Είμαστε η συλλογικότητα της Rigaer94, μιας αυτοοργανωμένης κατάληψης στο Βερολίνο. Το κτίριο καταλήφθηκε, μαζί με πολλά άλλα, κατά τη δεκαετία του ’90, και από τότε αποτελεί έναν χώρο που αντιστέκεται στην καταστολή και αγωνίζεται για μια ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν τίτλοι εκκένωσης για οκτώ από τα διαμερίσματά μας και, παρ’ όλο που τα αστικά ΜΜΕ παρουσιάζουν την κατάσταση ως ήρεμη, με τον ισχυρισμό ότι δεν προβλέπεται καμία εκκένωση, στην πραγματικότητα η απειλή εντείνεται για άλλη μια φορά.
Όμως δεν είναι μόνο η κατάσταση γύρω από το σπίτι που οξύνεται. Ενώ το κράτος του Ισραήλ και οι ΗΠΑ συνεχίζουν να βομβαρδίζουν την Παλαιστίνη, το Ιράν και τον Λίβανο, η γερμανική κυβέρνηση επαναφέρει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, εκσυγχρονίζει τον ομοσπονδιακό στρατό (Bunderswehr) και παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στο σύστημα υγείας. Πραγματοποιούνται περικοπές σχεδόν στα πάντα, παντού – είτε πρόκειται για τις παροχές της ασφάλισης υγείας, τα κοινωνικά επιδόματα του Jobcenter, είτε για τις περικοπές στις κοινωνικές δομές στο Βερολίνο. Το μοναδικό μοτίβο που διακρίνεται πίσω από όλα αυτά: Ό,τι είναι κοινωνικό υφίσταται περικοπές, ό,τι είναι κατασταλτικό και στρέφεται ενάντια στην κοινωνία χρηματοδοτείται αφειδώς. Νέες πολεμικές τεχνολογίες που αναπτύσσονται από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, συχνά με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, δοκιμάζονται πρώτα σε στρατιωτικές ζώνες πολέμου και στα θανατηφόρα σύνορα, και αργότερα χρησιμοποιούνται και στον κοινωνικό πόλεμο στο εσωτερικό της κοινωνίας. Έτσι, το κράτος επιτήρησης πρόκειται τώρα να επεκταθεί και στο Βερολίνο και, με τρόπο Οργουελικό, πρόκειται να εγκατασταθεί βιντεοεπιτήρηση βασισμένη στην τεχνητή νοημοσύνη, αρχικά σε περιοχές δήθεν «αυξημένης εγκληματικότητας», όπου κυρίως οι μετανάστες ποινικοποιούνται, και σύντομα και εδώ, στην οδό Rigaer. Έτσι η επίθεση στοχεύει πιο συγκεκριμένα εμάς, ως κίνημα. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, στις 24 Μαρτίου, η αστυνομία εξαπέλυσε μια ολομέτωπη επίθεση εναντίον του αναρχικού κινήματος του Βερολίνου κάνοντας επιδρομές σε 17 διαμερίσματα και πολιτικά εγχειρήματα, ενώ την ίδια νύχτα αντιφασίστες δέχτηκαν επίθεση με μαχαίρι από δύο ναζί. Ένας εκπρόσωπος της λεγόμενης Ένωσης Αστυνομικών μίλησε με την πιο εκλεπτυσμένη ναζιστική ρητορική για τον «αριστερό εξτρεμισμό» ως «ένα καρκινικό όγκο που απειλεί τη δημοκρατία και διαβρώνει την κοινωνία».
Τι μας περιμένει
Όπως αναφέραμε πέρυσι, οι συμφωνίες που έκαναν οι πρώην μισθωτές με τους αυτοαποκαλούμενους δικηγόρους Bernau και Aretin του υποτιθέμενου ιδιοκτήτη (Leonid Medved), παρ’ ότι ανεπίσημες, αποτελούν στην ουσία τους τίτλους εκκένωσης. [https://rigaer94.squat.net/2025/11/24/traitors-deals-and-eviction-titles/] Αυτές προστίθενται στις δύο εντολές εκκένωσης που υπάρχουν ήδη από τα προηγούμενα χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι τώρα υπάρχουν συνολικά οκτώ τίτλοι εκκένωσης για το κτίριο. Τους τελευταίους μήνες, οι αντίπαλοί μας απέσυραν ορισμένες αγωγές που θεώρησαν άσκοπες. Παρ’ ότι εξαιτίας αυτού ορισμένα άτομα έχουν αποσυρθεί από τις αγωγές, αυτό δεν αποτελεί καλή είδηση για εμάς – αντίθετα, καθιστά πιο πιθανό το σενάριο της εκκένωσης, καθώς σύντομα δεν θα εκκρεμούν πια αγωγές, αλλά θα έχουν απομείνει μόνο οι τίτλοι εκκένωσης.
