Οι επιθέσεις του αμερικανικού στρατού στη Βενεζουέλα είναι μια έκφραση του ιμπεριαλισμού, αλλά πώς μπορούμε να ανταποκριθούμε σε αυτές; Είναι κατανοητό ότι η αντίδραση πολλών ανθρώπων είναι να συσπειρωθούν για την «εθνική ανεξαρτησία». Από την οπτική γωνία της εργατικής τάξης και της παγκόσμιας χειραφέτησης, η κραυγή μάχης για «εθνική κυριαρχία» είναι ένας επικίνδυνος μύθος. Η κατάσταση στη Βενεζουέλα είναι μέρος ενός παγκόσμιου παζλ αντιπαραθέσεων μεταξύ των μπλοκ και ως παγκόσμιο προλεταριάτο πρέπει να βρούμε τρόπους να μην συνθλιβούμε στη μέση.
Βενεζουέλα και Κίνα
Ένας από τους λόγους που προβάλλει η κυβέρνηση των ΗΠΑ για την καταπολέμηση του «κομμουνισμού» στη Βενεζουέλα, είναι οι στενοί δεσμοί της με τους «εχθρούς των ΗΠΑ»: την Κίνα και το Ιράν. Το βράδυ πριν από την απαγωγή του, ο Μαδούρο δέχτηκε μια αντιπροσωπεία κινέζων αξιωματούχων. Λίγο μετά το τέλος της συνάντησης, βρισκόταν σε ένα ελικόπτερο του αμερικανικού στρατού. Η Κίνα είναι πλέον ο μόνος σημαντικός παράγοντας που αντισταθμίζει την τρέχουσα πορεία των ΗΠΑ και των πολιτικών κινήσεων που ευθυγραμμίζονται μαζί τους στη Λατινική Αμερική (Μιλέι/Αργεντινή, Μπουκέλε/Ελ Σαλβαδόρ, Νασράλα/Ονδούρα, Καστ/Χιλή, Μουλίνο/Παναμάς κ.λπ.).
Η Κίνα εισάγει σήμερα περίπου το 80% της ημερήσιας παραγωγής πετρελαίου της Βενεζουέλας, που ανέρχεται σε 950.000 βαρέλια την ημέρα (στο τέλος Νοεμβρίου 2025, δηλαδή πριν από την κατάσχεση του πρώτου δεξαμενόπλοιου από τις αμερικανικές δυνάμεις). Δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία σχετικά με τις πραγματικές τιμές στις οποίες η Κίνα αγόραζε πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα τα τελευταία 10 χρόνια ή τις χρεώσεις από την «τεράστια συλλογή αγαθών» που παραδόθηκε από την Κίνα στη Βενεζουέλα με πίστωση (οικιακές συσκευές από την Haier, λεωφορεία Yutong, αυτοκίνητα). Το 2015 ιδρύθηκε ακόμη και ένα εργοστάσιο συναρμολόγησης λεωφορείων Yutong στο Yaracuy.
Στο Τσανκάι του Περού, ο κινεζικός ναυτιλιακός κολοσσός COSCO λειτουργεί ένα μεγάλο λιμάνι βαθέων υδάτων, 100 χλμ. βόρεια της πρωτεύουσας Λίμα. Από εκεί, το ταξίδι προς την Κίνα διαρκεί 23 ημέρες, έναντι 40 ημερών που χρειαζόταν προηγουμένως. Στον Παναμά, οι ΗΠΑ θέλουν να εκδιώξουν την Κίνα από τα δύο λιμάνια στα δύο άκρα της διώρυγας (Colón και Balboa). Εντωμεταξύ, η Black Rock/MSC και η COSCO διαμάχονται για τα μερίδια. Ο Παναμάς εγκατέλειψε την εφοδιαστική αλυσίδα του «δρόμου του μεταξιού» ξανά.
