Καταληψίας #60

[Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής] Εισβολές και ανακαταλήψεις

Από το Πάσχα μέχρι και σήμερα, σε διάστημα 6 μηνών, έχουν πραγματοποιηθεί τρεις αστυνομικές εισβολές στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Κράτος και πρυτανεία έστειλαν τους ένστολους δολοφόνους να εισβάλουν στη σχολή ενώ ήταν κλειστή κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, στη συνέχεια τους έμπασαν σαν τους κλέφτες ξημερώματα για να εκκενώσουν το Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής, και την τελευταία φορά κατά τη διάρκεια της μαζικής συγκέντρωσης ανακατάληψης του Αναρχικού Στεκιού Φιλοσοφικής, την 1η του Σεπτέμβρη, εκμεταλλευόμενοι την ερημιά της σχολής εν μέσω εξεταστικής.

Μέσα στις σχολές πλειοψηφία είμαστε εμείς! Παράσιτα είναι οι μπάτσοι, οι εργολάβοι, οι πρυτάνεις και οι εισαγγελείς.

Όσο και άν η αστική ρητορική των εκάστοτε κυβερνώντων και τα δημοσιογραφικά «παπαγαλάκια» τους μιλάνε για παρασιτικές μειοψηφίες μέσα στις σχολές, η ίδια η πραγματικότητα των πανεπιστημίων αποδεικνύει ποιες είναι πράγματι αυτές οι παρασιτικές μειοψηφίες που λυμαίνονται τα πανεπιστήμια.

Από την άλλη πλευρά, η πλειοψηφία μέσα στις σχολές είμαστε εμείς: Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που παλεύουμε, κάτω από το βάρος της επισφάλειας και των αυξημένων απαιτήσεων διαβίωσης, να βγάλουμε τις σπουδές μας, και ταυτόχρονα να τα βγάλουμε πέρα στην καθημερινότητα· οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που όταν αγωνιζόμαστε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την καταστολή και τα πειθαρχικά και το μόνο που μας επιφυλάσσουν είναι ένα αβέβαιο μέλλον μέσα στην εργασιακή ζούγκλα. Είναι οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στα πανεπιστήμια, είναι εκείνοι οι διδάσκοντες/ουσες που δεν θέλουν να βλέπουν τους φοιτητές τους να χτυπιούνται μέσα στις ίδιες τους τις σχολές. Και αυτή η πλειοψηφία πρέπει να δείξει πλέον τη δύναμή της!

Αναρχικό Στέκι Φιλοσοφικής
https://steki-fls.espivblogs.net

[Αγρός – Αυτοδιαχειριζόμενο κατειλημμένο έδαφος] Καμία περίφραξη στο πάρκο Τρίτση – Ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους δημόσιους χώρους

Ο Φορέας Διαχείρισης του Πάρκου υπέγραψε πρόσφατα σύμβαση με τη «Νέα Μητροπολιτική Αττική Α.Ε.», προκειμένου η τελευταία να αναλάβει τη δρομολόγηση και επίβλεψη του έργου «Κατασκευή Περίφραξης και Αναβάθμιση Εισόδων στο Μητροπολιτικό Πάρκο “Αντώνης Τρίτσης”», συνολικού προϋπολογισμού 9.350.000 ευρώ. Το συγκεκριμένο έργο αναμένεται να ξεκινήσει άμεσα και θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2029. Ως αιτιολόγηση για την ανάθεση προβάλλεται η τεχνική αδυναμία του Φορέα Διαχείρισης του πάρκου Τρίτση να υλοποιήσει το έργο. Και ενώ η «Νέα Μητροπολιτική Αττική Α.Ε.» θα αμειφθεί αδρά (122.763,47€) για τη σύνταξη των απαιτούμενων μελετών και των τευχών του διαγωνισμού, το έργο πρόκειται να υλοποιηθεί με τη μέθοδο της μελέτης-κατασκευής. Με άλλα λόγια, ο εργολάβος που θα το αναλάβει θα είναι εκείνος που θα εκπονήσει και τη μελέτη, με γνώμονα προφανώς τη μεγιστοποίηση του εργολαβικού του κέρδους. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει, λοιπόν…

Η δράση του Φορέα Διαχείρισης εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια κράτους και κεφαλαίου για τη μετατροπή των λιγοστών ελεύθερων χώρων που έχουν απομείνει, σε περίκλειστα, αποστειρωμένα, εμπορευματοποιημένα και απολύτως ελεγχόμενα περιβάλλοντα, όπως συμβαίνει ήδη σε αρκετά πάρκα (βλ. Πεδίο του Άρεως και τον χώρο του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος»).

