Τι χρώμα έχει η Ειρήνη; Πόσο αποτιμάται μία ανθρώπινη ζωή; Πόσο αλήθεια αξίζει η ζωή μας και πόσο ο θάνατος μας;
Ο Πόλεμος στην Ουκρανία έχει δείξει πως οι νεκροί αξίζουν περισσότερο από ό,τι οι ζωντανοί. Παράγουν μεγαλύτερο κέρδος και κοστίζουν λιγότερο στον ήδη παγκοσμιοποιημένο με την πολύ κακή έννοια του όρου πλανήτη μας.
Πλέον ο ανθρώπινος παράγοντας δεν είναι κερδοφόρος για τη νεοφιλελεύθερη ελίτ του πλανήτη που έχει μεταλλάξει τον καπιταλισμό σε ένα αυτοματοποιημένο σύστημα τεχνητού υπερκέρδους χωρίς πραγματικό αντίκρισμα.
Ο τρόπος αυτή την στιγμή να «αξιοποιηθεί» το ανθρώπινο δυναμικό του πλανήτη, είναι να παράγει αίμα, είτε ως θύμα, είτε ως θύτης μιας διαρκούς πολεμικής σύγκρουσης η οποία αιμορραγεί την ανθρωπότητα αργά αλλά σταθερά, με το σύστημα του βατράχου που σιγοβράζει σε ένα τσουκάλι με νερό.
Ο Ντόναλντ Τράμπ, ζήτησε να λάβει ως υπερφίαλο ον, το Νόμπελ ειρήνης για την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και αυτό φαντάζει σαν μια επιτυχία και μια νίκη του Παλαιστινιακού λαού, όμως δυστυχώς δεν είναι έτσι γιατί πίσω από αυτή την κατάπαυση κρύβονται οι Real estate συμφωνίες που ήδη έχουν γίνει μεταξύ των δύο ισχυρών πόλων αυτής της σφαγής, δηλαδή του Ισραήλ και των Η.Π.Α.
Αν δεν γινόταν ο ξεριζωμός των παλαιστίνιων από τα εδάφη τους, αν δεν υπήρχαν οι χιλιάδες των νεκρών Παλαιστινίων, ανάμεσα τους και πολλά, αν είναι δυνατόν παιδιά, δεν θα μπορούσε να «παραχθεί» αυτή η συμφωνία.
Το επόμενο βήμα για την «ειρήνη» στην περιοχή θα είναι να καταστεί αδύνατη η διαβίωση του λαού της Παλαιστίνης στα εδάφη του και μετά αυτά τα εδάφη να απαλλοτριωθούν από Ισραηλινές και Αμερικάνικες εταιρίες οι οποίες όπως ήδη ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ έχει πει, θα καταστήσουν την Γάζα Ριβιέρα της Μεσογείου.
Ανάλογο αποτέλεσμα θα παραχθεί και στην Ουκρανία από τη στιγμή που θα τερματιστεί ο πόλεμος.
Όμως το αίμα που έχει κυλίσει ήδη, δεν είναι αρκετό για να θρέψει την κρεατομηχανή του σύγχρονου Νεοφιλελεύθερου κόσμου.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες εν είδη ηγεμόνων του παρελθόντος έχουν προαποφασίσει αυθαίρετα και χωρίς κανένα πραγματικό αντίκρισμα, πως όταν τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, η Ρωσία θα επιτεθεί στην Ευρώπη και για αυτό, όχι απλώς προετοιμάζουν την Ευρωπαϊκή άμυνα, αλλά προβοκάρουν με δηλώσεις αλλά και τεχνητές κρίσεις τη Ρωσία για να βρεθεί προ τετελεσμένων για ακόμα μια φορά.
Ακριβώς την ίδια τεχνική χρησιμοποίησαν, πείθοντας την Ουκρανία να θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., κάτι που προκάλεσε την εισβολή της Ρωσίας, με τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.
