Την Δευτέρα 07/10 κλείνει ένας χρόνος από την έναρξη της Παλαιστινιακής επιχείρησης «Κατακλυσμός Αλ-Ακσά». Στις 07/10/2023 οι παλαιστινιακές δυνάμεις επιτέθηκαν στο σιωνιστικό καθεστώς, χτυπώντας στρατιωτικούς στόχους…
Κάθε μέρα βιώναμε σοκαριστικά τραγικές καταστάσεις είτε για εμάς τους ίδιους, είτε για κάποιο φίλο, συγγενή, γείτονα. Αυτή τη στιγμή που γράφεται το άρθρο, τα διάφορα δίκτυα που στήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν συνεχίζουν τις δράσεις τους, με διανομές, συλλογικές κουζίνες, πολιτικές εκδηλώσεις, συμμετοχή/στήριξη σε αγώνες και διεκδικήσεις αγροτών…
Αυτή είναι η ιστορία δύο πολύ διαφορετικών εθνών-κρατών. Αυτή είναι η ιστορία της Ελλάδας και της Σουηδίας μέσα από το πρίσμα της συμμετοχής τους (Ελλάδα) και της εκκρεμούς ένταξης (Σουηδία) αντίστοιχα στον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Στο τέλος της ημέρας, είναι μια πολύ συνηθισμένη ιστορία κυριαρχίας, εκμετάλλευσης, πολέμου, αίματος και κέρδους…
Τα επαναστατικά κινήματα του προηγούμενου αιώνα δείχνουν ότι η αντιιμπεριαλιστική πάλη δεν αθωώνει την ντόπια αστική τάξη. Το αντίθετο μάλιστα. Οι εξαρτημένες και κομπραδορικές αστικές τάξεις της Λατινικής Αμερικής δεν αθωώθηκαν…
Η ανθεκτικότητα ως δομική προσταγή του νεοφιλελευθερισμού…
Συνεπής αντιπολεμική στάση για όσους/ες δεν αναγνωρίζουν σύνορα, κράτη και στρατούς δεν είναι η καταγγελία και η επίθεση στη δήθεν ξενοκρατία, αλλά η διάβρωση, η διάλυση και η επίθεση προς τον εγχώριο μιλιταρισμό, βασικό στήριγμα των αφεντικών «μας» που μάς εκμεταλλεύονται, καταπιέζουν και εκκαθαρίζουν εντός κι εκτός συνόρων…
Από την πλευρά των αντιμιλιταριστικών και αντιπατριωτικών αγώνων, παραμένουμε με το ίδιο πάθος αδέρφια των προδοτών όλου του πλανήτη – από όπου κι αν προέρχονται. Εναντιωνόμαστε συλλογικά, αδιαμεσολάβητα και αντιθεσμικά στη στρατιωτική καταστολή και την αφομοίωση κάθε εξουσίας, στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων…
Σε έναν κόσμο που «πρέπει» να αλλάξουμε, δεν θα βιώσουμε καμία ουσιαστική αλλαγή, ποτέ, πουθενά. Ίσως εν είδει παραστάσεων αρχαίου δράματος, ιδωμένων μέσω διάσπαρτων στο χώρο και τον χρόνο κλειδαρότρυπων. Αναπαράγουμε την ίδια την βία που μας αποτρέπει από το να πραγματώσουμε την έφοδο. Γιατί;
Οι πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο, επισημαίνουν πως η καπιταλιστική κρίση συνεχώς βαθαίνει
Καταστάσεις κρίσης, όπως αυτή που λαμβάνει χώρα σήμερα στην Ουκρανία, συμβάλλουν πάντοτε σε μια μεταβολή του ηθικού και της αυτοσυνείδησης της κοινωνίας, σε μια απώλεια εμπιστοσύνης ή σε μια επανεκτίμηση της εξουσίας και του κρατικού συστήματος, είτε πρόκειται για το κράτος της Ουκρανίας είτε για το κράτος της Ρωσίας.
Δεδομένου ότι το κράτος ξεκάθαρα δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή μας, καλούμαστε να αποφασίσουμε εμείς ως κοινωνία τι θεωρούμε αξιακά σωστό, τι πρέπει να υπερασπιστούμε, και πώς θα απαντήσουμε στην πλήρη απαξίωση και υποτίμηση των ζωών μας…
με αφορμή την κύρωση της ελληνογαλλικής αμυντικής συμφωνίας…
