Καταληψίας #59

Οδεύοντας προς την ουτοπία

Σε αυτόν τον σάπιο κόσμο που έχουμε βρεθεί, οι καταλήψεις γίνονται πλοία που μας ταξιδεύουν σε ουτοπίες, όπου μπορεί ποτέ να μην φτάσουμε, αλλά κάθε μέρα θα κάνουμε και ένα βήμα παραπέρα, με πείσμα και συνέπεια, με το βλέμμα στραμμένο πάντα πρoς την επαναστατική υπόθεση.

Κατάληψη SONUNA KADAR

Στις 25 Απριλίου επιλέξαμε να δώσουμε ζωή σε ένα άδειο κτήριο στη γειτονιά της Παναγίας Φανερωμένης. Με τη στήριξη πολλών συντροφιών/καταληψιών από τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, ανοίξαμε την πόρτα του διώροφου στην Πιστών 9, καλώντας ταυτόχρονα συγκέντρωση υπεράσπισης του κτηρίου. Μοιράζοντας κείμενα στους γείτονες και μιλώντας μαζί τους καθώς ανοίγαμε το κτήριο, αντιληφθήκαμε ότι η κίνησή μας –παρ’ ότι ανοίκεια– ήταν κάτι παραπάνω από θεμιτή σχεδόν σε όλες τους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε εργασίες καθαρίσματος και ξεμπαζώματος του χώρου. Στο ένα από τα δύο κεντρικά πανό που κρεμάστηκαν στην πρόσοψη του κτηρίου αφιερώσαμε την κατάληψη στον σύντροφο Κυριάκο Ξυμητήρη και στη συντρόφισσα μας Γεωργία Κ. Η ανιδιοτέλεια, η επαναστατική παρακαταθήκη, η αξιοπρέπεια και ο χαμός του πρώτου, ήταν η σπίθα για να το πρωτοσκεφτούμε, και η αποφασιστικότητα, το πάθος, η πολιτική συνεισφορά και η διαρκής εξεγερτικότητα της δεύτερης, το βοήθημα για να το κάνουμε. Στο άλλο κεντρικό πανό έγινε αναφορά στους αγώνες που έχουν ως σημείο αναφοράς και αιχμή το καταληψιακό, την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και την απεργία πείνας μέχρι θανάτου του συντρόφου Αρίστου, καθώς και τα διωκόμενα συντρόφια της Ματρόζου. Είναι ένα σινιάλο αλληλεγγύης, ένα κλείσιμο ματιού, μια δέσμευση ότι τους/ις/α έχουμε στον νου μας, και δεν θα αφήσουμε καμία ποινική καταστολή αναπάντητη, καμία εκκένωση κοινότητας δίχως πολιτικό κόστος, κανέναν καταληψία στη φυλακή. Στη συνέχεια ξεκίνησε στα σκαλάκια έξω απ’ τον κατειλημμένο χώρο εκδήλωση για το καταληψιακό κίνημα στην ελλάδα, με συμμετοχή συντροφιών από αρκετές πόλεις και τηλεφωνική επικοινωνία με την έγκλειστη συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά, η οποία μάς μετέδωσε το πάθος της και την αλληλεγγύη της προς αυτό το νέο εγχείρημα, ενώ μας έκανε ενημέρωση για την έκβαση της δίκης τους. Δυστυχώς η εκδήλωση δεν ολοκληρώθηκε.

Στις 2 ώρες αφού είχαμε ανοίξει το κτήριο, και όντας περίπου 150 άτομα, αποπειράθηκαν να μας περικυκλώσουν πολυπληθείς αστυνομικές δυνάμεις, δηλαδή 3 διμοιρίες ΜΑΤ, μαζί με ΔΡΑΣΗ, ΔΙΑΣ ΚΑΙ ΖΗΤΑ ερχόμενες από όλες τις κατευθύνσεις […] Οι μπάτσοι στη συνέχεια μπήκαν στην κατάληψη σπάζοντας την κλειδαριά, κατέβασαν τα πανιά και έβαλαν δικό τους λουκέτο. Εμείς από πλευράς μας θέλουμε να δηλώσουμε πώς είμαστε αποφασισμένες να δώσουμε αυτό τον αγώνα να στεγάσουμε σε ένα κτίριο τις αναρχικές πρακτικές και τις εξεγερσιακές ιδέες μας, δίνοντας ζωή τόσο σε αυτό όσο και σε κάθε προλεταριοποιημένη γειτονιά. Με την οξυμένη κρατική καταστολή να καθιστά εξαιρετικά δύσκολο ένα τέτοιο εγχείρημα, θεωρούμε πως η επίτευξη του στόχου απαιτεί μέγιστη δυνατή συσπείρωση, επιμονή, δύσκολες/σύνθετες πολιτικές αποφάσεις και λύσσα. Με πολιτική ειλικρίνεια και αξιοπρέπεια θα πορευτούμε, κάνοντας ό,τι είναι απαραίτητο για να έχουμε δίπλα μας τις συντροφικές σχέσεις που απαιτεί η εποχή.