Οι περιφράξεις δεν προστατεύουν· αποκλείουν. Δημιουργούν διαχωρισμούς ανάμεσα σε όσους και όσες «επιτρέπεται» να βρίσκονται μέσα σε έναν χώρο και σε όσους/ες/α περισσεύουν. Επιβάλλουν ωράρια, κανόνες και απαγορεύσεις, εγκαθιστώντας παράλληλα μηχανισμούς επιτήρησης, με στόχο τον περιορισμό της αυθόρμητης συνύπαρξης και κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Οι κυρίαρχες πρακτικές ελέγχου των ελεύθερων χώρων αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης συνθήκης διαρκούς υποτίμησης των ζωών μας, μέσα στην οποία το κράτος επιδίδεται σε ένα κρεσέντο καταστολής. Από τον περιορισμό ή και την απαγόρευση των διαδηλώσεων, τις συλλήψεις και τις διώξεις όσων αντιστέκονται, τη συνέχιση των εκκενώσεων πολιτικών και στεγαστικών καταλήψεων, μέχρι τη συντονισμένη επίθεση μπάτσων και εργολάβων στους πανεπιστημιακούς χώρους και την ελεγχόμενη πρόσβαση σε αυτούς.

Στα πάρκα, στους δρόμους, στις πλατείες συναντιόμαστε, περπατάμε, αναπνέουμε, αντιστεκόμαστε στο καθεστώς της εξατομίκευσης, του φόβου και της ανασφάλειας που μας επιβάλλουν. Εκεί όπου δεν μεσολαβούν το εισιτήριο, η κατανάλωση, το κέρδος και ο έλεγχος, μπορούν να ανθίσουν σχέσεις αλληλεγγύης, συλλογικότητας και δημιουργίας. Να μην παραχωρήσουμε ούτε σπιθαμή τους. Καμία συναίνεση στα κυρίαρχα σχέδια.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

[Κατειλημμένα Προσφυγικά Λ. Αλεξάνδρας] Νίκη του αγώνα και συνέχισή του

Στις 24/06/2026 τα μέλη της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών Αρίστος Χαντζής και Suzon Doppagne ανακοινώνουν τη λήξη των απεργιών πείνας τους, στις 140 και 55 μέρες αντίστοιχα. Η απόφαση αυτή, που πάρθηκε από το σύνολο της Κοινότητας, έρχεται μετά από ψήφισμα που εξέδωσε ο Δήμος Αθηναίων, που καλούσε την Περιφέρεια Αττικής να διακόψει την υλοποίηση της απόφασης ανάπλασης των Προσφυγικών, ικανοποιώντας έτσι ένα σημαντικό κομμάτι των αιτημάτων των απεργιών.

Η Suzon, ύστερα από την ανακοίνωση της λήξης της απεργίας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ελπίς, στο πλαίσιο της παρακολούθησης της υγείας της και της επανασίτισής της. Στις 30/06 παίρνει εξιτήριο και επιστρέφει στην Κοινότητα, χωρίς να διατρέχει κάποιον άμεσο κίνδυνο.

Ο Αρίστος είχε ήδη διακομιστεί στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς από τις 22/06 όταν, ενώ διένυε την 138η μέρα της απεργίας πείνας, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε ραγδαία. Δύο μέρες μετά τη λήξη της απεργίας, στις 26/06, η υγεία του επιδεινώνεται περαιτέρω με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Ευαγγελισμός, όπου νοσηλεύεται για 58 μέρες. Παραμένει στο νοσοκομείο, στην πνευμονολογική κλινική, για αρκετές ακόμα μέρες, καθώς προκύπτουν διάφορες επιπλοκές στη διαδικασία αποκατάστασης της υγείας του. Στις 02/09, ύστερα από συνολικά 73 μέρες νοσηλείας, επιστρέφει στη γειτονιά των Προσφυγικών, όπου τον περιμένει καλεσμένη συγκέντρωση υποδοχής, για να γιορταστεί η επιστροφή του στο πλευρό των συντρόφων και των συντροφισσών του.

Κατά το διάστημα της νοσηλείας του Αρίστου, η Κοινότητα, μαζί με αλληλέγγυο κόσμο από όλη την Ελλάδα και από το εξωτερικό, στάθηκε πλάι του κρατώντας 24ωρη συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός, και με συνεχή παρουσία μέσα στο νοσοκομείο, ώστε ο σύντροφος να μην μείνει μόνος του λεπτό. Η αστυνομίας έκανε συχνά αισθητή την παρουσία της, τόσο έξω και γύρω από το νοσοκομείο, όσο και στο εσωτερικό, όταν επιχειρούσαν να πάρουν κάποια ενημέρωση για την κατάσταση του Αρίστου.

Η λήξη των απεργιών πείνας και η νίκη των Προσφυγικών, σηματοδοτούν το τέλος ενός σημαντικού κομματιού του αγώνα που έδωσε και συνεχίζει να δίνει η Κοινότητα. Όμως πρόκειται ακριβώς γι’ αυτό: Ένα κομμάτι μόνο του αγώνα και όχι τον αγώνα στο σύνολό του. Γι’ αυτό καλούν τον αλληλέγγυο κόσμο σε επαγρύπνηση και επιμονή, στη μάχη που δίνεται κόντρα στη γενικευμένη απειλή σύνθλιψης καθετί άξιου να ονομαστεί ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια.