Έχοντας αυτό κατά νου, δεν ξεχνάμε και τη συμφωνία αποζημίωσης μεταξύ των Aretin και Medved, που διέρρευσε πέρυσι μετά από διάρρηξη στο γραφείο του Leonid Medved [https://kontrapolis.info/16413/] – χάρη στην οποία μάθαμε πως είχαν συμφωνήσει ότι, σε περίπτωση που κατάφερναν να πραγματοποιήσουν την εκκένωση εντός δύο ετών από την υπογραφή της σύμβασης, ο Aretin θα λάμβανε ένα μπόνους [https://de.indymedia.org/node/537374]. Αυτά τα δύο χρόνια ολοκληρώνονται στις 7 Αυγούστου 2026, πράγμα που σημαίνει ότι ο Aretin ίσως επιδιώξει να εξασφαλίσει την εκκένωση μέχρι τότε, προκειμένου να λάβει το μπόνους του.
Ενδέχεται, όχι μόνο ο υποτιθέμενος ιδιοκτήτης, αλλά και πολιτικοί του Βερολίνου να έχουν συμφέρον από μια τέτοια αναμέτρηση γύρω από το σπίτι, αυτό το καλοκαίρι. Γνωρίζουμε ότι οι προεκλογικές εκστρατείες στο Βερολίνο συχνά σχετίζονται με το σπίτι, καθώς οι πολιτικοί πιστεύουν ότι θα εντυπωσιάσουν το κοινό υιοθετώντας μια σκληρή στάση απέναντι στο σπίτι, στοχεύοντας στην εκκένωσή του. Ιστορικά μιλώντας, έχουν αποτύχει επανειλημμένα να το επιτύχουν αυτό, και δεν ήταν μόνο μία η καριέρα που καταστράφηκε γι’ αυτό. Όμως, παρ’ όλο που προηγείται μια παράδοση αποτυχιών, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι πολιτικοί παραμένουν απρόβλεπτοι στον αγώνα τους για την εξουσία.
Όσον αφορά το παρόν και τα τελευταία χρόνια, η επίθεση εναντίον του σπιτιού δεν ήταν τόσο προφανής, αλλά πραγματοποιήθηκε περισσότερο μέσω της αορατοποίησης και της ειρήνευσης. Ενώ στο παρελθόν, ύστερα από κάθε σύγκρουση με τους μπάτσους στον δρόμο, ακολουθούσαν δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, εκστρατείες δυσφήμισης και πολιτικοί που απαιτούσαν εκκένωση, σήμερα ακόμη και μια φωτιά στον δρόμο δεν είναι καν άξια αναφοράς. Συνεπώς, η αστυνομία υιοθετεί μια πολύ παθητική στάση στον δρόμο. Αυτό, δεν το αντιλαμβανόμαστε ως υποχώρηση των εχθρών μας, αλλά ως μία διαφορετικού είδους επίθεση εναντίον του σπιτιού. Η αορατοποίηση έχει σκοπό να υπονομεύσει την αλληλεγγύη εντός του κινήματος, η παθητικότητά τους στον δρόμο έχει σκοπό να μας επιβάλει μια κατάσταση ειρήνης.
Η εικόνα που σκιαγραφεί το κράτος για το σπίτι μέσω των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης, όταν αναφέρονται σε αυτό, είναι αυτή ενός συλλογικού σχήματος διχασμένου εσωτερικά, απομονωμένου από το υπόλοιπο κίνημα, που δεν διατρέχει κάποιο κίνδυνο εκκένωσης. Αυτά τα ψέματα δεν είναι τυχαία, αλλά στοχεύουν στο να αποδυναμώσουν την αλληλεγγύη προς το σπίτι, αποκόπτοντάς το από τους αγώνες που διεξάγονται γύρω από αυτό. Το σημαντικό είναι να μην πέσουμε στην παγίδα της αφήγησής τους, αλλά να εμπιστευτούμε τις δομές που υπερασπίζονται το σπίτι εδώ και δεκαετίες, που το υπερασπίζονται στο παρόν και θα συνεχίσουν να το υπερασπίζονται στο μέλλον.
