ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ

Καθώς αυτό το φύλλο «κλείνει», τα γεγονότα από τη μία άκρη του κόσμου ως την άλλη συνεχίζουν να έρχονται με αμείωτη ένταση.

Δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από τη τέχνη που μας κληροδότησε ο υπάρχων κόσμος, ζωγραφισμένη με τα χρώματα του να πεθάνεις από το πινέλο του να βασανίζεσαι.

Στην εποχή μας η κοινωνία χωρίζεται σε δύο στρατόπεδα: σε αυτούς που τρώνε και σε αυτούς που τρώγονται. Η εξουσία που διαπράττει την αδικία, και ζει απ’ αυτήν, αποπνέει βία απ’ όλους της τους πόρους. Κοινωνίες μοιρασμένες σε καλούς και κακούς, πλούσιους και φτωχούς, κυνηγημένους και κυνηγούς, θύτες και θύματα. Ζωντανούς και νεκρούς. Η βία

Σε κάθε πλατεία το μαρμαρωμένο βλέμμα των ηρώων, που βγήκαν μέσα από τον πόνο και το αίμα που οι πόλεμοι μοίρασαν απλόχερα στο ανθρώπινο είδος, επιτηρεί σταθερά τον ορίζοντα. Ήρωες επιφανείς, στρατηλάτες, στρατηγοί, αυτοκράτορες, με δοξασμένα από την αυτοκρατορία του χρήματος ονόματα, πιστοί υπηρέτες της και πολεμιστές της, διαλαλούν με την αιώνια παρουσία τους την

γιατί το ανθρώπινο είδος ποτέ δεν συγχώρεσε εκείνους που «δεν έφταιξαν ποτέ»…

Γιατί ο άνθρωπος που είναι μόνιμα ερωτευμένος με την Ελευθερία και θέλει να απολαμβάνει τα τρυφερά της χάδια κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη φορά

Ο μόνος τρόπος για να πολεμήσουμε έναν ανελεύθερο χειραγωγημένο κόσμο, είναι να γίνουμε τόσο απόλυτα ελεύθεροι, ώστε και μόνο τόσο η ίδια μας η ύπαρξη να αποτελεί επαναστατική πράξη…