[Κατάληψη Ευαγγελισμού] Θα σου άρεσε να κάνουν κατάληψη στο σπίτι σου; (απόσπασμα)

Το βασικό και αποτελεσματικότερο όπλο του κράτους και του κεφαλαίου δεν είναι ούτε το γκλομπ ούτε τα χημικά, ούτε καν τα αυτόματα των ΟΠΚΕ, αλλά ο τρόμος. Καθώς λοιπόν η κυβέρνηση έχει πολλά σημεία από τα οποία πρέπει να στραφεί αλλού το βλέμμα, οι γνωστοί έμποροι φόβου έχουν στρωθεί στη δουλειά για την επερχόμενη προεκλογική περίοδο. Και όπως τις περισσότερες φορές, ο κλήρος πέφτει στον αναρχικό χώρο: Επίθεση στην Κατειλημμένη Κοινότητα των Προσφυγικών, διώξεις της 10ης Ιουλίου με την κατεψυγμένη υπόθεση Marfin και την υπόθεση της Θεσσαλονίκης, και για τη δική μας πόλη, παραχώρηση του ποσού των 6+1 εκατομμυρίων για την καταστολή της κατάληψης Ευαγγελισμού.

Ο τίτλος ιδιοκτησίας του πανεπιστημίου αποκρύπτει τις δεκαετίες που άφηνε τον Ευαγγελισμό να μαραζώνει, αποκρύπτει επίσης τις δεκαετίες που το αναρχικό κίνημα το γέμισε ζωή. Ήταν από τις δικές μας παρεμβάσεις και ανιδιοτελή σπατάλη δεκάδων χιλιάδων ευρώ, και ωρών προσωπικής εργασίας συντήρησης, που το κτήριο στέκεται ακόμα. Σχεδόν μισό αιώνα μετά, το κράτος και οι θεσμοί του θυμήθηκαν ότι είναι αξιότεροι ιδιοκτήτες του Ευαγγελισμού σε σχέση με το κίνημα, χωρίς το οποίο θα είχε αφεθεί να ρημάξει.

Είναι η «ανάπλαση» του Ευαγγελισμού μία επιλογή που βγάζει νόημα να βάλει σε προτεραιότητα το κράτος και το πανεπιστήμιο; Σε μια πόλη όπου παντού παρατηρείται εγκατάλειψη και αδιαφορία, με δεκάδες ιστορικά κτίρια σε κεντρικότατα σημεία να καταρρέουν μέρα με τη μέρα, με τις φοιτητικές εστίες να κωλυσιεργούν για χρόνια ανολοκλήρωτες, με τις παλαιότερες, καμένες εδώ και 8 χρόνια, να παραμένουν μια υγειονομική βόμβα αμιάντου στην τριγύρω κατοικημένη περιοχή, την ίδια στιγμή που στα κτίρια του ιδρύματος πέφτουν ταβάνια και πλημμυρίζουν οι εγκαταστάσεις του στην πρώτη βροχή (βλ. τοξικολογικό εργαστήριο στην ιατρική);

Για να βγάλουμε λοιπόν το λογαριασμό: Μεροκάματα για τις εκδρομές των ΜΑΤ για εκκενώσεις + μεροκάματα των ΜΑΤ για σκοπιές + 30.000 ευρώ για παράνομο μπάζωμα του διατηρητέου + 750.000 ευρώ για πλασματική μελέτη + 6.000.000 ευρώ για «ανάπλαση» = Σπατάλη του κράτους για την καταστολή του Ευαγγελισμού.

Αλλά για μην είμαστε άδικες, το κράτος και το κεφάλαιο έχουν συμφέρον από την καταστολή μας. Όντως, εμείς καλά παιδιά του κράτους ούτε είμαστε ούτε θα γίνουμε. Έχουμε τον νου μας καρφωμένο στην ανατροπή του εξουσιαστικού συμπλέγματος, στους δυνάστες των ζωών μας.

Ήταν από χέρι καταληψία που φυτεύτηκε το μοναδικό δέντρο επί της οδού, που 20 χρόνια αργότερα θα έσωζε τη ζωή άλλου καταληψία που έπεσε από την ταράτσα λόγω των μπάτσων στην πρώτη εκκένωση. Και είναι τώρα στο δικό μας χέρι, να παλέψουμε ώστε να συνεχίσει να στεγάζει τις μελλοντικές γενιές αγωνιστών.

Η επιθυμία φυτεύει τα πόδια μας στο έδαφος, η ανάγκη γίνεται το συγκολλητικό υλικό της κοινότητάς μας, η συνείδηση μας κάνει όλες, όλους και όλα καταληψίες. Κι αν καταφέρουν να ρίξουν το κάστρο μας, κι αν πέσουμε, θα πέσουμε πάνω στα κεφάλια τους. Καλούμε την αγωνιζόμενη κοινωνία να στηρίξει την Κατάληψη –στο τώρα και τις επερχόμενες δίκες της– με όποιο τρόπο θεωρεί ότι ταιριάζει στην καθεμία και τον καθένα.