No Space – No Movement (Χωρίς χώρο δεν μπορεί να υπάρξει κίνημα)
Το σπίτι αποτελεί παράδειγμα μιας βιωμένης πραγματικότητας όπου η άρνηση γίνεται εφικτή. Είναι ένας χώρος όπου η ανυπακοή, οι πράξεις αντίστασης και ένα ορισμένο πείσμα παίρνουν σάρκα και οστά σε επίπεδο καθημερινότητας. Δείχνει με σαφήνεια και συγκεκριμένα ότι η αυτοοργάνωση δεν είναι απλώς μια πολιτική φαντασίωση, αλλά μάλλον μια απτή δυνατότητα. Οι τρέχουσες επιθέσεις δεν αποτελούν απλώς απειλή για το σπίτι μας. Το σπίτι δεν ήταν ποτέ απλώς ένας χώρος διαβίωσης, και δεν ανήκει στους ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτό. Αντίθετα, είναι ένας χώρος του κινήματος, για όλα όσα θέλουν να υλοποιήσουν τις ιδέες της αυτονομίας. Το σπίτι ανήκει σε όλα μας. Αντιπροσωπεύει μια πόλη από τα κάτω, χωρίς ιδιοκτήτες, χωρίς καταπιεστικές εξαρτήσεις από θεσμούς και επιτήρηση της καθημερινής ζωής.
Για εμάς, το σπίτι είναι μια έκφραση συλλογικής αυτοάμυνας. Μια στρατηγική ενάντια στις απομονωτικές και αφομοιωτικές δυνάμεις του φιλελεύθερου καθεστώτος, και κόντρα στην εισβολή του κράτους σε κάθε πτυχή της ζωής. Έτσι, οι τρέχουσες επιθέσεις επιχειρούν να «εκκενώσουν» τα κινήματα από την ιστορία τους, να καταστρέψουν τα ζωντανά παραδείγματα αντίστασης που έχουν ριζώσει στον χώρο. Είναι μια επίθεση στις ιδέες, τις προτάσεις, το όραμά μας, και σ’ ένα αντιστασιακό παρελθόν που κινείται προς την πιθανότητα για ένα πιο απελευθερωμένο μέλλον.
Αντιλαμβανόμαστε την επίθεση στο σπίτι ως επίθεση στις αξίες που φέρουμε μέσα μας. Είναι μια επίθεση στην ιδέα της αυτοοργάνωσης, μια επίθεση στην προσπάθεια να απελευθερωθούμε από την κρατική καταπίεση και τον νεοφιλελευθερισμό.
Μπροστά στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τον εντεινόμενο πόλεμο που διεξάγουν το κράτος, οι νεοφιλελεύθεροι εργοδότες, οι κεφαλαιούχοι και οι εταιρείες ακινήτων εναντίον της κοινωνίας, βλέπουμε την ανάγκη να οργανωθούμε περισσότερο, για να υπερασπιστούμε τις σχέσεις μας, τα δίκτυά μας και τους χώρους μας. Για να γίνουν οι ιδέες μας πραγματικότητα, πρέπει να εκδηλωθούν στον χώρο. Στον χώρο εδαφικοποιούνται οι πρακτικές της αυτονομίας. Για να μπορούμε να συναντιόμαστε, να συζητάμε και να χτίζουμε κάτι μαζί.
Η απάντησή μας στην καταστολή είναι η δημιουργία
Η κατάσχεση ή ο έλεγχος του χώρου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέσα των καταπιεστικών καθεστώτων για να εξαναγκάσουν τους ανθρώπους στην απομόνωση. Εκτός από τις αναγκαστικές εκκενώσεις, υπάρχουν και διοικητικά επίπεδα ρύθμισης του χώρου. Άδειες, χωροταξικοί νόμοι, διατάξεις για τη ρύθμιση του θορύβου και ιδιοκτησιακοί κανόνες που στοχεύουν στο να καταστήσουν αδύνατη τη συλλογική χρήση του χώρου, ακόμα και όταν αυτός θεωρείται «δημόσιος». Η ιδιωτικοποίηση, η διοίκηση και η θεσμοθέτηση είναι όλα μέσα ελέγχου των ζωών μας, μέσω του ελέγχου του χώρου. Το βλέπουμε στην αύξηση των ενοικίων, που εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να φύγουν από τις γειτονιές τους, το βλέπουμε στο κλείσιμο σημαντικών κοινωνικών δομών λόγω της πολιτικής λιτότητας, για να διοχετευθούν εκατομμύρια στον στρατό. Αυτό καθιστά τους αυτόνομους χώρους ακόμη πιο σημαντικούς, καθώς αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μας και δεν θα τους στερηθούμε έτσι απλά, σύμφωνα με τα συμφέροντα του κράτους. Σε αυτό το σπίτι, δεν εξαρτόμαστε από όρους που μας επιβάλλονται από ιδιοκτήτες ή τη γερμανική κρατική λογική (Staatsräson). Δεν πρέπει και δεν θα διαπραγματευτούμε τις αξίες μας, καθώς δεν εξαρτόμαστε από επιχορηγήσεις ή διοικητικές διατάξεις. Ειδικά στην τρέχουσα εποχή του αυξανόμενου αυταρχισμού και της λογοκρισίας, η υπεράσπιση της Rigaer94, ως χώρος που παίρνει μια σαφή αντιαποικιακή στάση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως μέρος της απελευθέρωσης όλων, γίνεται ακόμη πιο επείγουσα.
Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη ο αγώνας να εδαφικοποιείται, ώστε το αφηρημένο να αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή, και η συλλογική μνήμη να μπορέσει να υλοποιηθεί, να αναπτυχθεί και να συνεχιστεί. Καθώς περιδιαβαίνουμε το σπίτι, εμπειρίες αντιστάσεων μάς ψιθυρίζουν από τους τοίχους. Το σπίτι είναι ένα ζωντανό αρχείο της ιστορίας του κινήματος, δοκιμών ποικίλων στρατηγικών και πολλών μαθημάτων. Υπερασπιζόμενα τον χώρο, δεσμευόμαστε για τη συνέχιση αυτής της εδαφικοποιημένης ιστορίας. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο αγώνας για τον χώρο έχει τόσο μεγάλη σημασία. Βλέπουμε ότι στο Βερολίνο, το κίνημα καταστέλλεται έντονα μέσω του ελέγχου του χώρου. Η εκκένωση καταλήψεων, η περίφραξη πλατειών και δημόσιων πάρκων –δημιουργώντας έτσι σύνορα εντός της πόλης– η δημιουργία «επικίνδυνων ζωνών» (kbOs). Όλα αυτά συνδέονται με την αυξημένη ποινικοποίηση των πάντων και όλων όσων δεν υπακούουν στη φασιστική και σιωνιστική τάξη που το γερμανικό κράτος προσπαθεί να μας επιβάλει. Έτσι, η υπεράσπιση του σπιτιού, για εμάς, είναι αγώνας για να δημιουργήσουμε κάτι, εμφανιζόμενοι δυνατοί, ορατές, ενωμένα.
Καμία απομόνωση – Καμία παράδοση
Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα μείνουμε στην άμυνα. Οι τακτικές μας είναι ποικίλες και κρύβουν πολλές εκπλήξεις. Δεν θα ζητήσουμε από κανέναν να κάνει πράγματα που δεν είμαστε διατεθειμένες να κάνουμε εμείς τα ίδια, όμως θέλουμε να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να πάρει τα πράγματα στα χέρια του. Η ιστορία μας έχει δείξει, [https://rigaer94.squat.net/2025/09/05/defend-rigaer94-the-kids-are-still-alright/], ότι είναι δυνατό να υπερασπιστούμε τους χώρους μας μέσω της άμεσης δράσης και της κοινότητας που υπάρχει γύρω από αυτούς.
Γι’ αυτό, η απάντησή μας στις τρέχουσες επιθέσεις είναι να ανοιχτούμε περισσότερο. Να προσκαλέσουμε περισσότερες ομάδες, συλλογικότητες και άτομα να χρησιμοποιήσουν τον χώρο και να τον διαμορφώσουν μαζί μας. Να βγούμε στους δρόμους, να κάνουμε ακόμα πιο γνωστή την παρουσία μας στη γειτονιά και να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας με το κίνημα και την κοινωνία. Θέλουμε να αγωνιστούμε ως μέρος της κοινωνίας για την κοινωνία, δείχνοντας ταυτόχρονα ότι είναι δυνατόν να επιτεθούμε στους καταπιεστές μας. Γι’ αυτό, μαζί με την κοινωνική αυτοάμυνα, είμαστε εξίσου αφοσιωμένα στη φυσική υπεράσπιση του σπιτιού. Κανένα από τα δύο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο, καμία μεμονωμένη αμυντική στρατηγική δεν αρκεί για να ανοίξει ο δρόμος προς τη νίκη. Είμαστε εδώ και είμαστε αποφασισμένες να παραμείνουμε.
Σας καλούμε όλους/ες να συμμετάσχετε στον αγώνα γύρω από τη Rigaer94, με όποιον τρόπο προτιμάτε. Είτε με τη συμμετοχή σας στις εκδηλώσεις μας, είτε οργανώνοντας μια δική σας εδώ, είτε σκεπτόμενοι πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το σπίτι ή πώς θα μπορούσαμε να το βγάλουμε στους δρόμους.
Ας γίνουμε δημιουργικές και απρόβλεπτα.
Rigaer94
https://rigaer94.squat.net
