[Ιούλιος 2026, Μπολόνια] Δικαιοσύνη για τον Abderrahim Fakir. Στις 19 Ιουλίου, ο Abderrahim Fakir, ένας 42χρονος άνδρας με καταγωγή από το Μαρόκο, έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια αστυνομικής επέμβασης στη συνοικία Pilastro της Μπολόνια. Ένα βίντεο διάρκειας 8 λεπτών αποτυπώνει τις τελευταίες στιγμές της επέμβασης. Έξι άτομα ερευνώνται πλέον για τον θάνατό του: δύο αστυνομικοί και τέσσερις εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας.
Στις 12 Σεπτεμβρίου, ακτιβιστές, σωματεία βάσης, κοινότητες μεταναστών και αριστερές φοιτητικές οργανώσεις συγκεντρώθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια για μια ημέρα συζητήσεων, συνελεύσεων, εκθέσεων και μιας συναυλίας συμπαράστασης στη μνήμη του Fakir. Την επομένη του θανάτου του Fakir, μια αυθόρμητη πορεία με αίτημα την αλήθεια και τη δικαιοσύνη κατέληξε σε βίαια επεισόδια.
Σύμφωνα με την αστυνομία, τραυματίστηκαν 64 αστυνομικοί, ενώ υπέστησαν ζημιές έξι αστυνομικά οχήματα και πυρπολήθηκαν δύο αυτοκίνητα. Έκτοτε, η αστυνομία έχει παραπέμψει 26 άτομα στις εισαγγελικές αρχές, ενώ εξετάζονται περίπου 150 ακόμη υποθέσεις. Η υπόθεση έχει πλέον λάβει ευρύτερες πολιτικές διαστάσεις στην Ιταλία.
Η Μπολόνια αποτελεί ιστορικό προπύργιο της Αριστεράς, ενώ η Ιταλία κυβερνάται από τον δεξιό συνασπισμό της Giorgia Meloni. Δεξιοί πολιτικοί υπερασπίστηκαν την αστυνομία, ενώ ακτιβιστές κατηγόρησαν τις αρχές για αστυνομική βαρβαρότητα, καταστολή και συστημικό ρατσισμό. Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης της 12ης Σεπτεμβρίου, οι διοργανωτές ανακοίνωσαν σχέδια για την οργάνωση γενικής απεργίας.
[Σεπτέμβριος 2026, Ιταλια] Διαδηλώσεις αλληλεγγύης στο Autistici/Inventati.
Στις 25 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις στη Ρώμη και τη Φλωρεντία ενάντια στις αμερικανικές κυρώσεις που οδήγησαν στο κλείσιμο του ιταλικού ψηφιακού συλλογικού εγχειρήματος Autistici/Inventati. Οι κινητοποιήσεις ανέδειξαν τους κινδύνους που δημιουργεί η εξάρτηση των ψηφιακών υποδομών από αμερικανικές αποφάσεις και την ανάγκη για ανεξάρτητες υποδομές επικοινωνίας.
[Ιουλίου 2026, Τουρκία] Στις 5 Ιουλίου 2026, ο σύντροφος Gürkan Türkoğlu έπεσε μάρτυρας, δολοφονημένος από το τουρκικό καθεστώς στο νοσοκομείο της Αττάλειας, έχοντας υποστεί το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης μετά από 267 ημέρες απεργίας πείνας ενάντια στις φυλακές σκληρής απομόνωσης τύπου SRY.
[Σεπτέμβριος 2026, ΗΠΑ] Στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, η Κρίστα Πάικ, 50 ετών, επέζησε από την αποτυχημένη εκτέλεση της με θανατηφόρα ένεση. Παρά την χορήγηση δύο δόσεων των θανατηφόρων φαρμάκων, παρέμεινε ζωντανή, ενώ υπέστη σοβαρές επιπλοκές και χρειάστηκε νοσηλεία. Η Πάικ είχε καταδικαστεί σε θάνατο για την δολοφονία της 19χρονης Κόλιν Σλέμερ το 1995. Η αποτυχία της εκτέλεσης οδήγησε στην αναστολή των υπόλοιπων εκτελέσεων στο Τένεσι για το 2026 και σε έρευνα για τις συνθήκες του περιστατικού.
Η υπόθεση αυτή αναζωπυρώνει τις συζητήσεις γύρω από την θανατική ποινή, τις συνθήκες εφαρμογής της, το κίνδυνο πρόκλησης πόνου κατά τις εκτελέσεις αλλά και το πώς το κράτος παρουσιάζει την αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής ως δικαιοσύνη.
