Γεια σου σύντροφε,Όλα καλά. Μην σε ανησυχούν τα γυρίσματα του αέρα. Οι βράχοι που σκάψαμε δεν χαμπαριάζουν.Σε θυμούνται παντού με ένα μπουκέτο, τα επαναστατικά άνθη σου. Εγώ κρατώ ένα καινούριο ζευγάρι αναβολείς για το κόκκινο άλογό σου, αφηνιασμένο θέλει να καλπάσει ξανά. Το παλιό μάθημα… Άπειρες οι ανάγκες, αμέτρητα τα πρόσωπα της αντίστασης, ένας ο […]
Εξάλλου αν κάτι μας έμαθε ο σύντροφος Κυριάκος είναι η επιμονή να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα σαν κάτι που αλλάζει.
Και στην δική μας αλλαγή θα είναι και αυτός παρόν. Θα είναι δίπλα μας σε κάθε μας δράση, οδηγός σε κάθε μας σκέψη, πυξίδα σε κάθε μας διαδρομή. Όχι σαν κάτι αμετάβλητο και απόμακρο αλλά σαν το τελευταίο σπινθηροβόλο και αισιόδοξο βλέμμα πριν τη δική μας έφοδο…
Ό,τι ζήσαμε περίπου έναν μήνα, όσο διήρκεσε η δίκη, υπήρξε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να χωρέσει η ζωή μας σε ένα κατηγορητήριο. Είδαμε τις σχέσεις μας να μετατρέπονται σε «τρομοκρατική οργάνωση», την πολιτική θέση σε απόδειξη επιλογών που ποτέ δεν πάρθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε αυτή την ασφυξία…
Η δίκη αποτέλεσε μια διαδικασία ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης, όχι μόνο γιατί η επαναστατική πρακτική δεν μπορεί να καταδικαστεί στις κούφιες αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης, αλλά διότι έγινε κατανοητό πως ούτε η επαναστατική προοπτική μπορεί να φυλακιστεί…
Μια συναισθηματική καταγραφή της δίκης για την υπόθεση των Αμπελοκήπων Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο θα ήθελα να αναφέρω πως εδώ δεν πρόκειται να διαβάσετε μια λογική καταγραφή και κατ’ επέκταση ενημέρωση της δίκης. Πρόκειται για ένα κείμενο βιωματικό το οποίο θα προσπαθήσει να περάσει στον αναγνώστη τον αγώνα που δόθηκε για περίπου έναν μήνα, 12 δικασίμους συνολικά,
Το βράδυ 19 προς 20 Μαρτίου 2026, στην ιταλία, οι αναρχικοί σύντροφοι Alessandro Mercogliano και Sara Ardizzone σκοτώθηκαν έπειτα από έκρηξη…
Ήταν βουβή η πρώτη νύχτα
ο ήχος στέρεψε
στο πρώτο δάκρυ, χαράκτηκε ο πόνος
στο δεύτερο, η μνήμη
Ο πρώτος άντρας και ο τελευταίος που ερωτεύτηκα ήτανε αντάρτης των πόλεων…
Αύγουστος, Σεπτέμβρης, Οκτώβρης. Πρώτα η Ινδονησία και μετά το Νεπάλ, σήμερα το Μαρόκο και συνεχώς η Γαλλία, οι εξεγέρσεις εξαπλώνονται σε έναν κόσμο γερασμένο, που δεν έχει πεθάνει ακόμα γιατί αρνείται να γεννηθεί το καινούργιο. Και αφού αρνείται να γεννηθεί το καινούργιο, νεκρανασταίνεται το παλιό, σαν τον νεο-φασισμό του Τράμπ και της μεταναστευτικής αστυνομίας με
ανθολογία αναλήψεων ευθύνης για ενέργειες άμεσης δράσης, Οκτώβριος – Νοέμβριος 2025
Πριν από ένα χρόνο ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης έχασε τη ζωή του ενώ κατασκεύαζε ένα εκρηκτικό μηχανισμό. Είχε αποφασίσει να απαντήσει με αυτόν τον δυναμικό τρόπο σε κάποια μεγάλη αδικία, για την υπεράσπιση ενός δικαιώματος, για μια ταξική και αντικοινωνική κρατική πολιτική… Για ό,τι κι αν είχε αποφασίσει να κάνει, όποια ενέργεια κι αν είχε
Σχεδόν ένα χρόνο μετά καλούνται όλοι στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων για συμπληρωματική κατάθεση.
Στις 23/10 καλείται η αναρχική Μαριάννα , στις 24/10 η αναρχική Δήμητρα και ο σύντροφος Δημήτρης και στις 25/10 ο αναρχικός Νίκος και ο Α. Κ.
Και σε αυτό τον αγώνα στεκόμαστε αδιαπραγμάτευτα δίπλα τους και στηρίζουμε τα καλέσματα αλληλεγγύης στα δικαστήρια Ευελπίδων στις 23,24 και 25 Σεπτέμβρη στις 8:30 το πρωί.