Το έδαφος προετοιμάζεται αργά αλλά σταθερά για αυτόν τον σκοπό και ήδη, χωρίς να θέτουν το πρόβλημα αυτό σε δημόσια διαβούλευση, προετοιμάζουν τις δυτικές κοινωνίες στο να συνηθίσουν την οσμή του αίματος και του θανάτου, όχι μόνο στο έδαφος τους, αλλά και σε ξένα εδάφη.
Είναι πλέον ξεκάθαρο πως ακόμα και εμείς που θεωρούμαστε οι ευνοημένοι λαοί του κόσμου, γινόμαστε χρήσιμοι μόνο αν δεχθούμε να θυσιάσουμε τις ζωές μας και αν δώσουμε το αίμα μας στις επιταγές της σκληρής νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας που βιώνουμε μέρα με την ημέρα όλο και περισσότερο.
Την 11η Νοεμβρίου του 2025, ημέρα Τρίτη, ο Υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας, στο πλαίσιο του Athens Security Forum 2025, έκανε μια ανατριχιαστική δήλωση που δείχνει πόσο αιμοβόρο και αιμοσταγές θέλει να είναι το καθεστώς που επικρατεί, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον δυτικό κόσμο.
Συγκεκριμένα ο Νίκος Δένδιας είπε «Το πρώτο προαπαιτούμενο είναι η αλλαγή κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Δηλαδή η επιστροφή σε ένα πνεύμα αυτοθυσίας, δηλαδή σε ένα πνεύμα, σε μία κουλτούρα που ο Ευρωπαίος θα έχει μέσα στη συνείδησή του ότι μπορεί να χρειάζεται να θυσιαστεί για να υπερασπίσει τα δικαιώματα αυτά, τα οποία απολαμβάνει. Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή. Οι ΗΠΑ είναι εθισμένες σε αυτό το θέαμα. Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε μία ειλικρινή και σοβαρή συζήτηση στο πλαίσιο της Ευρώπης μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε. Το να ρίχνουμε χρήματα στο πρόβλημα – πολύ αγαπημένη ευρωπαϊκή προσέγγιση για να είμαστε ειλικρινείς – δεν μπορεί να αποτελέσει την μόνη παράμετρο».
Σε μια προοδευτικά αργή νύχτα ο Όργουελ έγινε όχι μόνο επίκαιρος αλλά εντελώς παρόν.
Η Διγλωσσία που περιγράφει στο 1984 και η προπαγάνδα των συνεργαζόμενων καθεστώτων για έναν διαρκή δίχως τέλος πόλεμο, απλώνει τα δίχτυα της και στη Δύση η οποία πραγματικά φαίνεται πως δύει.
Το διακύβευμα της σύγχρονης εποχής λοιπόν είναι ο δυτικός κόσμος να θέλει, όχι να αναγκαστεί αλλά να θέλει να δει τα παιδιά του σε φέρετρα με την Ευρωπαϊκή σημαία. Άλλωστε οι ΗΠΑ είναι όχι συνηθισμένες αλλά εθισμένες σε αυτό το θέαμα, δηλαδή, όπως μας λέει ο Υπουργός Άμυνας, οι ΗΠΑ δεν αντέχουν αν δεν δουν φέρετρα με τα παιδιά τους μέσα!
Στο ίδιο ανατριχιαστικό κλίμα και σε αυτή τη νοσηρή, εντελώς άρρωστη διάθεση συμπλέουν και άλλοι Ευρωπαίοι δήμιοι σε καίριες θέσεις όπως ο Αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Γαλλίας, Φαμπιέν Μαντόν, ο οποίος σαν να διαβάζει το ίδιο κείμενο με τον Δένδια είπε πως «πρέπει να αποδεχθούμε ότι μπορεί να χάσουμε τα παιδιά μας». Ο Γάλλος στρατηγός μίλησε και για την ανάγκη κοινωνικής προετοιμασίας για τα οικονομικά βάρη που θα δεχθούν οι Γάλλοι για αυτήν την πολεμική προετοιμασία αλλά και για το ότι πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα της ανθρώπινης απώλειας.
