πρόχειρες σημειώσεις για την αλλαγή συσχετισμών στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό
Ι
Η ρευστότητα της εγχώριας πολιτικής σκηνής ενδεχομένως αποτελεί δείκτη ότι μπαίνουμε ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο. Η «σταθερότητα» που χαρακτήριζε την πορεία του κυβερνώντος κόμματος, της Νέας Δημοκρατίας, φαίνεται κλονισμένη: Από τη μία, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα έχουν αποκαλύψει –μεταξύ άλλων– ένα τεράστιο φαγοπότι μιας μερίδας της ΝΔ, και έχουν συντελέσει στην όξυνση των εσωτερικών τριβών. Από την άλλη τα νέα κόμματα, Καρυστιανού και Τσίπρα, αλλάζουν άρδην τα δεδομένα, ενώ αναμένεται και νέος σχηματισμός από τον Σαμαρά.
ΙΙ
Οι εσωκομματικές συγκρούσεις στη Νέα Δημοκρατία βρίσκονται σε ιστορικό υψηλό. Οι περιπτώσεις εμπλοκής βουλευτών και άλλων στελεχών του κόμματος σε σκάνδαλα είναι πολλές, και δεν έχουν μόνο οικονομική διάσταση. Αφήνουμε για την επόμενη ενότητα όλη την κριτική περί διαφάνειας, παραβίασης καθηκόντων και κατάχρησης εξουσίας – τέτοιου τύπου σκάνδαλα, άλλωστε, αποτελούν διαχρονική «παρενέργεια» της εξουσίας, και ειδίκευση των δεξιών υπέρμαχων του καπιταλισμού. Υπάρχουν, βέβαια, δύο σημεία που προκαλούν ενόχληση μέσα στο «κόμμα της Δεξιάς»: Το πρώτο είναι πως όλα αυτά τα σκάνδαλα συνηγορούν στην ύπαρξη ενός εσωκομματικού μηχανισμού που, με την κάλυψη του πρωθυπουργικού γραφείου, εξασφάλιζε εκατομμύρια (δημόσιου χρήματος) σε συγκεκριμένα πρόσωπα και τον περίγυρό τους. Το –διαχρονικό– πρόβλημα των δεξιών είναι γιατί δεν πήραν μέρος κι άλλοι σε αυτό το φαγοπότι. Το δεύτερο σημείο αφορά συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές του πρωθυπουργικού γραφείου. Η κριτική έχει ξεκινήσει από το σκάνδαλο των Τεμπών, εστιάζοντας στον εμπαιγμό του πόνου των οικογενειών, στο όνομα μιας παραδοσιακής ελληνικής δικαιοσύνης, και κατόπιν έχει επεκταθεί σε θέματα εθνικής ασφάλειας, με επίκεντρο την εκχώρηση του ελέγχου «κρίσιμων» πληροφοριών της ΕΥΠ σε ισραηλινούς παράγοντες (βλ. σκάνδαλο υποκλοπών). Η πολιτική διάσταση του δεύτερου επισκιάζει την οικονομική του πρώτου – χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι εξίσου σημαντικές για τους εσωτερικούς επικριτές.
ΙΙΙ
«Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων της ΝΔ δεν την ψηφίζει παρά τα σκάνδαλα, αλλά εξαιτίας των σκανδάλων. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά με την πάροδο των χρόνων ότι είτε πάρουν ψίχουλα, είτε καλό μερτικό, κάτι έχουν να περιμένουν κι αυτοί να φάνε από την “πίτα”. Η ψήφος στη Νέα Δημοκρατία είναι μια συνδιαλλαγή. Και είτε πρόκειται για ατομικό όφελος, είτε για οικογενειακό, δεν είναι ποτέ μια διαδικασία που στοχεύει σε ένα κέρδος/συμφέρον πιο συλλογικό. Ο αγοραστής του οικονομικού πακέτου “διακυβέρνηση ΝΔ” θέλει διακαώς εκείνος –άντε και οι κοντινοί του– να απολαύσουν αυτοί τους καρπούς της ρεμούλας και όχι ένα ευρύτερο σύνολο, και αν συνέβαινε κάτι διαφορετικό θα ένιωθε ριγμένος, έως και μαλάκας. Εξ ου και τα χάχανα που πρέπει να προκαλούν οι αριστερές αναλυσάρες για εκλογικό κόστος της κυβέρνησης από τα σκάνδαλα. Ευσεβείς πόθοι. Ακόμα και εκεί μόνο κέρδος θα προκύψει από τον μεγάλο πυρήνα αριβιστών που κατακλύζει τη χώρα, με όλο το δεξιό και το απολίτικο σινάφι να επιθυμεί διακαώς μια νέα εκλογή Μητσοτάκη ώστε να ανανεώσουν τη “σύμβαση” κέρδους».1
IV
Σε αυτή τη φάση, η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται με αρκετούς βουλευτές της έκθετους-υπόδικους από την ευρωπαϊκή εισαγγελία, και με πιο έντονη από ποτέ την εσωκομματική αντιπαράθεση. Η ανακοίνωση του κόμματος Σαμαρά φαντάζει ως απειλή, που θα επιφέρει διαρροή από τα δεξιά. Ταυτόχρονα, ο Τσίπρας, ως ένας κατ’ εξακολούθηση έμπορας ελπίδας, ποντάρει στη μεγάλη κερδισμένη των προηγούμενων εκλογών, την «Αποχή». Και οι γαλάζιοι κυβερνώντες έχουν χεστεί απάνω τους με την ανακοίνωση του κόμματός του – μια συνθήκη που θα ήταν αστεία, αν δεν αντανακλούσε την κοινωνική πραγματικότητα.
V
Η διάλυση της αντιπολίτευσης υπήρξε πολυεπίπεδη διεργασία, με ευθύνη των αριστερών παρατάξεων, και κομβική συνδρομή της κυβέρνησης και του βαθέος κράτους. Συγκεκριμένα, ό,τι απέμεινε απ’ το κυβερνητικό τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε να το αποτελειώσει η τεχνοκρατική τάση Κασσελάκη, και η αδυναμία αντιπαράθεσης με αυτήν από τα υπόλοιπα στελέχη (που πλέον έχουν όλα δικά τους κομματίδια). Ταυτόχρονα, οι υποκλοπές-παρακολουθήσεις εξασφάλισαν στον στενό πυρήνα της κυβέρνησης πληροφορίες τόσο ισχυρές για άτομα όπως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ανδρουλάκης, που ενώ είναι τυπικά «αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης», κατ’ ουσίαν εκβιάστηκε να περιοριστεί στον ρόλο του πολιτικού κακομοίρη: Πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί, εφόσον, από αυτήν ακριβώς τη θέση, δεν έκανε τίποτα για να «τρέξει» το σκάνδαλο των υποκλοπών, μέσα στο οποίο περιλαμβάνεται προσωπικά η παρακολούθησή του;
VI
