Το παρακάτω κείμενο αποτελεί συρραφή αποσπασμάτων από την Προκήρυξη με αφορμή τη στρατιωτικοποίηση και την κατασταλτική στοχοποίηση του Ι5. Ολοκληρη την προκήρυξη μπορείτε να βρείτε εδώ: https://capitalistpeacedeserters.noblogs.org/2026/01/08/leaflet_antimilitarization_rearm/
Το νομοσχέδιο Δένδια για την αναδιάρθρωση του στρατού στοχεύει στην αυστηροποίηση της απαλλαγής Ι5 και φιλοδοξεί να επιφέρει τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι το κάνει σήμερα, ειδικά αν το βάλει κανείς δίπλα στην αυστηροποίηση της ποινικοποίησης της νεανικής «εγκληματικότητας», βλ. ανυπακοής, την ασφυκτική επιτήρηση της κυκλοφορίας μας στον δρόμο με κάμερες και ένα σωρό ιδέες παρακολούθησης που μας κάνουν το βίο αβίωτο, την επιτήρηση των ρομά από ρομά, την ψηφιακή μας περικύκλωση από την διασύνδεση ένα σωρό ηλεκτρονικών μητρώων κι όλα αυτά την ώρα που μας σκάβουν τον τάφο -πριν ακόμα μας στείλουν στο μέτωπο- με τους υποτιμημένους από τον πληθωρισμό μισθούς, το ξεπάτωμα με τα 13ωρα, τις διπλές δουλειές και τις αναπαραγωγικές δαπάνες στο ναδίρ.
Το τσιμέντωμα της εθνικής ενότητας γίνεται πάντα στη βάση της ασφάλειας και η «ύψιστη απειλή» για τον ομογενοποιημένο χυλό της κοινωνίας των πολιτών ενός έθνους-κράτους ήταν και παραμένει το αφήγημα της «εξωτερικής απειλής» των ανταγωνιστικών καπιταλιστικών κρατών. Σε μια συγκυρία όξυνσης των διακρατικών ανταγωνισμών, αλλά και γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων παγκόσμια, η ΕΕ σχεδιάζει τον επανεξοπλισμό της μέσω του προγράμματος ReArm Europe 2030. Η μακρά περίοδος της καπιταλιστικής ειρήνης δίνει τη θέση της στην πολεμική προετοιμασία. Τα ευρωπαϊκά κράτη δεν επενδύουν φυσικά μονάχα στην τεχνολογική αναβάθμιση της αμυντικής τους βιομηχανίας και των συστημάτων οπλισμού, αλλά προωθούν τη συνολική αναδιάταξη του τακτικού τους στρατού τόσο με την ισχυρότερη σύνδεση των τεχνολογικών/επιστημονικών καινοτομιών με το στρατιωτικό/βιομηχανικό σύμπλεγμα όσο και με την επανεκπαίδευση των πολιτών τους σε νέα συστήματα οπλισμού. Και την ώρα που σε όλη την Ευρώπη ενισχύουν με κάθε τρόπο τον θεσμό της στρατιωτικής θητείας, τα πολεμοκάπηλα καθάρματα δίνουν τα ρέστα τους σε μιλιταριστικές κορώνες, με τον εγχώριο υπουργό πολέμου να κάνει πρώτος την αρχή, ζητώντας μας «επιστροφή στο πνεύμα αυτοθυσίας» μανουριάζοντας κιόλας που «δεν αντέχουμε να δούμε φέρετρα με τη σημαία επάνω»
Από την υποχρεωτική στρατιωτική εκπαίδευση…
Μια από τις πιο διαδεδομένες πρακτικές εντός του νεανικού προλεταριάτου τα τελευταία 20 πλας χρόνια αποτελεί η αποφυγή της στρατιωτικής θητείας με τη χρήση του «τρελόχαρτου». Πρέπει κανείς να φτάσει αρκετά μακριά από τους κύκλους κοινωνικοποίησης του, για να βρει κάποιον που να μην είναι γιωτάς. Φυσικά τα στρατιωτικά επιτελεία και οι στατιστικές υπηρεσίες τους όλα αυτά τα χρόνια, παρότι δεν μας ανακοίνωναν τίποτα, έκαναν συστηματική καταγραφή των γιωτάδων, σε βαθμό που όχι μόνο γνωρίζουν τον αριθμό τους, αλλά και τους λόγους απαλλαγής (ψυχολογικούς ή σωματικούς) και επιπλέον, ακόμα και τους γιατρούς που εισηγήθηκαν την απαλλαγή (ιδιώτες ή δημόσιοι).
