Οι επιθέσεις του Χρυσοχοΐδη βρήκαν τις καταλήψεις οργανωμένες, συσπειρωμένες στην κοινωνική τους βάση, έτοιμες να δώσουν για άλλη μια φορά μάχη με την καταστολή. Και να την κερδίσουν.
Μετά την ανακατάληψη των ζιζανίων κάναμε μια επίσκεψη στις Κτιριακές Υποδομές προκειμένου να τους επιστρέψουμε πίσω αυτό που πραγματικά είναι δικό τους. Τα ίδια τα τσιμέντα με τα οποία σφραγίστηκε η κατάληψη…
Τα Ζιζάνια έχουν ανακαταληφθεί ξανά. Μετά από 5 μήνες τσιμέντου, διεκδικούμε έναν ανοιχτό χώρο για τη γειτονιά, ένα σπίτι για να στεγάσει κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις, αγώνες και αλληλοϋποστήριξη. Διεκδικούμε την ιστορία της αντίστασης που γράφεται μέσα σε αυτούς τους τοίχους τα τελευταία 30 χρόνια. Διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε, γιατί το άνοιγμα ενός κτηρίου σημαίνει πολλά
Ένα σπίτι άδειο και νεκρό. Ένα ακόμα σπίτι ανάμεσα σε τόσα που ρημάζουν μέσα στις μητροπόλεις. Ένα σπίτι που στεγάζει την ανυπαρξία. Άδειο και κενό σαν τις ζωές των ανθρώπων γύρω μας. Και ξαφνικά το λουκέτο σπάει και η πόρτα ανοίγει. Και μαζί της ανοίγει και ένας καινούριος κόσμος. Ακόμη μια ανεξερεύνητη γη…
Ξανακαταλάβαμε το κτίριο για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε, να οργανωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε απο τα κάτω. Απο πλευράς μας, θέλουμε εναν κόσμο με καταλήψεις σε κάθε γωνιά του…
ανθολογία μικρών μεγάλων ειδήσεων από τον ελλαδικό χώρο, άνοιξη 2021