Σε αυτήν τη φάση, αυτό που φοβάται η ΝΔ είναι αυτό που νιώθει μεγάλη μερίδα της κοινωνίας: Πως αυτό το αντιπολιτευτικό κενό θα έρθει να το καλύψει ο Τσίπρας, ο μόνος με πρωθυπουργική εμπειρία, άρα και ο μόνος –τρόπον τινά– «ικανός». Αν κάτι είναι τραγικό σε όλο αυτό, είναι πως υπάρχει μεγάλη μερίδα ανθρώπων από τον προοδευτικό χώρο, που ακόμα αναζητούν έναν ηγέτη, στον οποίον θα εναποθέσουν την ευθύνη της ζωής τους. Αυτό το «ακόμα» έρχεται να υπογραμμίσει το πόσο κοντή είναι η κοινωνική μνήμη. Ή πόσο κοντή γίνεται όταν μαστίζεται από τη βαρβαρότητα, ώστε ξανατρώει αμάσητο το παραμύθι μιας –κατεψυγμένης πλέον– ελπίδας. Η δική μας μνήμη αναδεικνύει κάτι άλλο: Ο «μεσσίας» Τσίπρας, ως εκφραστής μιας πολιτικής τάσης του ελληνικού καπιταλισμού, σε μια συγκυρία με πολύ ειδικά χαρακτηριστικά, ήταν αυτός που επισφράγισε τη μνημονιακή αναδιάρθρωση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, την εφαρμογή της οποίας σήμερα βιώνουμε στο πετσί μας. Αυτή η διεργασία δεν θα μπορούσε να στεφθεί με επιτυχία, αν δεν είχε προηγηθεί η αφομοίωση και η εκτόνωση των κοινωνικών αγώνων της περιόδου που προηγήθηκε της «αριστερής» διακυβέρνησης – και τότε στο όνομα της ελπίδας.2
VII
Επικοινωνιακά, το νέο κόμμα βαδίζει στα χνάρια της ΝΔ, με μια κλιμακούμενη καμπάνια μέσω social media. Ακόμα και το όνομα του κόμματος, ΕΛ.Α.Σ., επιλέχθηκε πρώτα και κύρια για το επικοινωνιακό παιχνίδι, και δευτερευόντως για να συμπυκνώσει τις πολιτικές αρχές του: Για να συνομιλεί με τα προοδευτικά αντανακλαστικά, και έτσι ο Τσίπρας να φιγουράρει σε σοσιαλμιντιακά memes και stories ως Τσε και Βελουχιώτης, αλλά και με τα συντηρητικά, που ακούγοντας το όνομα σκέφτονται αστυνομία και Ελλάδα. Η σημειολογική μετατόπιση από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αισθητή. Το σίγουρο είναι πως η κατεψυγμένη αριστερή ελπίδα δείχνει τα πατριωτικά δόντια της.
VIII
Το κόμμα Καρυστιανού, υπό το όνομα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», φαίνεται να έχει ξοφλήσει ήδη στο παζάρεμα της ελπίδας. Κρατάμε ως θετικό το ότι το δίκιο των Τεμπών δεν κατάφερε να κομματοποιηθεί. Κατά τα άλλα, οι δηλώσεις της προέδρου υπονοούν μια χριστιανική εθνοκεντρική αγανάκτηση με έμφαση στη δικαιοσύνη – χαρακτηριστικά που μόνο καχυποψία θα έπρεπε να μας προκαλούν, ειδικά όσον αφορά το Δίκιο, όπου η εθνική ιδεολογία μόνο συσκότιση μπορεί να επιφέρει.
ΙΧ
Αναλύοντας τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων, μπαίνουμε μοιραία σε ένα πλαίσιο μικροπολιτικής. Η ανάλυση αυτή γίνεται αποκλειστικά για μια καλύτερη αντίληψη της συγκυρίας, και πώς αυτή αποτυπώνεται κομματικά. Από ’κει και έπειτα, είναι βέβαιο πως κανένας πεφωτισμένος, καμία ηγέτιδα, κανένα κόμμα δεν μπορεί να εκφράσει τις αγωνίες μας ή τα συμφέροντά μας, και να επιλύσει τα αδιέξοδά μας. Η ευθύνη αυτή βαραίνει αποκλειστικά εμάς. Σε μια εποχή που όποιος κι αν αναλάβει την εξουσία, θα συρθεί στον χορό του πολέμου, το να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας είναι παραπάνω από επιτακτικό.
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΚΛΟΓΕΣ
ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Φτηνή Βιασύνη
1. Απόσπασμα από την ανάληψη ευθύνης για την εμπρηστική επίθεση στο κτίριο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου από τους «Πυρήνες Άμεσης Δράσης».
https://athens.indymedia.org/post/1641310/
2. Πιο αναλυτικά στο σχόλιο της Φεντεραλιστικής Ένωσης Αναρχικών για το νέο κόμμα Τσίπρα, https://www.athens.indymedia.org/post/1641390/