Ένα επιπλέον πράγμα που βλέπουμε στο νομοσχέδιο του Δένδια είναι ότι το κράτος είναι έτοιμο να αξιοποιήσει δημιουργικά το σύνολο των πρακτικών που έχει εξασκήσει τα τελευταία χρόνια για να χτυπήσει την εργατική τάξη προκειμένου να δημιουργήσει, σύμφωνα με τα δικά τους λόγια, ένα στρατό πολιτών έτοιμο για μια επικείμενη σύγκρουση. Στοχοποιεί από τη μία τους απείθαρχους γιωτάδες, επιβραβεύει από την άλλη τους πειθαρχημένους φαντάρους, κάνοντας πιο ελκυστική τη θητεία τους συνδέοντας την με την κατάρτιση και τον καριερισμό. Ταυτόχρονα επανεκπαιδεύει εθελοντές και επιχειρεί να εξορθολογίσει τον στρατό στον βαθμό που μπορεί να είναι αξιόμαχος και εναρμονισμένος με σύγχρονες οπλικές τεχνολογίες.
…στην εκπαίδευση στο social credit system
Η αναδιάρθρωση του στρατού προβλέπει ένα κανονιστικό πλαίσιο τυποποίησης και πιστοποίησης δεξιοτήτων, όπου όσοι κάνουν ολοένα περισσότερα σεμινάρια έχουν διαφορετική στρατιωτική εμπλοκή από όσους «αποφεύγουν» τη θητεία. Το πρόγραμμα «Αχιλλέας» είναι πλαίσιο συνεχούς στρατιωτικής κατάρτισης μέσα και έξω από τη θητεία. Περιλαμβάνει ειδικότητες, σεμινάρια, πιστοποιήσεις (τεχνικές, ψηφιακές, επιχειρησιακές), ώστε ο στρατεύσιμος να παραμένει «αξιοποιήσιμος» και μετά την απόλυση.
Αχνοφαίνεται η πύκνωση της α λα black mirror πειθάρχηση της καθεμιάς μας εξατομικευμένα: Έχεις κάνει αρκετά σεμινάρια κατάρτισης; Aν ναι, δεν θα είσαι στην πρώτη γραμμή του πολέμου με τους άλλους «άχρηστους». Αποφεύγεις να υπηρετήσεις και το παίζεις τρελίτσα; Τότε για 6 και χρονάκια δεν μπορείς να πιάσεις μόνιμη δουλειά, ούτε έχεις πρόσβαση στα προνόμια που έχουν όσοι κάνουν τα στρατιωτικά σεμινάρια. Άλλωστε, αφού το προλεταριάτο δεν ψήνεται να δουλέψει για μισθούς πείνας ή να πεθαίνει στα εργοτάξια, επιβάλλεται να απασχολείται σώνει και ντε, είτε αυτό είναι κατάρτιση σε επιμέρους ειδικότητες του στρατού, είτε είναι ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας στα ανά την Ελλάδα στρατόπεδα.
Τα νέα ψηφιακά συστήματα διοίκησης, ελέγχου και επιτήρησης που εισάγειστην πολυδιαφημισμένη εκσυγχρονισμένη εκπαίδευση το Υπουργείο Πολέμου,drones επιτήρησης και κρούσης, συστήματα anti-drone, ο δικτυοκεντρικός πόλεμος, οι θερμικές κάμερες, οι αισθητήρες υψηλής τεχνολογίας, τα συστήματα γεωεντοπισμού δεν προορίζονται να βλέπουν τον εχθρό (μόνο), αλλά εξίσου και τους «δικούς» μας: ποιος καθυστερεί, ποιος δεν εκτελεί σωστά, ποιος την κάνει από το μέτωπο. Και πριν φτάσουν να δοκιμαστούν όλα αυτά πάνω στα σώματα των ένθεν και κακείθεν ανυπότακτων, φυγόστρατων και λιποτακτών φαντάρων δοκιμάζονται στα σώματα των μεταναστριών που παγιδεύονται στα δίχτυα της «νέας συνοριακής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας», κράτος που πρωτοπορεί στην περιπολία των συνόρων με καινοτόμα smart AI τεχνολογία.
