Λίγα (γενικά) σημεία του διαλόγου που άνοιξε μετά από καταγγελία βιασμού
Τον Σεπτέμβρη δημοσιοποιήθηκε μία καταγγελία βιασμού για άτομο που κινείται στον αντιφασιστικό χώρο. Ο διάλογος που άνοιξε στο διαδίκτυο είναι αδύνατο να παρουσιαστεί εδώ αντιπροσωπευτικά. Θέλοντας, όμως, να παρουσιαστεί το ζήτημα στην επικαιρότητα του τρέχοντος φύλλου, ξεχωρίσαμε μερικά σημεία από 2 τοποθετήσεις που έγιναν τις πρώτες μέρες. Τα καταθέτουμε εδώ με την προτροπή να διαβαστούν ολόκληρα.
Σε αλληλεγγύη με τη καταγγέλουσα, πραγματοποιούνται ανοιχτές συνελεύσεις στην Αθήνα, που ανακοινώνονται εδώ: athens.indymedia.org, επικοινωνία με τη συνέλευση: kataggeileto@riseup.net
*
Αντιδημοφιλείς –μάλλον– σκέψεις γύρω από την καταγγελία βιασμού
1. Όταν υπάρχει μια καταγγελία, το πρώτο μέλημα είναι να δημιουργηθεί ο χώρος που θα υποδεχτεί την καταγγελία και η έννοια της ασφαλούς κοινότητας. Οι καταγγελίες δεν γίνονται για να αποδείξουμε εμείς ποια είναι πιο φεμινίστρια από τις άλλες. Η υποδοχή της καταγγελίας είναι μια συλλογική διεργασία και οφείλει να παραμείνει για να μπορεί να λάβει η καταγγέλλουσα φροντίδα, υποστήριξη και δύναμη.
2. Όταν μια καταγγελία αφορά πρόσωπο που γνωρίζουμε, η αντίδραση είναι πολύ εύλογο να είναι διαφορετική από έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε ή από έναν άνθρωπο που δεν εκτιμούσαμε. Έχουμε γνώση πως οι κακοποιητικές συμπεριφορές δεν αποκλείονται σε χώρους που αισθανόμαστε πιο κοντά μας, όμως η αίσθηση πως γνωρίζουμε ένα πρόσωπο προκαλεί συναισθήματα που θέλουν περισσότερο χρόνο διαχείρισης και ψυχικής διαύγειας. Αυτό δεν αναιρεί την υποστήριξη στο θύμα. Αφορά όμως ανθρώπινες ψυχικές λειτουργίες. Ο χρόνος είναι πολύτιμος σε όλες αυτές τις διαδικασίες και οι ζωές που κάνουμε σχεδόν μας τον απαγορεύουν.
3. Τα σόσιαλ μίντια δεν είναι πάντα ο πιο ενδεδειγμένος τόπος για να εξαντληθεί μια καταγγελία ή η δράση μας γύρω από αυτήν. Συχνά καλούμαστε να γράψουμε στα σόσιαλ μίντια για να μην θεωρηθεί πως συγκαλύπτουμε κάποιον και είναι πάντα ένας εύκολος τρόπος να δώσουμε το στίγμα μας. Η δήλωση συμπαράστασης είναι ασφαλώς σημαντική. Παράλληλα, οι διαδικασίες υποστήριξης μιας καταγγελίας αφορούν συλλογικούς τρόπους δράσης για τους οποίους χρειαζόμαστε ενέργεια και αλληλοϋποστήριξη. Η αγωνιστικότητα είναι μια πολύ πιο σύνθετη διαδικασία και δεν χρειάζεται να δημιουργούμε διαρκώς συγκρίσεις μεταξύ μας.
4. Το φεμινιστικό κίνημα έχει κάνει μια τεράστια δουλειά για να κατανοηθεί η έννοια του βιασμού. Η λέξη βιασμός μας τρομάζει όταν την ακούμε ιδίως για κάποιον που ξέρουμε, είναι όμως πολύ πιο συχνό φαινόμενο από όσο νομίζουμε. Η δυσκολία πολλών ανθρώπων που ανήκουν και στον αριστερό χώρο να κατανοήσουν τι σημαίνει βιασμός, έχει να κάνει με το ότι αυτές οι συμπεριφορές αφορούν αρκετά πρόσωπα που ξέρουμε και όχι μόνο ένα. Πολλές από εμάς έχουμε κακοποιηθεί ή παρενοχληθεί από άτομα που είχαν προοδευτική/αριστερή/αναρχική ιδεολογία. Οι απόψεις ενός ανθρώπου δεν αναιρούν το συστημικό σεξισμό από τον οποίο χρειάζεται αρκετή προσωπική δουλειά για να απο-εκπαιδευτούμε.
5. Η ιδεολογία δεν είναι η αιτία εδώ. Η πατριαρχία είναι. […]
8. Το να έχεις αγαπήσει έναν άνθρωπο που έχει κακοποιητικές συμπεριφορές δεν σε κάνει κατώτερη από κάποια άλλη, ούτε πιο αφελή. Είναι μια σύνθετη συνθήκη που δεν εξαντλείται σε άσπρο μαύρο.
