Από την ανατολή της μαρτυρικής ιστορίας των ανθρώπων, ο τύραννος συστηματικά ξετρύπωνε έναν φαφλατά επαγγελματία λογά ο οποίος εμφανιζόταν χαμογελαστός, με έναν φρεσκογραμμένο λόγο υπέρ του, που άρχιζε πάντα με τις ίδιες λέξεις: «Ο Γαληνότατος, ο Πανιερότατος, ο Μεγαλειότατος, ο Μέγας Ανήρ, ο ύψιστος Ηγέτης…». Και όσο η γεωγραφία των ανθρώπων μεγάλωνε, μεγάλωνε μαζί της […]
Η αλήθεια δεν πεθαίνει ποτέ από φυσικά αίτια. Πεθαίνει όταν δεν ξέρουμε πώς να τροφοδοτήσουμε την πηγή της. Πεθαίνει από τύφλωση, από λάθη, από αμνησία και προδοσία. Πεθάνει από την κούραση, την αχρηστία, την παραίτηση, την ανάθεση…
Αυτή η μάχη μαίνεται μέσα μας από τότε που συλλαβίσαμε τις πρώτες μας λέξεις, και σωστά τώρα εδώ θα με ρωτήσεις: «και ποιος λύκος θα νικήσει;»
Ένα καθεστώς που πεθαίνει δεν έχει άλλη δικαιολογία για την αυταρχική του φύση, παρά μόνο την παράλογη αποφασιστικότητα του να παραταθεί. Εδώ και καιρό το πεδίο της νομιμότητας έχει συνδεθεί…
Πρώτα οι Βασιλιάδες, οι Αυτοκράτορες, οι φεουδάρχες… στη συνέχεια οι βιομήχανοι, οι φασίστες και οι δικτάτορες, μετά οι «υπηρέτες της δημοκρατίας», τα μικρά και μεγάλα αφεντικά, η «αγορά». Και τίποτα στον μάταιο τούτο κόσμο δεν είναι τυχαίο…
κι αν κάτι μας κάνει να αξίζουμε, είναι αυτή η πρόκληση να αλλάξουμε τα πράγματα, αλλά αυτό θα γίνει μόνο όταν αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι, γιατί το τζιτζίκι μπορεί να μην δουλεύει, αλλά και το μυρμήγκι δεν μπορεί να τραγουδήσει…
Αυτός που δεν πράττει τίποτα, δεν χρειάζεται ελπίδα για τίποτα. Όλα ξεκινούν από την πράξη. Σε πράξεις προβαίνει όποιος ζει, γιατί η ζωή δεν είναι δεδομένο αλλά κίνηση. Για να αλλάξουμε μια κατάσταση πρέπει να γνωρίζουμε το πρόβλημα και να αντιλαμβανόμαστε το βάθος του. Μόνο αυτός που ζει αντιλαμβάνεται και βιώνει το βάθος ενός προβλήματος,
Και αν κάποιος ισχυριστεί ότι είναι ζωντανός μεν, αποδεχόμενος τον κανιβαλισμό δε, του θυμίζω ότι οι ζωντανοί άνθρωποι αξιώνουν και απαιτούν να μην ταπεινώνονται, να μην εξευτελίζονται. Απαιτούν να τους υπολογίζουν και να τους σέβονται, απαιτούν τα ίδια να ισχύουν για τον διπλανό τους…
Ενώ το υπερωκεάνιο βυθίζεται, οι πολιτικοί παίζουν χαρτιά στο σαλόνι, προσπαθώντας έκαστος να εκμεταλλευτεί τις χαρτοπαικτικές αδυναμίες του αντιπάλου. Και οσάκις ο κοινωνικός απόηχος απειλεί να εισβάλει στο σαλόνι της πολιτικής, τότε επιχειρείται αντιπερισπασμός…
Ο καθένας διαλέγει τα όπλα του που δεν είναι απαραίτητο να δουλεύουν με πυρίτιδα. Πολλές φορές οι λέξεις είναι δυνατότερες από τις σφαίρες. Οι σκέψεις όταν φωνάζονται δημιουργούν μεγαλύτερο θόρυβο από το δυναμίτη. Οι ανυπόταχτες ελευθεριακές σκέψεις είναι εξίσου αποτελεσματικές όσο ένα πολυβόλο.Και το κυριότερο, οι πληγές που ανοίγουν μένουν για πάντα. Ο,τι έχω ιερό:
