Γράφω από τη φυλακή της Δράμας για την υπόθεση και για την προφυλάκισή μου. Όπως είναι ήδη γνωστό στις 10/07 η αντιτρομοκρατική υπηρεσία πραγματοποιεί εφόδους σε σπίτια στη Θεσσαλονίκη και στα Χανιά εξιχνιάζοντας υποτίθεται τον εμπρησμό στο σπίτι της πολιτεύτριας της ΝΔ Αφροδίτης Νέστορα όπου υπό άγνωστες μέχρι στιγμής συνθήκες, βρήκε τραγικό θάνατο η μητέρας της. Την ίδια μέρα συλλαμβάνονται ένας αναρχικός, μια αναρχική και ένα ακόμα άτομο, και τους αποδίδεται ένα βαρύτατο κατηγορητήριο που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο – τετελεσμένη και σε απόπειρα, έκρηξη, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών. Τα ΜΜΕ ως όργανα της κρατικής προπαγάνδας, και σε μια ακόμα προσπάθεια αναζωπύρωσης ενός κλίματος τρομοϋστερίας, εξαπέλυσαν επίθεση προς το αναρχικό κίνημα της πόλης, συνδέοντας συλλογικότητες και καταλήψεις εντελώς αυθαίρετα με την υπόθεση, ενώ διέρρευσαν στοιχεία της δικογραφίας διαπομπεύοντας τους κατηγορούμενους σε συνεργασία με την αστυνομία.
Η δική μου δίωξη ξεκινάει 5 μέρες μετά μιας και ο 3ος κατηγορούμενος ψευδώς καταθέτει στην ανακρίτρια ότι τα κλειδιά του διαμερίσματός του (το οποίο κατά τα λεγόμενα της αντιτρομοκρατικής χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο και καταφύγιο από το δήθεν επιχειρησιακό ζευγάρι) τα είχε παραδώσει σε μένα στις 26/06 με την πρόφαση ότι θέλω να φιλοξενήσω κάποιους φίλους μου, διανθίζοντας την κατάθεσή του και με ένα σωρό άλλα ψεύδη για να την κάνει πιο πειστική.
Ο καθένας θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί για ποιο λόγο ο τρίτος κατηγορούμενος να πει ψέμματα, και για το πρόσωπό μου συγκεκριμένα. Όχι όμως σε μια υπόθεση που εμπλέκεται η αντιτρομοκρατική και στην οποία κατηγορούνται αναρχικοί. Είναι γνωστό πως τα προηγούμενα χρόνια η αντιτρομοκρατική έστησε κατηγορητήρια και έστειλε ανθρώπους στη φυλακή για να αθωωθούν αυτοί αργότερα στα δικαστήρια, είναι γνωστό πως εξαφάνισε ή πως ξαφνικά εμφάνισε «στοιχεία» τα οποία ουδεμία σχέση με την πραγματικότητα είχαν, είναι γνωστή η εμμονή της με τον αναρχικό επαναστατικό χώρο, είναι δεδομένο πως ακολουθεί πολιτικές σκοπιμότητες και χτίζει πολιτικές καριέρες. Στην περίπτωση αυτή θεωρώ δεδομένο ότι η αντιτρομοκρατική με τις γνωστές μαφιόζικες μεθόδους της και τις ψυχολογικές και όχι μόνο πιέσεις που άσκησε, έπεισε τον 3ο κατηγορούμενο πως κατονομάζοντας έναν άλλο άνθρωπο, ως κάτοχο των κλειδιών, θα έχει μια καλύτερη ποινική μεταχείριση.
Έτσι, στις 16/07 το πρωί που βγήκα από το σπίτι μου μαζί με τη σύντροφό μου, με περικύκλωσαν γύρω στους δέκα ενόπλους της αντιτρομοκρατικής, συλλαμβάνοντας με και επιπλέον προσάγοντας τη σύντροφό μου. Έπειτα από πέντε ώρες δεμένος πισθάγκωνα και με φορεμένη κουκούλα, μου ανακοινώνουν ότι θα μου πάρουν αποτυπώματα με τη βία, καθώς και το κατηγορητήριο, που είναι κοινό με τους υπόλοιπους. Την επομένη, οδηγούμαι στην εισαγγελέα όπου μου απαγγέλλεται και επίσημα το διογκωμένο κατηγορητήριο, και λαμβάνω προθεσμία για απολογία. Στις 20/07 με μοναδικό στοιχείο την ψευδή κατάθεση του 3ου κατηγορούμενου, ανακρίτρια και εισαγγελέας αποφασίζουν την προφυλάκισή μου. Από νωρίς αντιλήφθηκα πως επρόκειτο για προειλημμένη απόφαση κατά παραγγελία της αντιτρομοκρατικής, καθώς δεν δόθηκε καν το περιθώριο να εξεταστούν οι μάρτυρες υπεράσπισης, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 211 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, αν γινόταν η δίκη με την ψευδομαρτυρία ως μοναδικό ενοχοποιητικό στοιχείο, οι ίδιοι οι δικαστές θα ήταν υποχρεωμένοι να προχωρήσουν σε αθωωτική απόφαση. Έκανα προσφυγή κατά της προφυλάκισης, απορρίφθηκε χωρίς καμία απάντηση στα επιχειρήματά μου, παραθέτοντας μάλιστα κομμάτια άσχετης υπόθεσης για διακίνηση μεταναστών. Η αίτηση για άσκηση αναίρεσης από τον εισαγγελέα του Αρείου πάγου Φλωρίδη (αδερφός του υπουργού) απορρίφθηκε χωρίς αιτιολογία με σημείωση μιας γραμμής επί του δικογράφου. Η αυθαιρεσία τους όμως δεν τελείωσε εκεί. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη καλούν και τους τέσσερις κατηγορούμενους εκ νέου για την αναβάθμιση του κατηγορητηρίου, εντάσσοντας όλες τις κατηγορίες κάτω από τον 187Α παρ.1. Σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις της ανακρίτριας δεν επρόκειτο για νέα στοιχεία αλλά για ένα τεχνικό νομικό ζήτημα. Ασφαλώς όταν παρουσιάζομαι στις 30/09 εμφανίζονται ως δια μαγείας 3.5ΤΒ καινούριου βιντεοληπτικού υλικού σε ψηφιακή μορφή, που είναι αδύνατη η αντιγραφή της στη μορφή που παρουσιάστηκαν, μέχρι και τέσσερις μέρες μετά. Πώς γίνεται όμως η συνήγορος του 3ου κατηγορούμενου να κάνει δηλώσεις στα κανάλια περί αυτού του υλικού, διαστρεβλώνοντας το περιεχόμενό του, αμέσως μετά την απολογία μου το μεσημέρι στις 30/09;;; Τι πληροφόρηση είχε;;; Μήπως και αυτό το σόου συμβαίνει για να δημιουργηθούν εντυπώσεις και βεβαιώσεις ενοχής;;; Παράλληλα με το μιντιακό παιχνίδι τους, με μεταγάγουν σε χρόνους που τα επιτρεπόμενα επισκεπτήρια στις φυλακές καθιστούν αδύνατη την επαφή με το δικηγόρο μου, τόσο στην πρώτη κλήση 30/09, όσο και μετά την προθεσμία, στις 09/10, ενώ έφτασαν στα αυτιά μου καταγγελίες ότι ο τρίτος κατηγορούμενος πιέζεται από την αντιτρομοκρατική να εμπλέξει και άλλα ονόματα στην υπόθεση, κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε κάνει. Με όλα αυτά τα δεδομένα, και αφού οι μεθοδεύσεις της ανακριτικής αρχής, των μίντια και της αντιτρομοκρατικής είναι προφανείς απέναντί μου, αποφάσισα ως μια πρώτη κίνηση να αιτηθώ η απολογία μου να γίνει εφόσον λάβω γνώση της νέας απολογίας του βασικού κατήγορού μου, δηλαδή του τρίτου κατηγορούμενου, η οποία είχε προγραμματιστεί για μια εβδομάδα μετά τη δική μου. Η ανακρίτρια αρνήθηκε το αίτημά μου αρχικά, τόσο προφορικά όσο και το να το δεχθεί γραπτώς, ενώ τελικά το αποδέχτηκε όταν της απεστάλη σχετικό μέηλ από το συνήγορό μου, δείχνοντας πως βρίσκονται σε μια διαδικασία διαμόρφωσης του κατηγορητηρίου ανάλογα με την υπερασπιστική μου γραμμή, με μόνο σκοπό την εμπλοκή μου στην υπόθεση και την καταδίκη μου σε δεύτερο χρόνο.