9. Οι άνθρωποι που έχουν κακοποιητικές συμπεριφορές δεν έχουν μόνο κακοποιητικές συμπεριφορές. Αυτό το κάνει πολλές φορές δύσκολο και για το θύμα, το κάνει περίπλοκο και για όσα άτομα ξέρουν το θύτη. Κάποια δεν θα πέσουν από τα σύννεφα, κάποια θα είναι σε απόλυτο σοκ. […]
12. Κάθε καταγγελία βιασμού μέσα σε κινηματικούς χώρους είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να αλλάξουν τα πράγματα πριν βρεθούν κι άλλες σε αυτή θέση. Όσο τα αριστερά κινήματα θεωρούν τα έμφυλα ζητήματα απλά μόδα, δεν μπορούν να συμβάλλουν ουσιαστικά στην αποκατάσταση των κακοποιήσεων. Αυτή τη στιγμή καλούμαστε να δημιουργήσουμε ομάδες εργασίας και να αντιληφθούμε όλο αυτό σε κάτι που δεν εξαντλείται μόνο στη δήλωση συμπαράστασης μας. Το σοκ κάποιων είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να μιλήσουμε για όλα.
13. Η εξουσία μέσα σε κάθε χώρο και η συγκέντρωση δύναμης κάνει πάντα την συγκάλυψη και την επανάληψη μιας κακοποίησης ευκολότερη.
Βάλια Τ.
apatris.org/anadimosieusi-antidimofileis-mallon-skepseis-giro-apo-tin-kataggelia
*
Κείμενο με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία βιασμού
[…] Ο σεξισμός δεν είναι «γυναικείο» ζήτημα. […] Η πατριαρχία και η κουλτούρα του βιασμού είναι το καζάνι στο οποίο βράζουμε όλα και από το οποίο όλα καταπιεζόμαστε προφανώς όχι με τον ίδιο τρόπο, σε καμία περίπτωση στον ίδιο βαθμό και βεβαίως δεν απονέμονται σε όλα προνόμια (ή τα ίδια προνόμια) ως αντίτιμο αυτής της καταπίεσης. Κάποια ψιλοζορίζονται με αντάλλαγμα προνομιάρες και άλλα εξοντώνονται.
Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο, ειδικό προνόμιο (ανάμεσα στα άλλα) στο οποίο θέλουμε να σταθούμε εδώ: ο χρόνος
Πολλά από εμάς μέχρι αρχικά να συγκροτήσουμε τις εαυτές μας, τις επιθυμίες μας, τις πολιτικές μας ταυτότητες και τα εργαλεία μας (εργασία που δεν τελειώνει ποτέ) μέσα σε αυτό το βόθρο της πατριαρχίας αφιερώναμε επίσης άπειρο χρόνο να πείσουμε τον πολιτικό (μαζί με τον κοινωνικό, εργασιακό, οικογενειακό) μας περίγυρο (αναφερόμαστε κυρίως σε σις στρεητ άντρες) πως αυτά που λέμε βγάζουν νόημα. Πως έχει για παράδειγμα σημασία ο συμπεριληπτικός λόγος και όχι δεν είναι δυσανάγνωστος. Δυσανάγνωστη είναι η φυσικοποιημένη βία της κουλτούρας του βιασμού. Αυτή η εργασία ήταν απαραίτητη δεδομένου πως δεν υπήρχε σχεδόν γλώσσα για να δώσουμε σώμα στην εμπειρία. […]
Αν θεωρείτε το σεξισμό πρόβλημα σας, εκτεθείτε. Για μια ακόμα φορά μάλλον τρυφερότητα θα βρείτε ως απόκριση. Πείτε μας πώς σχετίζεστε με την επιθυμία σας, τους φίλους και τις οικογένειες σας. Πειραματιστείτε, στοχαστείτε και ζυμωθείτε ανάλογα. Κάντε λάθη, τσακωθείτε μεταξύ σας, βιώστε απογοητεύσεις και συλλογικές ρήξεις με θέμα το σεξισμό και την κουλτούρα του βιασμού και τι έχει κάνει σε σας και τους συντρόφους σας, γίνετε επιδέξιοι με αφετηρία την άγνοια σας και με τη μπάλα χαμηλά. Δώστε τον ακριβοθώρητο χρόνο και ενέργειά σας σε συλλογικές κουβέντες, ομάδες, δράσεις, διαβάσματα, διαπροσωπικές ανταλλαγές βιωμάτων, πρακτικές επούλωσης και αποκατάστασης. Προβληματοποιείστε την αισθητική, το λόγο, τις κάβλες σας. Και όσο δεν τα αποδημείτε ή αναθέτετε αυτό το λεημπορ σε μας αναπαράγετε το σεξισμό. Είστε, όπως με τρομερή διαύγεια περιγράφει ο Ντ. Χάντερ «προδότες της τάξης μας» και αναπαράγετε τη βία εντός της.
Ένα από τα κρίσιμα κλειδιά για να σπάσει αυτή η βία είναι η συναίνεση που ξεκινά από το ρητό «ναι θέλω» και απέχει παρασάγγας από το να εξαντλείται σε αυτό. […]
Συντρόφισσες από τον αναρχικό χώρο