https://athens.indymedia.org/post/1640853/
https://athens.indymedia.org/post/1640871/

Ανακοίνωση για την επιχειρούμενη εκκένωση της κατάληψης Πάτμου και Καραβία 23

Η Δημοτική Αρχή του Χάρη Δούκα και οι φερόμενοι ως ιδιοκτήτες της κατάληψης –οι «Κτιριακές Υποδομές Α.Ε.»–, με πρόσχημα τον καθαρισμό του κτήματος της Πάτμου και Καραβία από τα ξερόχορτα, επιδιώκουν την εκκένωση και τη στρατοπέδευση των μπάτσων του Χρυσοχοΐδη στη γειτονιά μας. ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ!
Στις 07/04/2026 οι Κτιριακές Υποδομές (ΚΤΥΠ) ανέθεσαν στην ιδιωτική εταιρεία «Αλίανθος» Βλαχογιάννη & ΣΙΑ έργο αξίας 36.642€, για ένα απλό καθάρισμα κήπου από ξερόχορτα. Από τη λεπτομερή μελέτη της σύμβασης ΑΔΑ: Ψ4ΤΗΟΞΔΡ-Ρ5Α αποκαλύπτεται το μέγεθος της κομπίνας: Το κτήμα της Πάτμου & Ευγ. Καραβία πριμοδοτείται ξεκάθαρα καθώς για επιφάνεια καθαρισμού 2.161,20 τ.μ. τού αποδίδεται ποσοστό 5,28% επί του προϋπολογισμού, ενώ με καθαρά αναλογική κατανομή βάσει εμβαδού θα αντιστοιχούσε περίπου σε 1,44%. Δηλαδή λαμβάνει περίπου 3,66 φορές μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που θα δικαιολογούσε η επιφάνειά του. Η κομπίνα γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν συγκριθεί με το οικόπεδο στην Βόλβης, Κρώμνης & Οφριούντος, το οποίο έχει ακριβώς το ίδιο εμβαδόν καθαρισμού, 2.161,20 τ.μ., αλλά επιβαρύνει τον προϋπολογισμό μόνο με 1,96%. Είναι προφανές πως ο Δήμος αναλαμβάνει το ρίσκο της εκκένωσης, με το να λαδώσει τους υπερεργολάβους του έργου με δημοτικό χρήμα.

Ενημερώνουμε προς πάσα κατεύθυνση πως το κτήμα της Πάτμου και Καραβία είναι εδώ και ένα χρόνο καθαρό τόσο από ξερά χόρτα, όσο και από μπάτσους, «ευαίσθητους» δημαρχαίους και καλοθελητές ρουφιάνους. Θυμίζουμε, επίσης, πως τον Ιούνη 2023, η Δημοτική Αρχή του Μπακογιάννη εκκένωσε εκδικητικά την κατάληψη για τη συμμετοχή των κατοίκων στον αγώνα υπεράσπισης του Πάρκου Δρακόπουλου. Ο Μπακογιάννης τότε χρησιμοποίησε το πρόσχημα της επικινδυνότητας των τοιχίων της εξωτερική όψης της κατάληψης, ενώ σήμερα ο Δούκας εμπνεύστηκε ως δικαιολογία τον καθαρισμό των ξερόχορτων. Του θυμίζουμε πως είμαστε σάρκα από τη σάρκα των αγώνων υπεράσπισης του πρασίνου στα Πατήσια. Δεν ήρθαμε από το φεγγάρι, ώστε να νομίζει ο Δούκας ότι μπορεί να πιάσει κορόιδα τους κατοίκους τρία μόλις χρόνια αργότερα.

Ενημερώνουμε, λοιπόν, τον πρασινοφρουρό Χ. Δούκα πως το κτήμα είναι πεντακάθαρο. Γιατί όταν το κτήμα παρέμενε κλειδωμένο και παρατημένο από τον Δήμο Αθηναίων επί Δημαρχίας του μεταξύ 2024-2025, ήταν η αποφασιστικότητα των καταληψιών που το ανοίξαμε και το καθαρίσαμε, ώστε να ελευθερώσουμε τον χώρο για τη γειτονιά. Εμείς καθαρίσαμε τον κήπο, εμείς κλαδέψαμε τα δέντρα, εμείς ποτίσαμε και καλλιεργήσαμε νέο μποστάνι, εμείς φτιάξαμε παιδική χαρά για να παίζουν τα παιδιά πάνω στο χώμα και όχι πάνω στα αντιοικολογικά πλαστικά ταρτάν της εργολαβικής Παρκοτεχνικής ΑΕ. Και εμείς το ανακαταλάβαμε για μια ακόμη φορά, όταν μπάτσοι, ΚΤΥΠ και Δούκας μάς εκκένωσαν πέρσι στις 9 Ιουλίου 2025.