Δεν είχα αυταπάτες πως η αστική δικαιοσύνη έχει το ρόλο του αμερόληπτου εγγυητή των δικαιωμάτων ή της ισότητας μπροστά στο νόμο. Πρόκειται για μηχανισμό αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων εξουσίας και προστασίας της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Η δικαιοσύνη είναι τυφλή λένε, αλλά φαίνεται πως ο αμφιβληστροειδής της λειτουργεί άψογα ανάλογα με το ποιον έχει απέναντί της. Ενώ βρίσκομαι προφυλακισμένος χωρίς στοιχεία, ενώ οι φτωχοδιάβολοι αυτού του κόσμου γεμίζουν τις ελληνικές φυλακές για μικροπαραβάσεις, ενώ σε αγωνιστές/στριες αποδίδονται εξοντωτικές ποινές, το πολιτικό σύστημα και τα αφεντικά του, όντας υπεύθυνα για την καταλήστευση του δημόσιου χρήματος που οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια και τον λαό στην εξαθλίωση, έχοντας λεηλατήσει και συνεχίζοντας να καταστρέφουν τον φυσικό πλούτο της, έχοντας αφήσει τις δημόσιες υποδομές να ρημάζουν με τραγικές συνέπειες στα Τέμπη, τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Η διαδρομή και η στοχοποίησή μου
Στα 7 χρόνια της πολιτικής μου παρουσίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης έχω συμμετάσχει σε πληθώρα κοινωνικών ταξικών αγώνων, πάντα με πρόσημο την απελευθερωτική επαναστατική προοπτική. Έχω βρεθεί σε απεργιακές συγκεντρώσεις, αντιφασιστικές εκδηλώσεις, κινητοποιήσεις αλληλεγγύης σε μετανάστες/στριες, έχω υπερασπιστεί τις καταλήψεις και τα κοινωνικά κέντρα, έχω στηρίξει αγώνες κατά της έμφυλης βίας, έχω συμμετάσχει σε συναυλίες οικονομικής ενίσχυσης σε πολιτικούς κρατούμενους και σε συγκεντρώσεις συμπαράστασης διωκόμενων στα δικαστήρια. Κίνητρο να αγωνιστώ μου έδωσε η αδικία και η ταξική καταπίεση που υπάρχει παντού γύρω μας. Κίνητρο μου έδωσαν οι ειδήσεις για τους εργαζομένους που δεν γύρισαν από το μεροκάματό τους, ο φόβος της απόλυσης και της συνεπακόλουθης ανέχειας, οι ρατσιστικές πολιτικές αλλά και το μίσος μεταξύ των καταπιεσμένων που το κράτος συστηματικά καλλιεργεί, τα κυρίαρχα πρότυπα του ατομικισμού και της ανέλιξης «επί πτωμάτων», η (αναμενόμενη για τους αναρχικούς) καχυποψία σε κάθε λογής σωτήρες του λαού και διαχειριστές της κρατικής εξουσίας. Ανάγκη μου ήταν και είναι να εκθέσω την υποκρισία της κυρίαρχης τάξης (που μας παρασέρνει όλο και βαθύτερα στον χορό του θανάτου και της καταστροφής), τα εγκλήματα της οποίας, όταν δεν βαφτίζονται εθνική ασφάλεια ή εξοστρακισμοί, τόσο βολικά ονομάζονται «η κακιά στιγμή», για να κρυφτεί ο δομικός και διαχρονικός χαρακτήρας τους. Βέβαια για τις περιπτώσεις που στο όνομα της ιμπεριαλιστικής επέκτασης ισοπεδώνουν ολόκληρες πόλεις για το μοίρασμα του κόσμου, δημιούργησαν έναν συγκεκριμένο όρο: «παράπλευρες απώλειες».