Από ό,τι φαίνεται, δεν υπάρχουν αμερικάνικα στρατεύματα στη Βενεζουέλα, τουλάχιστον όχι σε σημαντικούς αριθμούς. Όταν ο Τραμπ ανακοινώνει ότι οι ΗΠΑ θα κυβερνήσουν πλέον τη χώρα μέχρι να πραγματοποιηθεί μια «ομαλή μετάβαση», αυτό μπορεί μονό να βασιστεί στην απειλή (που έγινε πραγματικότητα με την απαγωγή του Μαδούρο) ότι θα μπορούσαν να χτυπήσουν αποτελεσματικά και θανατηφόρα οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία και η γενοκτονία στην Παλαιστίνη είναι κομμάτι αυτής της εικόνας
Μπορούμε να δούμε το αποτέλεσμα του υποτιθέμενου αγώνα για «εθνική ανεξαρτησία» στην Ουκρανία: οι εργαζόμενοι και από τις δύο πλευρές στέλνονται στην κρεατομηχανή του πολέμου. Η ρωσική κυβέρνηση χρειάζεται τον πόλεμο για να διατηρήσει την εξουσία της και γίνεται όλο και πιο εξαρτημένη από τις προμήθειες της Κίνας και του Ιράν. Η ουκρανική κυβέρνηση εξαρτάται απόλυτα από τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ, και σε αντάλλαγμα πουλάει γεωργικές εκτάσεις και υποδομές σε δυτικές εταιρείες. Αντί να «υπερασπίζεται τη δημοκρατία», το ουκρανικό κράτος περιορίζει τα συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα και επιστρατεύει με τη βία νεαρούς άνδρες για να τους στείλει στο μέτωπο. «Αριστεροί», όπως το Πράσινο Κόμμα στη Γερμανία, αλλά και ομάδες εδώ στη Βρετανία επαναλαμβάνουν τον μύθο της «εθνικής αυτοάμυνας» για να απαιτήσουν όλο και περισσότερα όπλα για τη σφαγή.
Ακόμη και η γενοκτονία στην Παλαιστίνη δεν μπορεί να γίνει κατανοητή εκτός του πλαισίου της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο μπλοκ. Δεν ήταν τυχαίο ότι η σύγκρουση κλιμακώθηκε λίγο μετά την επιτυχία της κινεζικής κυβέρνησης να φέρει τις κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ήταν σαφές ότι αυτό υπονόμευε τις προηγούμενες Συμφωνίες του Αβραάμ* που είχαν μεσολαβήσει οι ΗΠΑ και ότι οι ισορροπίες ισχύος στην περιοχή θα μεταβληθούν δραστικά. Σε αυτό το σημείο, όλοι όσοι είχαν συμφέροντα στο παιχνίδι ήθελαν να ασκήσουν την επιρροή τους. Το έδαφος της Παλαιστίνης χρησιμοποιείται ως ένα μικρό διαπραγματευτικό χαρτί, ιδίως από το καθεστώς του Ιράν, που είναι ο κύριος χορηγός της Χαμάς. Από την άλλη πλευρά, η Δύση και οι ΗΠΑ ενισχύουν τον ισραηλινό πολεμικό μηχανισμό. Ενώ δεκάδες χιλιάδες πλουσιότεροι Παλαιστίνιοι κατάφεραν να εγκαταλείψουν την περιοχή, ο τοπικός προλεταριακός πληθυσμός της Γάζας πληρώνει το τίμημα.