Ενημερώνουμε, τέλος, την εταιρεία «Αλίανθος» Βλαχογιάννη και ΣΙΑ πως αν θέλουν να μπουν στην κατάληψη για να «παραδώσουν το έργο», θα το κάνουν μόνο με μπάτσους και περνώντας από πάνω μας, και πως αν το επιλέξουν θα έχουν να λογοδοτήσουν σε ολόκληρα τα Πατήσια. Γιατί δεν ξεχνάμε τα 35 εκατ. ευρώ της UNISON που ήθελε να κόψει 90 δέντρα στο Πάρκο Δρακόπουλου, δεν ξεχνάμε τον ρόλο των μηχανικών στην κατακρεούργηση του Λόφου Στρέφη από την PRODEA, δεν ξεχνάμε τον ρόλο των εργολάβων, των ιδιωτικών εταιρειών και των διαφόρων ημετέρων στο ξεπουπούλιασμα των δημοτικών ταμείων. Κρατάμε τους απελευθερωμένους χώρους πράσινους. Σε ΚΤΥΠ, Δούκα, Χρυσοχοΐδη και Αλίανθο, ένα πράγμα έχουμε να πούμε: Δεν φεύγουμε από τη γειτονία! Εσείς δεν χωράτε εδώ!

https://athens.indymedia.org/post/1641039

 Τα καστρόπληκτα δεν κατεδαφίζονται. Μένουν!

Καθ’ όλο το μήκος των βυζαντινών τειχών της Θεσσαλονίκης, τόσο από την πλευρά της Άνω Πόλης όσο και από εκείνη των Συκεών, αναπτύχθηκε ιστορικά ένα ιδιαίτερο πλέγμα καστρόπληκτων κατοικιών, άμεσα συνδεδεμένο με τις κοινωνικές και στεγαστικές ανάγκες των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Τα σπίτια αυτά κατοικήθηκαν διαχρονικά από φτωχούς, μετανάστριες, συντρόφους, καθώς και από απογόνους των προσφύγων που τα οικοδόμησαν. Πρόκειται για κτήρια ηλικίας σχεδόν ενός αιώνα, που ορισμένα προϋπήρχαν της ανταλλαγής πληθυσμών του 1922, η πλειονότητα όμως ανεγέρθηκε από τους ίδιους τους πρόσφυγες, μέσα σε συνθήκες οξείας στεγαστικής κρίσης και μαζικής αστεγίας, ως άμεση απόπειρα εξασφάλισης κατοικίας […]

Στις αρχές του 20ού αιώνα, στην πόλη υπήρχαν πενήντα τέσσερα μουσουλμανικά τεμένη, σήμερα διασώζονται μόλις πέντε. Το 1925, με απόφαση της δημοτικής αρχής, κατεδαφίστηκαν οι τελευταίοι είκοσι έξι μιναρέδες της Θεσσαλονίκης, με μοναδική εξαίρεση εκείνον της Ροτόντας. Αντίστοιχες διαδικασίες ισοπέδωσης υπέστησαν και οι εβραϊκές και σλαβόφωνες συνοικίες της πόλης, οι οποίες σχεδόν εξαφανίστηκαν από τον αστικό χάρτη και τη συλλογική μνήμη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η κρατική διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς αναδεικνύεται ως βαθιά αντιφατική και υποκριτική διαδικασία, καθώς η προστασία των μνημείων υπάγεται ολοένα και περισσότερο στις λογικές της αγοράς, της τουριστικής εκμετάλλευσης, της αστυνόμευσης…

…Τα εγκαταλελειμμένα καστρόπληκτα σπίτια της περιοχής Τσινάρι στην Άνω Πόλη καταλήφθηκαν πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια από συντρόφια, τα οποία μέσα από συλλογική και προσωπική εργασία, αποκατέστησαν τη λειτουργικότητα και την κατοικησιμότητά τους. Έκτοτε, τα σπίτια αυτά λειτουργούν ως χώροι κάλυψης στεγαστικών αναγκών και φιλοξενίας, αλλά και ως τόποι κοινωνικής συνύπαρξης, αλληλεγγύης και πολιτικής ζύμωσης, όπου συγκροτούνται σχέσεις κοινότητας, γειτονιάς και αντίστασης. Μέσα στα στενά της Άνω Πόλης, δίπλα στα τείχη που κουβαλούν στρώματα αιώνων, οι καταλήψεις συγκροτούν μια έμπρακτη διεκδίκηση του δικαιώματος να παραμένει η πόλη ανοιχτή, ατελής και ανθρώπινη. Έναν επίμονο αγώνα ώστε οι γειτονιές να συνεχίσουν να αποτελούν τόπους ζωής, εδραίωσης αντιεξουσιαστικών ιδεών, συλλογικής μνήμης και κοινωνικής αξιοπρέπειας.

Συνέλευση κατειλημμένων καστρόπληκτων

Ολόκληρη η ανακοίνωση για τις δράσεις, την ιστορία των καστρόπληκτων και τα σχέδια του κράτους εδώ
https://athens.indymedia.org/post/1641214/