Μιλάνε και τραγουδάνε γλώσσες με μία χάρη ρυθμική
που στα αφτιά μου φτάνουν σαν χάδι
Μα με τίποτα από ό,τι ακούω, δεν μπορώ να ταυτιστώ
όμως οι ιστορίες τους είναι πια ξεκάθαρες
Kashmir, Led Zeppelin -1975
Ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος κρατάει εδώ και 12 χρόνια, από τα γεγονότα του Euromaidan αλλά και της κατάληξής του, έως την προσάρτηση της Κριμαίας. Δεν υπάρχει λόγος να διερευνηθούν στο παρόν κείμενο καθώς το επίδικο και στο παρόν και στο κοντινό μέλλον της ιστορίας γράφεται με αίμα που είναι ακόμα νωπό, με μία συνθήκη που περιστέλλει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του καθενός μας.
Η παγκόσμια σκακιέρα βρίσκεται φαινομενικά σε βαθειά όξυνση της σταθερότητάς της. Οι θεωρίες που φουντώνουν είναι πολλές, κάποιες φωνές λένε για διάλυση του ΝΑΤΟ, για τη μεγάλη έξοδο των ΗΠΑ από τη συμμαχία, για το μέτωπο Ρωσίας – Κίνας, για τα πυρηνικά της Β. Κορέας και άλλες θεωρίες και προβλέψεις που είτε ισχύουν είτε όχι. Στην μετά από 4 χρόνια πολεμική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αυτό που διαφαίνεται είναι πως ο πόλεμος συμφέρει· και με την έννοια του «συμφέρον» είναι σε όλα τα επίπεδα που μπορεί να κινηθεί η καπιταλιστική μηχανή.
Η έναρξη της εισβολής της Ρωσίας σηματοδότησε μιας παγκόσμιας κλίμακας οικονομίας πολέμου, με παγκόσμιο αποδέκτη εμάς, τα φτωχά στρώματα του εκάστοτε κράτους. Τα λεφτά ως γνωστόν ανακυκλώνονται και από την περίοδο της καραντίνας και τον πόλεμο της Ουκρανίας μέχρι και το σήμερα ο οικονομικός μύλος αλέθει ενέργεια, πρώτες ύλες και πολεμική βιομηχανία.
Η Ε.Ε., η Ρωσία και το ΝΑΤΟ σαν οντότητες φαίνεται να κερδοφορούν σε διάφορα μέτωπα και πέρα του οικονομικού, μέσω του proxy war (για τη δύση) που εξελίσσεται. Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που βρίσκεται η Ουκρανία, φάνηκε να προσπαθεί να περάσει και στην Ευρώπη, όπως η μακρά συζήτηση για τον ευρωστρατό, τα φυλλάδια για έκτακτη ανάγκη, τη συνεχή εξοπλιστική στήριξη στην Ουκρανία, την ενεργειακή αυτονομία από τη Ρωσία, φυσικά το πολύπλευρο εμπάργκο κ.α. Και τα παραπάνω είναι μόνο γι’ αυτό το μέτωπο, χωρίς αναφορά στην Ανατολή ή τη Νότια Αμερική.
Το στοίχημα του χρόνου σε ό,τι αφορά εμάς, και ένα πρόταγμα για το μέλλον
Tο πιο σημαντικό πράγμα για τη διατήρηση της ανθρωπιάς μας είναι η αντίσταση. Σίγουρα δεν υπάρχει κανένα κόλπο για να σταματήσεις μια πάνοπλη πολεμική διακρατική σύρραξη, αλλά για να επεκταθεί ένα κράτος δεν φτάνουν μόνο τα drones, το sabotaz και τα βομβαρδιστικά. Ένα παράδειγμα όπως αυτό είναι και ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος σε αντιδιαστολή με την κατοχή της Παλαιστίνης και τη μετατροπή της σε no mans land: χρειάζεται μια συνεχή ροή στρατιωτών να αναπτύσσονται για να καταλαμβάνουν περιοχές. Στο σήμερα, και η Ουκρανία και η Ρωσία έχουν αναπτύξει σκληρή πολιτική για τους ανυπότακτους τόσο σε νομοθετικό επίπεδο, όπως άρνηση προνοιακών παροχών, διοικητικών προστίμων, άρνηση άδειας εργασίας κ.α., όσο και σε μαφιόζικου τύπου απαγωγές σε «τυχαίους ελέγχους».
Η διαχρονική ανάγκη της ανυποταξίας και της άρνησης στράτευσης διαφαίνεται πιο ξεκάθαρη από ποτέ, με την τόσο εύκολη περιστολή της υποτιθέμενης ελευθερίας που αίρεται εν μία νυκτί, στο όνομα είτε του εθνικισμού, είτε της άμυνας, είτε σε οτιδήποτε άλλο σκαρφιστεί η πολεμική μηχανή θα πρέπει να γίνει το καθολικά προτάγματα στα στόματα μας. Γιατί ο πόλεμος που δεν ξεκινάει από την τάξη μας, είναι πόλεμος των συμφερόντων του κεφαλαίου και του κράτους, και οι δικές μας κάνες πρέπει να στραφούν στα κεφάλια τους και όχι στα δικά μας.
οπάπασοπίος