Μπορούμε να δούμε πως η ιδέα της «εθνικής ανεξαρτησίας» σε έναν παγκόσμιο καπιταλιστικό κόσμο είναι ένας μύθος. Το πρόβλημα είναι ότι η αντίπαλη πλευρά του αμερικανικού μπλοκ – δηλαδή κράτη όπως η Κίνα, το Ιράν, η Ρωσία – δεν έχει επίσης τίποτα να προσφέρει όσον αφορά την ταξική απελευθέρωση. Ενώ βλέπουμε ιρανικές σημαίες να κυματίζουν σε διαδηλώσεις κατά του πολέμου στη Γάζα, στο ίδιο το Ιράν χιλιάδες άνθρωποι της εργατικής τάξης συγκρούονται με τις κρατικές δυνάμεις, διαμαρτυρόμενοι για τον πληθωρισμό και το καθεστώς. Με ποια πλευρά είμαστε;
Η αντίσταση της εργατικής τάξης απέναντι στον δρόμο για πόλεμο
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν παγκόσμιο αγώνα εξοπλισμών, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, οι οποίες θα δαπανήσουν πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για την άμυνα το 2026. Η ΕΕ σχεδιάζει έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό άνω των 2 τρισεκατομμυρίων ευρώ για τα επόμενα επτά χρόνια. Είναι σαφές ότι αυτό χρηματοδοτείται με περικοπές στα εισοδήματα και τις κοινωνικές παροχές μας, όπως η υγεία και η εκπαίδευση. Κάθε κυβέρνηση θέλει να κανονικοποιήσει αυτή την προετοιμασία για μελλοντικούς πολέμους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο μας λένε συνεχώς ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία.
Πρέπει να το αρνηθούμε αυτό στον καθημερινό μας αγώνα. Πρέπει να αναπτύξουμε μια ευρύτερη στρατηγική για το πώς να σαμποτάρουμε τη μηχανή του πολέμου, πώς να αμυνθούμε ενάντια στην κρατική επιθετικότητα, όπως οι επιθέσεις εναντίον μεταναστών από μονάδες της ICE. Χρειαζόμαστε στρατηγικές αντίστασης από τα κάτω, σε συνδυασμό με αγώνες όπου έχουμε μεγαλύτερη συλλογική δύναμη. Οι εργαζόμενοι της ST Microelectronics στη Γαλλία πραγματοποίησαν απεργία ενάντια στη χρήση των προϊόντων τους για στρατιωτικούς σκοπούς, οι οδηγοί τραμ στο Μόναχο αρνήθηκαν να οδηγήσουν τραμ με διαφημίσεις για στρατολόγηση, οι λιμενεργάτες στη Γένοβα μπλοκάρουν πλοία με παραδόσεις όπλων και καλούν σε γενική απεργία, μαθητές στη Γερμανία διαμαρτύρονται ενάντια στην προσπάθεια του κράτους να επαναφέρει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας διαδηλώνουν ενάντια στα σχέδια να τους επιστρατεύσουν στον στρατιωτικό ιατρικό μηχανισμό, Οι εργαζόμενοι της DHL διαμαρτύρονται ενάντια στη συμμετοχή της εταιρείας τους στη στρατιωτική εφοδιαστική αλυσίδα, οι εργαζόμενοι της VW καταγγέλλουν τα σχέδια της εταιρείας να πουλήσει τμήματα των εργοστασίων στην βιομηχανία όπλων.
Όλες αυτές οι μικρές μάχες είναι εκφράσεις του ζητήματος του εργατικού ελέγχου: ποιος αποφασίζει τι θα γίνει με τα προϊόντα που παράγουμε ή τις υπηρεσίες που παρέχουμε; Πρέπει να επεκτείνουμε σταδιακά αυτόν τον αγώνα για τον έλεγχο στο κοινωνικό επίπεδο. Ενάντια στον παγκόσμιο πόλεμο, για ένα ελεύθερο και κομμουνιστικό μέλλον.
*[ΣτΜ] Με τις συμφωνίες του Αβραάμ, που ξεκίνησαν να υπογράφονται τον Αύγουστο του 2020, το Ισραήλ σταδιακά αποκτούσε ξανά διπλωματικές σχέσεις με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Σουδάν και το Μπαχρέιν. Μετεξέλιξη των συμφωνιών θα ήταν και η σύγκλιση μεταξύ Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας, κάτι που τελικά δεν συνέβη λόγω της 7ης Οκτώβρη.
Μετάφραση από κείμενο που δημοσιεύτηκε στη σελίδα www.angryworkers.org, στις 04/01/2026