Έτσι γίνεται ώστε ο «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη ΝέαΕποχή» να έχει βλέψεις και θέσεις και για τις προλετάριες. Ενεργοποιεί μια ξεχασμένη διάταξη του ΄77, ώστε να βάλει μπροστά την εθελοντική –για αρχή και βλέπουμε– στράτευσή τους, στα πλαίσια ενός νομοσχεδίου που δεν επιχειρεί απλά να εξορθολογίσει τη θητεία και τη δομή του στρατού, αλλά να προσαρμοστεί στον τρόπο που διεξάγονται οι σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις. Με φεμινιστικά προσχήματα το κράτος επιχειρεί να διευρύνει και να αναβαθμίσει τον ρόλο των γυναικών στην πολεμική μηχανή, χωρίς να καταργεί, βέβαια, τελείως αυτό που στη σεξιστική κουλτούρα θεωρείται «παραδοσιακός γυναικείος ρόλος» στον πόλεμο. Αντ’ αυτού προσπαθεί να φτιάξει ένα σώμα προλετάριων οι οποίες μπορούν ανά πάσα ώρα και στιγμή να συνεισφέρουν σε ό,τι είναι απαραίτητο για το καπιταλιστικό κράτος. Είτε ως χειρίστριες drones, είτε ως πολιτικό προσωπικό του στρατού, είτε απλά ως εργάτριες προκειμένου να μη σταματήσει η παραγωγική μηχανή του καπιταλιστικού κράτους εν καιρώ πολέμου.
Προλεταριακές απαντήσεις και αρνήσεις σε καιρούς πολεμικής προετοιμασίας
Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε πως ακόμα κι αν δε βρισκόμαστε στο μέτωπο, ο πραγματικός πόλεμος –ο ταξικός πόλεμος– δε σταματάει. Η χρήση του ειδικού όρου «θητεία ευκαιρία» από τα υπουργικά επιτελεία στην προσπάθεια τους να συνδέσουν στρατιωτική θητεία και επαγγελματική κατάρτιση δεν είναι καθόλου τυχαία.
Και είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για μας -το κάνουν άλλωστε και οι αντίπαλοι μας- να αξιοποιήσουμε τη γνώση που αντλούμε από τα τεκταινόμενα στα πολεμικά μέτωπα της τελευταίας πενταετίας. Γιατί αν ζητήσουμε οριζόντιες αυξήσεις στους μισθούς ανάλογες των αναγκών μας, δεν θα μπορούν να στείλουν κανένα γιωτά να δουλέψει για ψίχουλα.
Γιατί αν ζητήσουμε γενναία αύξηση των αναπαραγωγικών δαπανών, δεν θα τους μείνει φράγκο για όπλα και πολεμικά γκατζετάκια.
Γιατί αν ζητήσουμε μόνιμο υγειονομικό/νοσηλευτικό προσωπικό, δεν θα πάει καμιά προλετάρια να δουλέψει για τον στρατό υπό την πίεση του βιοπορισμού.
Γιατί αν αρνηθούμε την αξιολόγηση στα σχολεία και στα νοσοκομεία, δε θα δεχτούμε να μας αξιολογήσουν ως εργατικό δυναμικό με βάση το αν
υπηρετήσαμε την πατρίδα.
Γιατί αν λουφάρουμε σε μια δουλειά που μας σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα, δεν θα δεχτούμε να υπηρετήσουμε την πατρίδα και να μπούμε μια και καλή στο χώμα.
Κι όλα αυτά στο τέλος της ημέρας δεν είναι ούτε ηθική αρετή, ούτε υπόθεση μιας χούφτας πολιτικοποιημενων ιδεολόγων με αντεθνική συνείδηση. Είναι ζητήματα της καθημερινής ταξικής πάλης και αφορούν την εργατική τάξη στο σύνολό της. Επειδή ίσως να μην υπάρχει διαφυγή από τη φρίκη του πολέμου, ας ψάξουμε διεξόδους διαφυγής από την καπιταλιστική ειρήνη.
Λιποτάκτ(ρι)ες της καπιταλιστικής ειρήνης
07/01/2026