Παρομοίως ο Υπουργός άμυνας της Γερμανίας, Μπόρις Πιστόριους, δήλωσε πως το προηγούμενο καλοκαίρι ίσως είναι το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι που ζει η Ευρώπη. Άλλωστε η Γερμανία έχει ήδη δηλώσει πως θέλει να γίνει για ακόμα μια φορά η μεγαλύτερη πολεμική μηχανή της Ευρώπης. Μια χώρα που μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν νομιμοποιούταν να το πει αυτό εξαιτίας του φρικτού και αιμοσταγούς παρελθόντος της.
Προφανώς το ίδιο σημείωμα έδωσαν να διαβάσει και ο Αρχηγός του Γενικού επιτελείου της Πολωνίας, Βίσλαβ Κούκουλα, ο οποίος επισήμανε πως η συνθήκη που βιώνει η Πολωνία θυμίζει το 1939.
Ακόμα και το κολέγιο άμυνας του ΝΑΤΟ που δεν αρέσκεται σε πολιτικές δηλώσεις επεσήμανε πως «το δίλημμα δεν είναι αν οι νέοι θα πολεμήσουν, αλλά για ποιο μέλλον θα πολεμήσουν».
Καθίσταται λοιπόν σαφές πως θέλουν τις ήδη παρακμασμένες ηθικά, κοινωνικά, πολιτισμικά Ευρωπαϊκές κοινωνίες, να τις μετατρέψουν σε κοπάδι αμνών λίγο πριν το Πάσχα, έτοιμες για το σφαγείο που κτίζουν.
Η Δύση ζητάει το αίμα μας, όμως το αίμα που τρέχει στις φλέβες μας είναι δικό μας και δεν ανήκει σε κανέναν άλλο. Το ίδιο και η ζωή μας η οποία αν δεν είναι ιερή για αυτούς πρέπει να είναι ιερή για εμάς.
Η Περίοδος ειρήνης έχει τελειώσει και ας μην έχουμε αυταπάτες, δεν πρόκειται να κάνουν πίσω.
Όμως πόσο μπροστά μπορούν να πάνε τα σχέδια τους αν οι λαοί δεν συνηγορήσουν σε αυτά;
Μπορεί αυτές οι δηλώσεις να χάνονται μέσα στην επικαιρότητα και να θάβονται κάτω από άλλες ειδήσεις, όμως η κατάσταση δεν είναι αδρανής, αντίθετα είναι εξαιρετικά ενεργή και αν βρει τους λαούς απροετοίμαστους και ανέτοιμους να αντιμετωπίσουν αυτό το ζοφερό μέλλον, τότε οι ίδιοι σαν υπνωτισμένοι υποτακτικοί του συστήματος θα γίνουν θυσία στον «γενναίο καινούργιο κόσμο» που έρχεται.
Δυστυχώς και αυτό είναι πραγματικότητα, ο Ναζισμός δεν πέθανε ποτέ, ούτε μεταλλάχθηκε. Παρέμεινε κρυμμένος αλλά ενεργός όλα αυτά τα χρόνια και περίμενε πότε η κοινωνία θα φανεί ανάξια να προστατεύσει τα δικαιώματα της θεωρώντας τα αυτονόητα, για να γιγαντωθεί.
Ούτε η ελευθερία, ούτε η αυτοδιαχείριση, ούτε η επιλογή, ούτε η ελεύθερη βούληση, ούτε το δικαίωμα στην ζωή είναι αυτονόητο.
Όλα αυτά θέλουν αρετή, τόλμη και καθημερινό αγώνα για να υπάρξουν και ένα μυστικό κανόνα που πρέπει όλοι να γνωρίζουμε. Τη δύναμη να ορίζει ένα καθεστώς τη μοίρα μας τη δίνουμε εμείς όταν αποδεχόμαστε την ανωτερότητά του. Αν όμως επιστρέψουμε ως απαράδεκτες τις βουλές του, τότε το καθεστώς μετατρέπεται σε χάρτινο πύργο και οι δυνάμεις καταστολής του πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα, όπως ακριβώς συνέβη στο παραμύθι του Λουίς Κάρολ «Η Αλίκη στην Χώρα Των Θαυμάτων».