Γιατί η κυριαρχία, στην εποχή του ώριμου θεάματος, διαστρεβλώνει νοήματα συνεχώς. Στη γλώσσα τους ελευθερία γίνεται η ελευθερία της κατανάλωσης και της εκλογής του καταπιεστή, ως δικαιοσύνη νοείται η επιβολή του ισχυρού στον ανίσχυρο και κυρίως η τιμωρία όποιου/ας παρεκκλίνει, αλληλεγγύη είναι η υποταγή στα αφεντικά για το καλό της εθνικής οικονομίας, αξία είναι η εργασία που υπάγεται στο κεφάλαιο, ζωή είναι η συσσώρευση και η κατανάλωση αγαθών πριν τον θάνατο ή ακόμα πιο ψυχρά η ασφαλιστική αποτίμηση του ρίσκου του θανάτου. Και όμως στο δικό μας λεξιλόγιο η ελευθερία βιώνεται ως η κίνηση για έναν κόσμο χωρίς κράτος και εξουσιαστές, δικαιοσύνη ως η έλλειψη του αισθήματος της αδικίας που η πραγματικότητα που ζούμε μας δημιουργεί, αλληλεγγύη η βάση της ισότητας και του αγώνα που κάνουμε, αξία η διεκδίκηση της ζωής που το υπάρχον μας αρνείται.
Όραμά μας λοιπόν είναι πάντα η οικοδόμηση ενός κόσμου στον οποίο η ανθρώπινη ζωή, την όποια το κράτος και το κεφάλαιο τόσο εύκολα θυσιάζουν στο βωμό του κέρδους, θα θεωρείται κεντρικός άξονας και σκοπός. Η πάλη για την ανατροπή του παλιού κόσμου σημαίνει υπεράσπιση των ζωών των καταπιεσμένων στο σήμερα, καθώς και των επόμενων γενεών. Στις κοινότητές μας, μικρογραφία αυτού που θέλουμε, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η μη επιβολή του ισχυρότερου στον αδύναμο, από κενό γράμμα προσπαθούν να γίνουν βιωμένη πραγματικότητα. Η συμπαράσταση στους αποκλεισμένους αυτού του κόσμου αποτελούν το μόνο καθήκον που αναγνωρίζουμε.
Η παραπάνω δραστηριοποίηση επέφερε και την αντίστοιχη στοχοποίηση από τους κρατικούς μηχανισμούς. Αυτά τα χρόνια δεν έλειψαν οι προληπτικές προσαγωγές, οι απροκάλυπτες παρακολουθήσεις της κρατικής ασφάλειας, όπως συνέβη και συνεχίζει να συμβαίνει και σε πολλούς ακόμα συντρόφους/ισσες. Βέβαια η στοχοποίηση όσων αντιδρούν στην αδικία και τον θάνατο που σπέρνει το κράτος δεν είναι απλώς μια συνέπεια που αφορά εμένα προσωπικά, αλλά το αποτέλεσμα ενός μηχανισμού που αντιμετωπίζει εχθρικά οποιονδήποτε αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο, οποιαδήποτε παρεκκλίνει από τα κανονιστικά πρότυπα που η εξουσία επιβάλλει. Πέραν της στοχοποίησης αυτής, και σε αυτήν την υπόθεση δεν έλειψε η ποινικοποίηση των φιλικών και συντροφικών σχέσεων μου με τους δύο πρώτους συλληφθέντες, έτσι ώστε το παραμύθι της αντιτρομοκρατικής να μοιάζει περισσότερο πειστικό. Δεν συνιστά πρωτοφανή τακτική, την έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν σε υποθέσεις όπως της Ηριάννας και του Περικλή, του Β. Σταθόπουλου, του Τ. Θεοφίλου, του Π. Καλαϊτζή κ.ά. Όταν η εξουσία βασίζει διώξεις σε συντροφικές σχέσεις, τότε αυτές παύουν να αφορούν το οποιοδήποτε γεγονός και στρέφονται προς την ίδια τη στάση ζωής ή και την αλληλεγγύη. Οι αυθαίρετες προφυλακίσεις και τα κατηγορητήρια έχουν ως στόχο πρωτίστως την ηθική εξόντωση των διωκόμενων ατόμων και την περαιτέρω τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων υποκειμένων. Όλοι αυτοί οι εκ των προτέρων «ένοχοι» βρέθηκαν έγκλειστοι, στερούμενοι όχι μόνο την ελευθερία τους, αλλά και τη ζεστασιά της ανθρώπινης εγγύτητας. Το ψυχολογικό και κοινωνικό κόστος του εγκλεισμού είναι τεράστιο. Παρά το γεγονός ότι στην πλειοψηφία αυτών των υποθέσεων τελικά υπήρξαν αθωωτικές αποφάσεις και τα στημένα κατηγορητήρια πέσανε πανηγυρικά, κανένα δικαστήριο και κανένας άλλος κρατικός θεσμός δεν έδωσε πίσω το χαμένο χρόνο ούτε επανόρθωσε για την καταστροφή στις ζωές τους.
