς του 1944, του Τάσου Τούση που έπεσε στις 9 Μαΐου του 1936 και όλων των μαρτύρων της εξέγερσης του Μαΐου 1936 στη Θεσσαλονίκη, των αναρχικών μαρτύρων του Σικάγο του 1886 και όλων όσων έπεσαν για την πανανθρώπινη λευτεριά, τους στοίχους του Αισχύλου από την τραγωδία Προμηθέας Δεσμώτης:

«Τα ‘ξερα τούτα τα μηνύματα
που αυτός μου φέρνει και τιμή μου το βρίσκω
να με παιδεύουν ως εχθρό οι εχθροί μου.
Εμπρός! Πάνω μου ας πέσει της φωτιάς
η δίστομη πλεξούδα, κι ο αιθέρας
ας ταραχθεί με τις βροντές και τον σπασμό
άγριων ανέμων κι η ορμή τους
τη γη ας τραντάξει ριζοθέμελα
και το θαλάσσιο κύμα με βουητά
ας κλείσει τις ουράνιες τις διαβάσεις
των αστεριών κι ας ρίξει το κορμί μου
στα μαύρα Τάρταρα, μέσα στη δίνη
μιας αδυσώπητης ανάγκης!
Δεν θα με θανατώσει ό,τι κι αν κάνει!»
«Ω σεβαστή μητέρα μου κι αιθέρα,
εσύ φως που τα πάντα περιζώνεις,
με βλέπεις πόσο άδικα υποφέρω;»

Χωρίς να υποτιμάω τη ζωή μου, τις δυνατότητες μου ως ένας άνθρωπος αφιερωμένος και με πίστη στο κοινωνικό σύνολο, προτιμώ να είμαι ο πρώτος στη σειρά ως ένας άνθρωπος που έχω ζήσει περισσότερα από τα παιδιά των Προσφυγικών, από τα νεότερα από τα μέλη της Κοινότητας, δίχως υποχρεώσεις, με όλα τα προνόμια που έχει ένας άντρας, δυτικός, στον τόπο του. Αλλά πολύ περισσότερο με τη βεβαιότητα ότι κάθε μου σκοπός, κάθε μου όνειρο, κάθε στιγμή που θα ήθελα να ζήσω θα συνεχιστεί μέσα απ’ τους αγώνες των συλλογικών οργάνων που είμαι δεσμευμένος – την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και την Πλατφόρμα Συνομοσπονδιακής Ένωσης. Στην τελική, θα συνεχίσει μέσα σε κάθε κομμούνα, δομή, απελευθερωμένο χώρο από το κράτος, τον καπιταλισμό και την πατριαρχία. Αν είναι να είμαι ο πρώτος που θα πεθάνω, μπορώ εκ’ των προτέρων και με θράσος να πω: Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί!

Αριστοτέλης Χαντζής
Για την ανυποχώρητη συνέχιση της απεργίας πείνας μέχρι Θανάτου, για την υπεράσπιση της ζωής
https://athens.indymedia.org/post/1641123

 

 

Ονομάζομαι Suzon Doppagne, είμαι κάτοικος και μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών,
και σήμερα, 1η Μαΐου, ξεκινάω απεργία πείνας μέχρι θανάτου, για την υπεράσπιση της ζωής.

Αποφάσισα να συμπορευτώ μαζί με τον σύντροφο Αριστοτέλη Χαντζή, που σήμερα συμπληρώνει 86 ημέρες απεργίας πείνας. Επέλεξα τη σημερινή ημέρα αγώνα, θυμούμενη τους μάρτυρες του Σικάγο του 1886 και τους 200 αγωνιστές της Καισαριανής. Το ελληνικό κράτος και όλοι οι θεσμοί του δεν ανταποκρίθηκαν μέχρι τώρα στα αιτήματά μας, επέλεξαν τη σιωπή και αφήνουν τον Αριστοτέλη Χαντζή να ακολουθήσει το μονοπάτι του θανάτου. Τώρα, θα φέρουν και την ευθύνη του δικού μου θανάτου. Σήμερα, μετά από 86 ημέρες απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χαντζή κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών είναι το ζωντανό παράδειγμα ότι ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός, σε ρήξη με τον κυρίαρχο καπιταλιστικό, πατριαρχικό κόσμο. Σε μια εποχή παγκόσμιας κρίσης και ενός παγκοσμίου πολέμου, ο μόνος τρόπος για να μπορέσουν οι κοινωνίεςμας να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν ένα άλλο Παράδειγμα, είναι χτίζοντας τον κόσμο της Κοινότητας, της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης. Και αυτός είναι ο λόγος που τα Προσφυγικά δέχονται επίθεση.

Όλα αυτά τα χρόνια, η Κοινότητα έχει δώσει απαντήσεις τόσο στις κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων όσο και στις επιθέσεις που έχει δεχτει από το κράτος και την καταστολή. Έτσι, έχει χτιστεί η συλλογική μας δύναμη και οι δεσμοί μεταξύ μας.

Παραθέτω τα λόγια μας ως Γυναικεία Δομή των Προσφυγικών, με την ευθύνη και τη δέσμευση που έχω ως μέλος της:

«Αυτή η συντροφικότητα που δημιουργείται, διαμορφώνει ένα συνολικό σύστημα αξιών και στάσεων που εκφράζεται από τον τρόπο με τον οποίο θα συνομιλήσεις με τη γειτόνισσα σου, μέχρι τον τρόπο που θα σταθείς στον δρόμο και δε θα αφήνεις κανέναν και καμιά πίσω σου. Στην ουσία αυτοί οι δεσμοί αποτελούν τη συλλογική μας δύναμη, που είναι το όπλο για την αυτοάμυνα μας».

Προχωράω σε αυτή την απεργία πείνας μέχρι θανάτου, πάνω στη βάση της συλλογικής απόφασής μας ως Κοινότητα να δώσουμε αυτόν τον αγώνα μέχρι τέλους. Με σεβασμό στη ζωή και για την υπεράσπιση της Κοινότητας, των δομών της, των ανθρώπων, των σχέσεων, του δικαίου και συνολικά της κοινωνικής μας πρότασης.

Suzon Doppagne
από το «γράμμα προς την κοινωνία, την οικογένειά μου, τους φίλους & τις φίλες μου»

https://www.firefund.net/saveprosfygika

Περισσότερα για τον αγώνα της κοινότητας, τις δράσεις αλληλεγγύης και την στήριξη και την εξέλιξη των απεργιών πείνας: sykaprosquat.noblogs.org/save-prosfygika

επιμέλεια: ManoRoco