Είναι λάθος να πιστεύουμε πως όλα θα αλλάξουν απλά αν πέσει η τωρινή κυβέρνηση και έρθει απλά μια επόμενη, γιατί η επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει, θα ανήκει στο ίδιο καθεστώς.
Ό,τι πολιτικό πρόσημο και αν έχει θα διαδεχθεί μια υπάρχουσα κατάσταση και θα τη συντηρήσει.
Βλέπουμε ότι σήμερα το καθεστώς που επικρατεί σε όλη τη Δύση πολεμάει τον πρωτογενή τομέα, στη Γαλλία όπως και την Ελλάδα χρησιμοποιούν τις δυνάμεις καταστολής για να επιβάλλουν χωρίς κανέναν λόγο τη θανάτωση εκτρεφομένων ζώων, την ίδια στιγμή που από την Ε.Ε. επιβάλλεται η υποχρεωτική αγρανάπαυση σε χωράφια, για να μην αυξηθεί η παραγωγή.
Όλα αυτά αλλά ακόμα και η συνεχής διάθεση για καταστολή, η ατιμωρησία των καταφανώς υπευθύνων, η προστασία εγκληματιών από τη δικαιοσύνη, ο αυξανόμενος πληθωρισμός ο οποίος μειώνει καθημερινά τα εισοδηματικά αποθέματα των πολιτών, η έλλειψη παιδείας, η υποβάθμιση της υγειονομικής περίθαλψης, η κατάργηση αυτονόητων μέχρι τώρα δικαιωμάτων, η καταστρατήγηση του συντάγματος, η εκλογή σε κορυφαίες θεσμικές θέσεις στην Ε.Ε. ανθρώπων που δεν έχουν ψηφιστεί από τους λαούς της Ευρώπης και η λήψη ανηλεών και πολλές φορές απάνθρωπων και ανεξέλεγκτων αποφάσεων από αυτούς τους ανθρώπους, δημιουργεί ένα συνεχόμενο αίσθημα ανασφάλειας και φόβου, αποδυναμώνοντας τις αντιστάσεις και την κρίση των πολιτών.
Αν δεν επαναστατήσουμε αυτή τη δύσκολη ώρα, αν δεν δηλώσουμε τώρα την ανυπακοή μας και δεν ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς, η επόμενη μέρα θα είναι μια μέρα θρήνου για όλους μας.
Είναι τώρα η ώρα να ανατρέψουμε το υπάρχον καθεστώς. Να δηλώσουμε συντεταγμένα την ανυπακοή μας σε αυτά τα σχέδια. Κανένα παιδί και καμία ζωή δεν γεννήθηκε για να μπει σε φέρετρο πολεμώντας για ξένα συμφέροντα σε ένα ξεκάθαρα στημένο παιχνίδι και κανείς εγκληματίας πολιτικός δεν έχει τη νομιμοποίηση να θυσιάσει τον λαό του.
Η κοινωνική ακομμάτιστη αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη χωρίς πρόσημα και η σαφής διαφοροποίηση της βούλησής μας σε σχέση με τη βούληση των προφασιζόμενων τη δημοκρατία, δικτατόρων που επιβουλεύονται τις τύχες μας, είναι μια επιτακτική ανάγκη που θα σώσει ζωές.
Κανένα παιδί δεν πρέπει να μπει σε φέρετρο. Κανένα καινούργιο αίμα δεν πρέπει να τρέξει έξω από τις φλέβες στις οποίες ανήκει.
Για όλα αυτά χρειάζεται αγώνας με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο και αυτό πρέπει να γίνει τώρα, για να μπορέσει να υπάρξει το αύριο.
Η αντίσταση στο καθεστώς, δεν ήταν ποτέ τόσο επίκαιρη, όσο είναι σήμερα.
«Το παρόν άρθρο δεν είναι μόνο ενημερωτικό αλλά είναι ένα κάλεσμα σε μια κοινή πορεία προς την αντίσταση σε αυτά τα σχέδια».
Τζο