Καθώς διαφαίνεται πως για ακόμα μια φορά η αστική δικαιοσύνη ήταν αποφασισμένη να αποδώσει ευθύνες σε όποιον βρέθηκε στα χέρια της σύμφωνα με προεκλογικές επιταγές, έχει σημασία να αναλογιστούμε το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο διαδραματίζεται και το εν λόγω έργο. Οι διακρατικές συγκρούσεις και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, που τείνουν να εξελιχθούν στον γενικευμένο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν το χαρακτήρα αναδιάταξης των σχέσεων ισχύος μεταξύ των κρατών, αλλά και του ξεπεράσματος των εσωτερικών αντιφάσεων του συστήματος. Το ελληνικό κράτος, συμμετέχοντας ενεργά στα πολεμικά μέτωπα που έχουν διαμορφωθεί, προετοιμάζει την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Υπέρογκοι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, δηλώσεις για φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες, τόνωση του εθνικού φρονήματος σε σχολεία, ερευνητικά προγράμματα για τον στρατό στο πανεπιστήμιο, εξουδετέρωση κάθε φωνής αντίστασης στο εσωτερικό (άνοδος εθνικισμού, όξυνση της καταστολής), αύξηση διάρκειας στρατιωτικής θητείας. Όλα αυτά ώστε οι από τα κάτω να βρεθούμε και να πεθάνουμε στην πρώτη γραμμή για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Στον γενικευμένο όλεθρο που ταχύτατα μας οδηγούν κράτος και κεφάλαιο, είναι ιστορική αναγκαιότητα η δημιουργία ενός ταξικού αντιπολεμικού κινήματος, η υπεράσπιση των αναρχικών ιδεών και πρακτικών. Οφείλουμε στους αγώνες του παρελθόντος να υπερασπιστούμε τη μνήμη των κινημάτων απέναντι στη λήθη που επιβάλει η εξουσία, τη μνήμη αυτή που τιμά τους χιλιάδες νεκρούς της τάξης μας και μεταμορφώνεται σε ανυπακοή. Μέσα από τη φυλακή δηλώνω πως θα συνεχίσω να βαδίζω σε αυτό το πανέμορφο και συνάμα δύσβατο μονοπάτι του αγώνα με πίστη στην Υπόθεση. Οι ιδέες μας δεν φυλακίζονται και δεν σκύβουν το κεφάλι μπροστά στις αλυσίδες τους. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, που τολμούν, που επαναστατούν, υπάρχει ελπίδα για ανατροπή του παρηκμασμένου συστήματος.
Εφόσον έφτασαν μέχρι το σημείο να χρησιμοποιήσουν μια ψευδομαρτυρία για να με κλείσουν στη φυλακή, δεν μπορώ παρά να μην τους εμπιστεύομαι στο τι άλλο ψέμα ή φτιαχτό στοιχείο θα σκαρφιστούν για να με κρατήσουν εκεί. Για αυτό και δηλώνω προς πάσα κατεύθυνση πως αρνούμαι όλες τις κατηγορίες που μου αποδίδονται. Στοχοποιήθηκα και διώκομαι λόγω των πολιτικών και φιλικών μου σχέσεων με τον Χάρη και τη Γεωργία, αλλά και λόγω της πολιτικής μου παρουσίας.
ΜΗΝ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ ΜΗΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΙΟ – ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ
ΧΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΕΡΑ!!!
Αίμων Τουφεξής
Φυλακές Δράμας
29/10/2026
